Άνοιξη είσαι των πόθων των πρώτων κι όλα τα “αχ” στα ταξίδια του στίχου μου μα στο βυθό σου ναυάγια ερώτων, ράθυμες νότες του φάλτσου του ήχου μου.
Ένα ποίημα του Γιώργου Δ. Μπίμη
“Και πες μου, άνθρωπε κομματιασμένε στο σταυρό, και συ με τα χέρια σου χοντρά απ’ το αίμα, τι θ’ απαντήσω σ’ εκείνους που ρωτούν;”
Δύο ποιήματα της Κορνηλίας Καδόγλου
Μια αναφορά στον σκηνοθέτη, συγγραφέα και δάσκαλο του θεάτρου Γιώργο Σεβαστίκογλου, που υπήρξε πρωτοπόρος ερευνητής της θεατρικής πράξης, του θεατρικού λόγου και των εκφραστικών μέσων της σκηνής, με σταθερό προσανατολισμό στην κοινωνική αποστολή της τέχνης.
Η τελευταία ποιητική συλλογή του Ανδρέα Κολλιαράκη έχει τίτλο “Περσόνα”. Πρόκειται για μια λιτή αυτοέκδοση με κείμενα γεμάτα κοινωνικό και υπαρξιακό προβληματισμό.
“Κατάστηθα θα μας εύρει η αυγή. Και το παιδί αυτού του χάους κι η αγιασμένη λήθη του μεσημεριού κι ο βουβός άνεμος στην Όστρια των χρόνων μας θα γράψει ημεροδρόμιο κατακόκκινο.”
“Δεν με τρόμαξαν φοβέρες κι οι σκληρές, σαν πέτρα, μέρες τη ζωή μου δεν την ζω στα μουλωχτά. Στην ψυχή μου δίνω χώρο κόβω τον ομφάλιο λώρο κι ό,τι άλλο προς τα πίσω με τραβά…”
“Να θυμάσαι το χτες που σε ψήλωσε τόσο / ν’ ακονίζεις του σήμερα τη μάχιμην ώρα / ν’ αρματώνεις το μέλλον, τον πιστό σύμμαχό σου / τραγουδώντας τον ήλιο μες στη δίσεχτη μπόρα”
“Είμαι του πλούτου ο πόθος ο πάμπτωχος Ο αχόρταγος μέχρι εξοντώσεως Η αναστολή όλων των φραγμών και των κλήσεων Της ζούγκλας η εξωραϊσμένη εκδοχή…”