Για τον Γιάννη Μακριδάκη

Το 2013 δέχτηκα μια πρόταση από την Άννα Βαγενά να παίξουμε στο Μεταξουργείο -το όμορφο θέατρο της αγαπημένης οικογένειας- το έργο του Γιάννη Μακριδάκη, «Η Άλωση της Κωνσταντίας».

Διασκευή και σκηνοθεσία του αξέχαστου Χρήστου Βαλαβανίδη.

Πρώτη φορά γνώριζα τον συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη.

Μου αρέσει η λογοτεχνία εμμονικά σχεδόν. Παραδόξως δεν είχε πέσει στην αντίληψη μου αυτός ο θησαυρός που φέρει το όνομα Γιάννης Μακριδάκης.

Μας τον πρότεινε η Γιασεμή Κηλαηδόνη. Παράλληλα με τις πρόβες, έπεσα με τα μούτρα στην ανάγνωση και άλλων έργων του.

Οι αρετές του ξέφευγαν από τα συνηθισμένα πρότυπα. Με την απλή μου σκέψη με πήγαιναν σε τρόπους κλασικών μεγάλων του είδους.

Ο τρόπος που περιγράφει τον περίγυρο, οι εικόνες του, οι καταστάσεις, τα συναισθήματα, το υποδόριο χιούμορ του και, κυρίως, η αγάπη για τους ήρωες του, κέρδισαν μια ακόμα φανατική αναγνώστρια.

Δεν χρησιμοποιώ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ανήκω σε μια άλλη γενιά. Και όσα ξέρω πολλά είναι.

Τον γνώρισα τον Γιάννη. Πήγαμε μαζί και στην Πόλη όπου παρουσιάστηκε η παράσταση με την «Άλωση». Ένας όμορφος, απλός, ανεπιτήδευτος νέος άντρας, ταπεινός, αληθινός με τη χιώτικη προφορά του και την αντισυμβατικότητα, ατόφιο τρόπο ζωής.

Έπεσε με έκπληξη το μάτι μου σε μια ανάρτησή του, όπου έγιναν γνωστές κάποιες φήμες για την αλήθεια των πολιτικών του θέσεων και της κοινωνικής του στάσης, ακόμα και για τη χρήση της ντοπιολαλιάς που χρησιμοποιεί στα έργα του.

Αχ! βρε παιδιά! Γιατί ξοδεύετε την «επανάστασή» σας έτσι τζάμπα και βερεσέ.

Όλοι εσείς που εγκαλείτε έναν εκδοτικό οίκο υπεύθυνο για χιλιάδες αριστουργήματα της Λογοτεχνίας μας.

Όμως το θέμα μου δεν είναι να «πάρω τα κομμάτια» των εκδόσεων ΕΣΤΙΑ.

Το θέμα μου είναι η «Επανάσταση του Περιττού» που μας μοστράρετε, όταν ο κόσμος καίγεται.

Για να τελειώνουμε λοιπόν.

Ο Μακριδάκης εκτός από σπουδαίος συγγραφέας, είναι ενεργός πολίτης και κοινωνικά ορθός (και με ωμέγα να το γράψεις, μέσα είσαι).

Και μάλλον σας ενοχλούν όλα αυτά μαζί.

Ξύδι! έλεγε η γιαγιά μου η Ανάστα από τον Πόντο.