Αγγελική Ραυτοπούλου: Ένας χαρταετός – Στον Αρθούρο Ρεμπώ

Μιά κρυστάλλινη παγωμένη λίμνη,
το ποτήρι αδειανό,
συνειρμοί και ξόρκια στην πολυθρόνα,
στο βιτρώ οι άγιοι χαραγμένοι,
γιομάτη σύμβολα η ζωή καταραμένη..

Ένας χαρταετός που ποτέ δεν έπιασες
-στην τυχοδιωκτικά συνεπαρμένη νύχτα
ηθελημένη ματιά στο άβατο των ψυχών.-

Με το ‘να πόδι στην θλίψη,
στα μελιστάλακτα ηδυπαθή φωνήεντα ένας αναστεναγμός,
το ψωμί λιγοστό κι η γραβάτα σαν στίχος δεμένη.

Λυπημένη φύση, ποτέ σου δεν έμαθες
πόση λαχτάρα είχαν όσοι σ´αγάπησαν.

Ποιητή-των έναστρων πρωινών και των σκοτεινών περασμάτων-
τα μαλλιά σου ανομολόγητά μας πάθη.

Συγχώρεσε, που δεν βάψαμε κόκκινη την νύχτα
και μαύρη την ημέρα μας,
καθώς δεν μάθαμε ακόμη πόσους πληγώνουμε κάθε στιγμή..

Αγγελική Ραυτοπούλου

Το ποίημα εμπεριέχεται στο νέο βιβλίο της Αγγελικής Ραυτοπούλου, με τίτλο «Ικέτιδες ώρες-Επτά και θανάσιμα», από τις εκδόσεις Φυλάτος. Η ποιήτρια απευθύνει «ευχαριστίες με ευγνωμοσύνη στην Χρύσα Χρονοπούλου Πανταζή που απήγγειλε το ποίημα στην ΕΕΛ και στον Γιώργο Μάνθο για την δημιουργία του οπτικοακουστικού υλικού» που ακολουθεί: