Στο χώρο του πολιτισμού κι όσους δουλεύουν σ’ αυτόν συντελείται ένα έγκλημα παρόμοιο των πιο μαύρων εποχών της πατρίδας μας. Μια ματιά φτάνει για να το δούμε στα θέατρά μας, στη Λογοτεχνία μας, στους μουσικούς μας.
Γράφει ο Αλέκος Πούλος
“Οραματίζομαι έναν άλλο ήλιο Μιαν ατέλειωτη άνοιξη Την ειρήνη των κάμπων…”
“Θα ξημερώσει, σύντροφοι, στο πλάτωμα του κόσμου και μιά ανάσα θα βρεθεί να λέει φανερά, λεβέντες δεν εκιότεψαν στον έρωτα του δρόμου κομμουνιστές και πέθαναν τόσο ηρωικά..”
“Θυσία, στο μυροβόλο μονοπάτι της Ανάστασης, στο δίκιο του μόχθου, της τιμημένης ψυχής της εργατιάς.”
“Τις νύχτες ακούγεται η φωνή των αγίων αγωνιστών…”
“Μια φιγούρα στο τζάμι, μια γραμμή στην παλάμη η ψυχή ραγισμένο γυαλί. Μια μορφή σ’ ένα τοίχο, μια ρωγμή μέσ’ στον ήχο, μια βοή που φωνάζει: ζωή…”
Αδημοσίευτο ποίημα του Γιώργου Δ. Μπίμη
Ποίημα της Αγγελικής Ραυτοπούλου αφιερωμένο στους νεκρούς της Μακρονήσου και της χούντας
“Αν πρέπει αίμα να χυθεί Να δώσετε το δικό σας Αφού αυτό διδάσκετε Σε όλους, Κύριε Πρόεδρε…”
Το σπουδαίο κείμενο του Αργύρη Χιόνη «απουσία», παρουσιάζουν η ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός Εμμανουέλα Νινιράκη και ο συνθέτης Χάρης Μανουσάκης που το έντυσε μουσικά.
