«Pillion», αγγλική, σκηνοθεσία: Χάρι Λάιτον

Ο Ρέι είναι ένας δυναμικός, σέξι άντρας, ο πολύ μάτσο που θα λέγαμε στην καθομιλουμένη. Θέλει να κυριαρχεί, να έχει το πάνω χέρι και να συνάπτει σχέσεις με τα «σκλαβάκια» του. Δίπλα του ο Κόλιν απλώς τονίζει την ομορφιά και τον ανδρισμό του Ρέι. Εμφανισιακά υπολείπεται μπροστά του, αν βέβαια κρίνουμε την εξωτερική εμφάνιση με τα καθιερωμένα πρότυπα που έχουν κυριαρχήσει και επιβληθεί. 

Ο Κόλιν ερωτεύεται τον Ρέι. Κριτήριο του έρωτα είναι η ομορφιά και η ανδρίλα που εκπέμπει ο Ρέι; Πιθανόν. Και οι δύο γνωρίζουν πολύ καλά τους ρόλους τους, τους έχουν αποδεχτεί και μέσω αυτών συνάπτουν σχέση.

Ο Ρέι ανήκει σε κλαμπ μηχανόβιων, οδηγεί μια πανάκριβη BMW και δείχνει ότι με αυτήν μόνο είναι ερωτευμένος και τίποτα άλλο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τη «μπέμπα» του (έτσι αποκαλούν τις BMW οι λάτρεις αυτών των μηχανών). Στο κλαμπ αυτό μετέχουν μόνο ομοφυλόφιλοι άνδρες και, όπως και σε κάθε κλαμπ, για να γίνεις αποδεκτός απαιτείται μια μικρή μύηση, στην προκειμένη το κούρεμα των μαλλιών και το πέρασμα της αλυσίδας με λουκετάκι στον λαιμό του Κόλιν.

Μπορούν αγάπη και υποταγή να συνυπάρξουν; Ο Κόλιν δείχνει πως ναι. “Αγαπά” υποτασσόμενος και παραδίδοντας τον εαυτό του στις ορέξεις του Ρέι, όχι μόνο τις σεξουαλικές. Το δείχνει, αλλά προσωπικά δεν με πείθει. Δεν μου γίνεται καθόλου κατανοητό πώς, μέσω της πλήρους υποταγής, με τη συγκατάθεσή του, θα εκμαιεύσει από τον Ρέι την αγάπη που αναζητά.

Ποιοι ατομικοί, βαθιά ριζωμένοι ψυχαναγκασμοί μπορεί να ωθήσουν το άτομο στην αναζήτηση της αγάπης σε μια σχέση όπου θα υποδυθεί τον ρόλο του υπηρέτη και θα αποδεχτεί ντε φάκτο την εξουσία του άλλου; 

Αν το προσεγγίσουμε σε κοινωνιολογικό επίπεδο, θα μπορούσε κάτι τέτοιο να προκύψει από το μεγάλωμά του σε μια οικογένεια όπου υπήρχαν τέτοια μοντέλα και ο ίδιος τα αναπαράγει. Στην προκειμένη δεν ισχύει αυτό. Η οικογένεια του Κόλιν έχει αποδεχτεί την ομοφυλοφιλία του, δεν έχει κανένα πρόβλημα με αυτό, και οι γονείς του έχουν μια αρμονική και πολύ ισορροπημένη σχέση.

Αν επιχειρήσουμε μια πιο ψυχαναλυτική προσέγγιση, θα μπορούσαμε ίσως να πούμε πως το κλειστό, ντροπαλό και με χαμηλή αυτοεκτίμηση παιδί που είναι ο Κόλιν αντλεί δύναμη μέσα από τη δύναμη του Ρέι και, όταν αφήνεται να χειραγωγηθεί από αυτόν, καταφέρνει με κάποιον τρόπο να του γίνει χρήσιμος και να δημιουργήσει έτσι μια μορφή εξάρτησης μαζί του.

Καλά όλα αυτά, αλλά στο μυαλό και στη σκέψη μου υπάρχει μεγάλη φωνή αντίδρασης στις συνθήκες αυτής της σχέσης και προσωπικά καθόλου δεν με καθησυχάζει το αίσιο τέλος της ταινίας, με την ενδυνάμωση του Κόλιν μέσω της αποδοχής του ποιος είναι: ο άνθρωπος δηλαδή που είναι φτιαγμένος για να υπηρετεί, αλλά που στις υπηρεσίες του καταφέρνει να βάλει όρια. Όρια που του επιτρέπουν να αρκεστεί στα ψίχουλα αγάπης που του πετά ο Ρέι. 

Δεν μπορώ να κρίνω θετικά κινηματογραφικά μια ταινία όταν μέσα μου κλοτσάει η αυτοκατάργηση του εαυτού μιας προσωπικότητας, που κινείται έξω από οποιοδήποτε κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο, υπό την έννοια ότι αυτά δεν έχουν παίξει κανέναν ρόλο στην κατασκευή ενός ατομικού ρόλου μέσω του οποίου κανονικοποιούνται οι σχέσεις εξουσίας και εσωτερικεύονται οι ρόλοι του δυνατού και του αδύναμου σε όλα τα επίπεδα δύναμης και αδυναμίας. Και δεν μπορώ να την κρίνω θετικά αν αρκείται στην καταγραφή αυτής της κατάστασης χωρίς να επιχειρεί να φωτίσει τα αίτια αυτής της σχέσης , που σαφώς προκαλεί μεγάλη απορία στον θεατή.

Περισσότερο μου δημιουργείται η αίσθηση ότι όλα αυτά γίνονται σκόπιμα για λόγους εντυπωσιασμού. Η καλή ηθοποιία και το καλό σενάριο δεν μου αρκούν. Και δεν μπορώ επίσης να κατανοήσω τη συναίνεση στη απόλυτη υποδούλωση προς τον άλλο, πώς αυτή νοηματοδοτείται σε μια σχέση όπου, σαφώς, κάτι άλλο εκτός από αγάπη υπάρχει καθώς και να τραβήξω τις διαχωριστικές γραμμές από το μέχρι πού αυτή η συναίνεση δεν καταλήγει να γίνεται κακοποίηση.

Ο κινηματογράφος αυτή τη φορά δεν είναι στα καλύτερά του.