Εργοστάσια – Κάτεργα

Το δυστύχημα – έγκλημα στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ, με τις πέντε νεκρές εργάτριες, μας φανέρωσε πολλά ανατριχιαστικά πράγματα:

Καταρχάς να πούμε πως τα Τρίκαλα κατέκτησαν ένα πανελλήνιο θλιβερό ρεκόρ! Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε στην ιστορία της χώρας μας ένα τόσο μεγάλο αριθμό νεκρών εργαζομένων γυναικών (εργατριών) σ’ ένα «εργατικό ατύχημα».

Οι δολοφονημένες συμπατριώτισσές μας εργάτριες δεν πέθαναν για το μεροκάματο, αλλά για το νυχτοκάματο (του τρόμου, όπως αποδείχθηκε με τρομακτικό τρόπο), ενώ πριν εκατό και πλέον χρόνια (1913) απαγορεύτηκε στη χώρα μας αυστηρά δια νόμου η νυχτερινή εργασία στις γυναίκες (πόσο μάλλον στις μητέρες), καθώς και στους ανηλίκους. Σιγά – σιγά όμως η «πρόοδος» του καπιταλισμού γενίκευσε νόμιμα την «ισότητα» και τη γυναικεία νυχτερινή εργασία! Στον σύγχρονο καπιταλισμό οι εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών και αιώνων συστέλλονται, συρρικνώνονται, αφανίζονται! 

Το εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ θεωρούνταν πρότυπο (μέχρι και σχολεία το επισκέπτονταν συχνά για να το δουν, να ενημερωθούν, να το θαυμάσουν και να διδαχθούν!). Μύθος, στημένος απ’ το Σύστημα.

Οι κραυγαλέες παρανομίες και ελλείψεις απ’ τη μεριά της εργοδοσίας, καθώς και οι ελλιπείς ή ανύπαρκτοι κρατικοί έλεγχοι, που αποκαλύφθηκαν, επιβεβαιώνουν ότι επρόκειτο για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, που κάποια στιγμή θα γινόταν. Με δεδομένο, όπως αποκαλύφθηκε επίσης, ότι όλοι γνώριζαν τις παρανομίες, αυθαιρεσίες και ελλείψεις, ένθεν και ένθεν (εργοδοσίας και κράτους), αν και ακουγόταν ψιθυριστά, λόγω φόβου. Εδώ μιλάμε για καραμπινάτο έγκλημα με ενδεχόμενο δόλο. 

Οι πρώτες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Μαρινάκη υπέρ του εργοδότη, αλλά και οι αντιδράσεις του που επακολούθησαν («τυμβωρύχοι», «εργαλειοποίηση» κ.λπ.) εναντίον κάθε κριτικής για ευθύνες εργοδότη και κυβέρνησης, μας προκάλεσαν σοκ με τη θρασύτητά τους. Λες και κατηγορούσαμε τον ίδιο για δολοφόνο! Τόσο μένος απ’ τον Μαρινάκη! 

Οι εμφανίσεις Μαρινάκη, Γεωργιάδη, Κεραμέως και άλλων κυβερνητικών στελεχών μας αποκάλυψαν περίτρανα την ύπαρξη σύμφυσης κράτους και μεγαλοεργοδοσίας που υπάρχει. Το καπιταλιστικό κράτος είναι πάντοτε με τους πλούσιους και ποτέ με τους φτωχούς. Εν προκειμένω έχουμε ένα έγκλημα εργοδοτικό – κρατικό, από κοινού καμωμένο. 

Εργοδοσία, κυβέρνηση, κατεστημένο βλέπουν μόνο το λούστρο (“ανάπτυξη”, “επιτυχία”, “σύγχρονη επιχειρηματικότητα”), ενώ αδιαφορούν εσκεμμένα για τον εργάτη (αποδοχές του, ωράρια, ασφάλεια, υγεία, ζωή του). Αγνοούν ηθελημένα την πρώτη, την κύρια παραγωγική δύναμη, που είναι ο εργάτης.

Η αδιαφορία για τον εργάτη επιτείνεται στα εργοστάσια και γενικότερα στους χώρους δουλειάς της επαρχίας, όπου η προπαγάνδα, το ψέμα, η εξάρτηση, η φίμωση, ο φόβος βρίσκουν πιο ευεπίφορο έδαφος και ανθούν περισσότερο, με δεδομένο ότι ο συνδικαλισμός είναι ασθενέστερος. Τα εργοστάσια θεωρούνται «ιδιωτικοί χώροι» και «άβατα» για συνδικαλιστές. Ενίοτε και για ελεγκτικούς μηχανισμούς! Με τέτοιους όρους εύκολα μπορούν τα εργοστάσια να μετατραπούν σε σκοτεινά κάτεργα για τα δικαιώματα και τις ζωές των εργατών.

Με τέτοιες συνθήκες συχνά οι επιχειρήσεις σημειώνουν πρωτοφανή υπερκέρδη και οι ίδιες θεωρούνται “στολίδια” του τόπου! Όπως εν προκειμένω η ΒΙΟΛΑΝΤΑ για τα Τρίκαλα!

Αξίζει τέλος να σημειωθεί πως το τοπικό πολιτικό προσωπικό, μετά το τρομερό δυστύχημα – έγκλημα βούλωσε το στόμα του και εξαφανίστηκε!  Περιμένει να περάσει η μπόρα, για να ξαναβγεί και πάλι μπροστά μας αλαζονικό, κυνικό και “κυρίαρχο”! Θα τους αφήσουμε;

Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ! 

Χρήστος Σταμόπουλος
δικηγόρος