Ένα αδημοσίευτο ποίημα του Γιώργου Δ. Μπίμη
“Έκλαψα βέβαια, κάτω απ’ την κουβέρτα μου. Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος! Μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος…”
“Τώρα, το φάντασμα της δίψας πλανάται απειλητικό. Όλες οι προγνώσεις συνηγορούν, οι τρύπες στα φράγματα χάσκουν…”
“Σε θέλαμε μαζί μας Βλαδίμηρε τώρα που αλλάζουν οι καιροί να πλέξουμε τις καρδιές μας σκάλα ως τον γαλανό ουρανό μας σαν λάβαρο να σε κυματίσουμε….”
“Σα μια εικόνα-έκρηξη ενός τοπίου όπου αγωνίζονται ακόμα και τα δέντρα είναι ο άνθρωπος που τραβάει το βλέμμα μου στα τέσσερα σημεία του εξαρθρωμένου σταυρού του…”
Γράφει ο Γιώργος Ρούσης Ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και συγγραφέας
“Ξέραμε πως θα διψάσουμε τον χειμώνα, με δηλητήρια και ψήγματα χρυσού το νερό, μοιραίο μίγμα αργού, σιωπηλού θανάτου. Με πείσμα, γερά σφίξαμε τις γροθιές μας να μην χαθούμε στον βωμό του πλούτου τους!”
“Αιώνες δεν απόστασες να γέρνεις σαν το νωθρό το βόδι στο ζυγό, να σου θερίζουν άλλοι ό,τι εσύ σπέρνεις, αργούς να τρέφεις στάζοντας ιδρό;”
“Ποιος τον έρωτα θα διαφυλάξει στο πιο κρυφό μέρος της καρδιάς;”
“Κρατάω τα πρακτικά του μέλλοντος, λευκές οι σελίδες του κι ανυπόγραφες. Πώς να κρατηθώ; Μέσα κι έξω θύελλες και ταραχές…”
