Ο φίλιος έρωτας

“Ο ανώτερος άνθρωπος επιδιώκει πάντοτε
την σοφία και την φιλία,
εξ αυτών
το μεν είναι θνητό αγαθό, το δε αθάνατο.”
ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ.

Ο φίλιος έρωτας

Δεν είναι η φιλία μέσο,
σε έναν κόσμο που ‘ναι ξένος,
είναι μι’ ανάγκη, να μπορέσω,
να ‘μαι με τη ζωή δεμένος.
…..
Μείωσε τις υποχρεώσεις,
που φέρνουν στέρηση και πόνο,
πρώτος, το χέρι σου ν’ απλώσεις,
η νύχτα, να μη σε ‘βρει μόνο.

Στα άφθονα και στα μεγάλα,
στον μαρασμό, στην καχεξία,
το βλέμμα σου, ας δει και τ’ άλλα,
που ‘χουνε ξέχωρη αξία.

Στο δίκιο που γεννά η φύση
-σύμβαση και κοινό συμφέρον-
κάθε καρδιά να είναι ίση,
στο θείο δίκιο των αιθέρων.

Ιδανικά κι ευδαιμονία
κι ανθρώπινος ερωτισμός!
Θέλγητρο, τέρψη κι αρμονία,
Φιλίας! άρρηκτος δεσμός.

Μάνιασμα για σπουδή και κάλλος
-ύλη, που γίνεται ιδέα-
Μύστης ο έρωτας, μεγάλος,
σε μια παράσταση σπουδαία!
…..
Φιλία, γη ελευθερίας,
ντύνει τον άνθρωπο με φως!
Πράξη επίγειας σωτηρίας,
για να ‘ναι ο φίλος αδερφός!