Ο Δημήτρης Γκόγκος – Μπαγιαντέρας, υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του ρεμπέτικου, που δεν τον άγγιξε η βρωμιά του υπόκοσμου και δεν τον θάμπωσαν τα φώτα του πάλκου. Ένας αγωνιστής που υπηρέτησε τα υψηλότερα ιδανικά και τον χαρακτήριζε η αγάπη για τη ζωή και τον άνθρωπο.
Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωΐα –μεσούντος κάποιου Ιουλίου– βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό».
Ο Γιάννης Ρίτσος διαβάζει στίχους από τη «Ρωμιοσύνη», σκορπίζοντας ρίγη ενθουσιασμού και συγκίνησης, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες λαού τραγουδάνε τα λόγια του ποιητή, που έκανε τραγούδι ο Μίκης Θεοδωράκης.
Πολύπλευρος και ακαταπόνητος…με μια θέληση αδάμαστη…Γράφει, ζωγραφίζει, σκαλίζει πέτρες και κόκκαλα, παίζει στις ορχήστρες της εξορίας, διδάσκει χορό και κάνει τις χορογραφίες για τις παραστάσεις που κάνουν οι κρατούμενοι στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, μοιράζεται με τους συντρόφους του τις καθημερινές αγγαρείες, δεν επιτρέπει στον εαυτό του μια στιγμή ανάπαυλας. Αγρυπνεί.
Ο Τάσος Λειβαδίτης και οι «Μαρτυρίες» του Γιάννη Ρίτσου
Τι κι αν μισή η καρδιά βαθιά μου υφαίνει το νήμα της ζωής στον αργαλειό των οραμάτων; Μύριες ζωές υφαίνουνται μαζί και την κρατάνε πλατύτερη απ’ τη γη – μια πυραμίδα θεμελιωμένη στον Άνθρωπο, με την κορφή στον ίλιγγο του αιθέρα σφηνωμένη.
«Ο θάνατος του Κομσομόλου» ήταν ένα από τα πρώτα τραγούδια του Κόκκινου Στρατού και για πρώτη φορά τραγουδήθηκε από το Πρώτο Σύνταγμα Ιππικού, με κυβερνήτη τον Σεμιόν Μπουντιόνι.
Η ποιήτρια Δώρα Μοάτσου – Βάρναλη γεννήθηκε στις 3 του Νοέμβρη 1895 και έφυγε από τη ζωή στις 16 του Μάρτη 1979. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1927. Ήταν παντρεμένη με τον Κώστα Βάρναλη.
Ο Ανδρέας Κάλβος ήταν πατριώτης και δημοκράτης, εμπνεύστηκε από την επανάσταση και εξύμνησε τα στρατιωτικά κατορθώματα των Ελλήνων, προειδοποιούσε για τη διχόνοια, μισούσε τη τους Άγγλους και την πολιτική τους (ξεχώριζε μόνο τον Βύρωνα) και στιγμάτιζε τους προδότες.
Η αγάπη στην ποίηση μού ήρθε από μακριά και, αν μπορεί να το πει αυτό κανένας, έξω από τη λογοτεχνία…Τι τους έπιανε τους ανθρώπους να συνδυάζουν τις λέξεις έτσι που να μην λεν αυτά που λέμε κάθε μέρα; Και γιατί δεν τραβούσαν ως την άκρια της σελίδας αλλά σταματούσαν και ξανάρχιζαν από την άλλη αράδα;
