Μια συζήτηση με το φεγγάρι την ημέρα των γενεθλίων μου για τους ανθρώπους που έπαψαν να συνειδητοποιούν και να επανορθώνουν.
Αλήθεια, μπορεί κανείς να φανταστεί εκείνο το μουτράκι να κουβαλάει το βάρος 80 χρόνων;…
Συγχώρεσέ την, Κύριε, συγχώρεσε κι εμάς για τον δικό μας 20th Century για την Kολοσσιαία Υπερ-Παραγωγή που όλοι έχουμε βάλει το χεράκι μας. Αυτή γι’ αγάπη δίψαγε κι εμείς της δώσαμε ηρεμιστικά. Και για τη θλίψη την αγιάτρευτη, αφού ανθρώποι είμαστε, τη στείλαμε να κάνει Ψυχανάλυση.
Η στάση ζωής και η δράση του Στρατηγού Στέφανου Σαράφη αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τους ποιητές. Το όνομά του πέρασε στα χείλη των ανταρτών στο βουνό και του λαού μας, και δεν έπαψε να τραγουδιέται ως τις μέρες μας.
Ένας διάλογος με τρεις ποιητές – “Κάθε μπαλκόνι και μια φωτογραφία / Ένα ανάγλυφο κάδρο που κρέμεται στον τοίχο”
“Εκεί σε βρίσκω βαθιά-βαθιά που φτάνει το μαχαίρι.”
Ποίημα του Ισίδωρου Καρδερίνη, απάντηση στο “καταπληκτικό” ποίημα που πρόσφατα χάλασε τον κόσμο…
“…Θα νικήσουμε το έγκλημα που πνίγει την καρδιά μας και ντυμένοι με στολές οργής και θάρρους την αδικία του δυνάστη μας ναι, σαν καταιγίδα θα τσακίσουμε.”
Έλεγε συχνά: «Γνωρίζω καλά, πως είμαι πολύ γριά για ν’ αλλάξω». Κι έπειτα σφίγγοντας τα μικρά κοκάλινα γυαλάκια της: «Είμαι και πολύ μόνη μου».
Ένας ακούραστος εργάτης στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος (Μέλος στο Συνδικάτο Μετάλλου), που ύψωσε ανάστημα απέναντι στον φασισμό. Ο Killah P που δεν δίστασε να σκοτώσει το παρελθόν για να μην αφήσει το χθες να τον ξοδέψει και να ξεκινήσουν όλα από την αρχή.
