“Ένα «αμήν» ας ακουστεί, δεν ημερεύουν οι άνεμοι των εξεγέρσεων για πάντα, δεν αποταμιεύεται στη λήθη, παρά την ανίατη αδιαφορία του καιρού, αργά ή γρήγορα η οξειδωμένη υποταγή…”
Δυο πήχες τόπος Μια ματωμένη Γάζα Κι αιώνια Νάκμπα
Ένα ποίημα και ένα τραγούδι αφιερωμένα στο δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης
Μέχρι να σταματήσει τ’ άδικο στον τόπο σου γίνομαι στόμα που φωνάζει για την ελευθερία σου
Τέλη Σεπτέμβρη. Ήρθε η ώρα να σου πω πόσο δύσκολο ήταν να μην πεθάνω.
– «Νίκο, είσαι αδερφός μου. Δεν έχει σημασία που δε μοιάζουμε, που δεν έχουμε το ίδιο χρώμα, την ίδια θρησκεία και την ίδια μητρική γλώσσα. Εγώ σ’ αγαπώ όσο αγαπώ και τα βιολογικά αδέρφια μου!», απάντησε ο Μουτζάντ πιο σοβαρά από ποτέ…
Σαν σήμερα, στις 12 του Μάη 1992, έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ποιητής και στιχουργός πολλών μεγάλων τραγουδιών που αγαπήθηκαν και έμειναν άφθαρτα στο χρόνο, Νίκος Γκάτσος.
Ταγμένο στις εξεγέρσεις που έρχονται…
Είναι υπέροχο να είσαι κομμουνιστής μολονότι προκαλεί πολλούς πονοκεφάλους.
Η 9η Μάη, άμεσα συνδεδεμένη με την 1η Μάη 1945, καταγράφηκε στην ιστορική μνήμη ως η μέρα που η κόκκινη σημαία, το σύμβολο της Οκτωβριανής Επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, υψώθηκε στο Ράιχσταγκ – Πένες συντονισμένες με τα βήματα της Ιστορίας
