Δύο ποιήματα της Κορνηλίας Καδόγλου

Αφιερωμένα στη μνήμη του πατέρα μου. Κ. Δ.

Κέικ λεμόνι 

Θα φύγω 

Ένα πρωί έτσι ξαφνικά και ούτε θα το καταλάβεις.

Θα αφήσω τα πιάτα στο τραπέζι 

Το κλειδί πάνω στο γραφείο 

Θα βάλω εκείνη την μαύρη φούστα που έσταζε σκοτάδι 

για να θυμάμαι 

Πως είχα περάσει τα χρόνια μου σε ένα σύρμα 

Που έγινε συνδετήρας 

Και έσφιξε τον λαιμό μου 

Και ύστερα πού να κρύψω αυτό το σώμα που φαγώθηκε σαν βράχος; 

Έχω ξεχάσει να δώσω το νοίκι 

Τι ώρα σχολάει το παιδί;

Πάλι μου διέφυγε εκείνος ο λογαριασμός 

Κι όμως θέλω να ζήσω

Σε εκείνη την ασήμι κουκίδα που 

υπονοούσε έναν ήλιο καινούργιο 

Τρεις και μισή το μεσημέρι 

Με πήρε μια θάλασσα από το πάτωμα 

Και εγώ κοιτούσα μια λάμπα που αναβόσβηνε, τα κεραμίδια  που χόρευαν 

 Την υγρασία των δέντρων που  κατρακυλούσε  στα χείλη μου 

Ταίριαζα όμορφα εκεί

δίπλα στο βιβλίο με τις συνταγές της μητέρας μου 

Θα φύγω…

Nothing compares 2 U

Έπαψα πια να σου γράφω. Δεν έχει νόημα. Οι   λέξεις έρχονται  καταπάνω μου.

Με το κεφάλι προς τα κάτω.

Ανάποδα 

 Σαν τις νυχτερίδες 

Τις  νύχτες στο σώμα μου φυτρώνουν κλαδιά 

Ανάμεσα στο πλήθος των φύλλων σε ξεχωρίζω 

Αφαιρώ  προσεχτικά, από  πάνω  σου όλες τις ψεύτικες ημερομηνίες,  τα διαστρεβλωμένα  ονόματα, τα πεινασμένα πρόσωπα.

Για να σε δω.

Οι ώρες θέλουν να σε καταπιούν  και  στριμώχνονται βίαια   η μία πίσω από την άλλη. Για να μην σε θυμάμαι! Εσύ που είσαι;  Με βλέπεις;

 Βλέπεις πόσο λυπάμαι; Με κόβουν και με  ράβουν.

 Είμαι γεμάτη  καισαρικές τομές. Προσπαθώ να ξεκολλήσω από πάνω τους. Να μην  με τρομοκρατούν 

Εντούτοις  τα  χέρια μου θυμίζουν ατύχημα 

Να μπορούσες να δεις πως πόσες  λιβελούλες κατοίκησαν στο σώμα μου!

Δεν ξέρεις τι είναι να περιμένεις 

Να φοράς τη φωτογραφία σου και να κρυώνεις 

Με  επισκευάζω κάθε μέρα 

Σαν βλάβη 

Για να μην πεθαίνεις 

Κάθομαι στην ίδια θέση  για να σε προλάβω  αλλά δεν έρχεσαι.

Την πρώτη φορά τρόμαξα πολύ 

Τώρα τα καταφέρνω καλύτερα 

Με τις στάχτες που άφησες έμαθα να  ζωγραφίζω  πεταλούδες και μετά τις αφήνω να  κάθονται στο κεφάλι μου.

Τις βλέπω να χορεύουν. Οι πεταλούδες δεν φοβούνται.

Δεν φεύγουν 

Ευτυχώς.

Με κοιτούν

Κατάματα όπως εσύ 

Είμαι η ίδια γυναίκα 

 η Σελήνη σου,

Και όταν δεν σε βρίσκω  σπάω σε χιλιάδες  πορτοκαλί  κομμάτια για  Εσένα πατέρα. 

Για να έχεις κοντά σου  λίγο από το  δικό μου Άγιο  φως. Το ανθρώπινο.

Αυτές τις μέρες αυτά είναι τα νέα μου.

Κορνηλία Καδόγλου