Στη βουή των μύθων…
Εκείνοι που μπαινοβγαίνουν στα Νοσοκομεία είναι οι αντικειμενικοί εκφραστές μιας εμπόλεμης κατάστασης με άνισα πεδία. Από τη μια τα πολυπληθή των ασθενών κι από την άλλη τα ολιγομελή των Υγειονομικών.
Επίσημη η επίσκεψη στο Νοσοκομείο μας πριν κάποιες μέρες. Άραγε γιατί; Για την ανακούφιση των αδύναμων, για την επιβράβευση των ηρώων υγειονομικών, οι οποίοι νυχθημερόν γίνονται χίλια κομμάτια, ή για να μοιραστούν παντοιοτρόπως τα εύσημα γι’ αυτήν τη λειτουργία..;
Προφανώς ο αρμόδιος υπουργός έχει υιοθετήσει την λαϊκή ρήση “Όλοι θα πολεμήσετε, όλοι θα δοξαστούμε…”
Και σε λίγες μέρες μετά από κείνη την επίσκεψη που όλα ήταν “ζάχαρη” και στο Νοσοκομείο, στις 16/6/26 στάση εργασιών ως τις 12 το μεσημέρι, με αναρτημένες στην κεντρική είσοδο τις πινακίδες για τ’ αυτονόητα, τα ουσιώδη, τα χρονίζοντα, τα ολοένα συρρικνούμενα.
Η κοινωνία της πόλης και της κάθε πόλης βιώνει ιδίοις όμμασι την πραγματικότητα.
Εκείνοι που μπαινοβγαίνουν στα Νοσοκομεία είναι οι αντικειμενικοί εκφραστές μιας εμπόλεμης κατάστασης με άνισα πεδία. Από τη μια τα πολυπληθή των ασθενών κι από την άλλη τα ολιγομελή των Υγειονομικών.
Εμείς, οι άλλοι, οι πιο τυχεροί, καλό θα ήταν να κάνουμε για λίγο μια στάση, μια τηλεοπτική παύση απ’ τα χρυσοπληρωμένα κανάλια, για μια ανάσα, για λίγο φως. Και με άδειο κεφάλι, δίχως τη “βουή των μύθων”, να κατέβουμε απ’ τα αναμασώμενα εικονικά αψηλά στο επίπεδο της πραγματικότητας. Ενός ραντεβού ας πούμε για κάποιο χειρουργείο, μιας μαγνητικής, ενός PET-CT ή ό,τι άλλο. Και όλα αυτά βεβαίως χέρι-χέρι με την επιθετική απειλή μιας γενικευμένης και ολοένα διογκούμενης ακρίβειας για τον κοσμάκη.
Και είναι και η άλλη πραγματικότητα στους ευαίσθητους χώρους που εγκαινιάζονται σωρηδόν. Εκείνη η οποία πασιφανώς υφίσταται και ορθώνεται με το πρόσημο της αλήθειας. Δηλαδή το ανυπολόγιστο δόσιμο ψυχής και ανθρωπιάς των Υγειονομικών, στον πόνο ενός δυσανάλογου πληθυσμού και με μια δυσανάλογη “αντιστοιχία”.
Μια πραγματικότητα πολύ μακριά απ’ την φανταστική που ωραιοποιούν και διατυμπανίζουν τα εγκαίνια, οι κορδέλες, οι φανταχτερές ανθοδέσμες και τ’ αστραφτερά φλας μιας συνοδής προβολής και μιας συνοδής σκοπιμότητας, έρποντας καταπόδι των μεγάλων συμφερόντων και κόντρα στην αγωνία του ανθρώπου για την ζωή.
Διότι όπως όλοι γνωρίζουν, είτε μιλούν ελληνικά είτε όχι, “ην εγγύς έλθει θάνατος, ουδείς βούλεται θνήσκειν…”.
Ουδείς ..!!! “Βασιλεύς ή στρατιώτης, ή πλούσιος ή πένης…”
Χρύσα Μπαΐρα
