Η ασχήμια μιας ομορφιάς
Εγώ ζω κοντά (1,5 ώρα) στα βουνά του Γράμμου και του Σμόλικα. Η φυσική ομορφιά, και το ανάγλυφο των βουνών είναι τέτοια που αν έβαζες τον ζωγράφο του “Θεού” που έκανε τον παράδεισο θα δυσκολευόταν πολύ να κάνει τον δικό του…
Είναι αλήθεια μέσα από τις περιηγήσεις μου στον πλανήτη, τα μάτια μου είδαν πολλές ομορφιές και κάλλος πάνω στη γη.
Έχω δει χιλιάδες τοπία που πολλά απ’ αυτά, μετά την κατάλληλη αξιοποίηση απ’ τ’ ανθρώπινο χέρι, μετατρέπονταν σε πλούτο παραγωγικότητας και ομορφιάς. Αυτό γίνεται στη στεριά ή τη θάλασσα.
Πήγα πολλά ταξίδια στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας, της Αφρικής και βέβαια της δικιάς μας γηραιάς Ευρώπης.
Είδα φαινόμενα που, αν δεν έκανα αυτά τα ταξίδια, δεν θα μπορούσα, ούτε κατ’ ελάχιστο να φανταστώ ότι υπήρχαν.
Επειδή η συντομογραφία είναι το γνώρισμα της λογοτεχνικής μου γραφής δεν θα επιδοθώ σε λεπτομέρειες.
Μπορώ όμως να διαβεβαιώσω με το λόγο τιμής μου ότι η χώρα μας, δεν υστερεί σε μοναδικότητες τέτοιων σπάνιων φαινομένων.
Απλώς ο κόσμος, ο πολύς κόσμος που δυστυχώς είναι και ο φτωχότερος δεν γνωρίζει ή δεν έχει δει αυτές τις ομορφιές.
Εγώ ζω κοντά (1,5 ώρα) στα βουνά του Γράμμου και του Σμόλικα. Η φυσική ομορφιά, και το ανάγλυφο των βουνών είναι τέτοια που αν έβαζες τον ζωγράφο του “Θεού” που έκανε τον παράδεισο θα δυσκολευόταν πολύ να κάνει τον δικό του…
Τάσος Σεβαστιάδης
