“…Για τις φωνές που κοιμούνται κάτω από το χώμα κι έσπειραν το αύριο για τις καινούριες πολιτείες που θα χτίσεις για κείνο το δίκιο σου που θ’ ανοίγει θάλασσες και θα ενώνει αλφαβητάρια για τούτη τη φεγγοβόλα γλυκαυγή που περιμένει.”
“…αν δεν τρέξεις αν δεν ματώσεις μη περιμένεις επανάσταση να δεις.”
Το πράσινο καϊμάν με μια επανάσταση διάσωσε
Το γράμμα των γυναικών των ανθρακωρύχων της Farindola που δεν έφτασε ποτέ στους άνδρες τους, μιας και αυτοί θάφτηκαν στα ανθρακωρυχεία του Bois Du Cazier, επιστρέφει στο Βέλγιο θυμωμένα και ας πέρασαν 66 χρόνια από το μεγάλο φονικό της 8ης Αυγούστου 1956, μιας και οι νεκροί και τα αίτια του φόνου, παραμένουν ζωντανά και αναλλοίωτα
Έτσι τράβαγε μαζί με τους χίτες κι ο Λιαμης. Τον είχαν κάτι σαν κλητήρα ας πούμε και του έβγαζαν και το κατιτίς του από το πλιάτσικο που κάναν στις επιδρομές τους. Μαζί στον αγώνα, για να μη του πάρουν το καλύβι οι κουκουέδες!
“Το τρένο εκτροχιάστηκε στη μέση της διαδρομής, σκληρές πέτρες γύρω από τα πεσμένα βαγόνια στις σκουριασμένες ράγες…”
Σαν σήμερα, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 57 ετών, από καρδιακή προσβολή, ο σπουδαίος Γάλλος ποιητής Πωλ Ελυάρ.
“Στους φτωχούς τους καφενέδες πια κανείς δε νοιάστηκε, με ρακί και με αμανέδες μια γενιά ξεχάστηκε…”
Άρπαγες του ψωμιού μας περιφέρονται…
“Τα κορμιά μας, σαν κτήρια ετοιμόρροπα κουρασμένα από τους ανθρώπους που αφήσαμε να τα κατοικήσουν…”
