Από κανάρα σε κανάρα

Όποιος ψήφισε πριν από τρία χρόνια, σ’ αυτόν τον υπέροχο, φυσικά πάμπλουτο, πλήρη αγωνιστικής ιστορίας και πολιτισμού τόπο, κανονικά θα πρεπε να νιώθει αυτό που κινηματογραφικά έχει βαπτιστεί η …Μεγάλη Ανατριχίλα. Απ τους τρακόσιους βουλευτάδες των οχτώ κομμάτων, σαράντα έχουν εκτροχιαστεί σαν το ντρόουν της Λευκάδας, και κρύβονται ή βαράνε σε σπηλιές, μύχιους κόλπους και παζαρότοπους, παμπάλαιους, κρυμμένους πίσω από πλεξιγκλάς κουτάκια βιτρίνες. Εχει μπλοκαριστεί απ’ τα αστικά συμφέροντα το ιδεολογικό και πολιτικό λογισμικό της πάλαι ποτέ απεχθούς αποστασίας. Η αισχρότητα της κομματικής μετακίνησης και εναλλαγής σε επίπεδο του βαριού λαϊκού τραγουδιού, «από κανάρα σε κανάρα θα πετάω», ξεπερνά κατά πολύ τον κοινό νου, τη φυσική και εν μέρει την τεχνητή νοημοσύνη. Κι άμα το συνεχίσω και το άσμα, λυπάμαι και τον βουλευτικό εαυτό μου (χαχαχα), που τόσα χρόνια όλοι αυτοί με βρίζουν, που δεν το συνεχίζω «θα ζήσω ελεύθερο πουλί, κι όχι κορόιδο στο (ΚΚΕ) κλουβί…»! Δεν παίζεται η κατάσταση σύντροφοι, σ’ αυτό το καζίνο. Σημαδεμένα χαρτιά, μπίλιες που γυρνάνε στις ρουλέτες, και τα μαγνητάκια από κάτω τις κάνουν να χοροπηδάνε με τηλεκοντρόλ. Γκρουπιέρηδες μετατρέπουν αξίες από πανανθρώπινες μέχρι στενά υποκριτικές αστικές, σε κρυπτονομίσματα σκοπιμότητας προς εξασφάλισιν θώκου. Στασιό δεν έχει ο πισινός τους. Πότε στο κέντρο της αριστεράς που αδειάζει θέση, πότε στα σκαμπουδάκια στα δεξιά της δεξιάς, ως κι οι περικεφαλαίες επιστρατεύτηκαν για να ξεχωρίζουν τα λοφία, κι ας κουρεύτηκαν τα τρία κι έμειναν λιγότεροι υπερασπιστές όχι των Θερμοπυλών, αλλά των θερμών λουτρών της ηδονικής εξουσίας.

Αυτή η μήτρα της δημοκρατίας, η μίτρα της νομοθετικής εξουσίας, η αστική κολυμβήθρα του αστικού Σιλωάμ, η χάβρα του κραυγές και ψίθυροι όχι για να μείνουνε, αλλά για να μας πάρουν οπωσδήποτε πρέφα, έφτιαξε κι εξακολουθεί να φτιάχνει σταρ και στάρλετ του πολιτικού γίγνεσθαι της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας περισσότερους-ες από όσους-ες φιλοξενεί η Κρουαζέτ στο Φεστιβάλ των Καν(ο)νών.

Με τούτα και μ’ εκείνα, το σμήνος των ανεξαρτητοποιημένων ντρόουν βουλευτών, θαλάσσης και αέρος, αν το ψάξουμε λιγάκι, πρέπει να είναι ρεκόρ αλμάτων σε διαγωνισμό ψύλλων και ψηλών και ψιλών. Και δυστυχώς ο σαρκασμός ούτε πολιτική σκέψη παράγει, ούτε γλωσσική ασφάλεια. Κι ας είναι αναπόφευκτος δυστυχώς, όταν το νέο εμφανίζεται με τήβεννο ιερόσυλων σε εποχές που χάρη σε ένα σίριαλ ο πόνος του αντάρτη στο bella ciao έγινε ντίσκο επιτυχία. Απ’ τη Μύκονο έως την Ιμπιθα κι απ’ το Πουκέ στο Οσλο. Σ’ αυτό το αστικοκοινοβουλευτικό ναυάγιο κανείς δεν βλέπει το εκτυφλωτικό παγόβουνο του φρικτού μεγάλου και πολύμορφου πολέμου, στο οποίο πάμε καταπάνω. Δεν πα να φωνάζουμε εμείς οι σταθεροί κι αμετακίνητοι εχθροί των σειρήνων, εικοσιένας κουκουέδες βουλευτές, μόλις ωρέ το πενήντα τοις εκατό των «ανεξαρτητοποιημένων», και να βαράμε τις σάλπιγγες της Ιεριχούς, ώσπου να ραγίσουν τα αστικά τείχη, σε ώτα δύσκολα ακουόντων. Ερχονται οι δημοσκόποι κι οι χορηγοί μιντιάδες και οι ελεύθεροι πολιορκημένοι ινφλουενσάδες, και κάθε λογής τραμποειδή της διπλανής ανάρτησης – μην ξανακούσω για διπλανή πόρτα στην εποχή της αποξένωσης της κοινωνικής δικτύωσης – και χωρίζουν τα πρόσωπα από την υποκειμενική ευθύνη, και τις επιλογές από τις σπρωξιές, με την αξιολόγηση του καταλληλότερου, του δημοφιλέστερου, του σαματατζή.

Μια λύση υπάρχει για να επιτευχθεί έστω και μερική απομάγευση της μάζας από την ισοπεδωτική αισχρότητα της μόδας. Να γίνουμε ωτοκαθαριστές…