Βγήκαν πνιγμένοι στη στεριά και παραμορφωμένοι, πρησμένοι σαν τουμπιά και μελανοί, Μα μην τους θάψετε, γιατί, θα χάσει σχήμα η Φρίκη. Κι όταν γραφτεί η ευγενικιά φασιστικιά ιστορία, έτσι, πρησμένους, βάλτε τους κι αυτούς σε μια προθήκη.
“Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν. Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους. Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν…”
Παύλος Φύσσας τ’ όνομά του Και στη ματιά του η λεβεντιά Τραγούδια είχε στα χείλη του Και στην ψυχή του ομορφιά.
Μα αυτές οι σκιές το δικό μας διάστημα κατέκτησαν του χτες. Κοσμοναύτες άφησαν αιμάτινα αχνάρια σε Αιγαιακές πετριές, του πορφυρού Ήλιου τις κηλίδες δεικτοδοτώντας για τις επόμενες γενιές.
53 χρόνια από τη δολοφονία του Επαναστάτη Ποιητή (9 Οκτ. 1967) 47 χρόνια από το θάνατο του Ποιητή της Επαναστάσης (23 Σεπ. 1973)
«Δεν ακούει, παιδί μου, ο πατέρας σου! Είναι βλέπεις αριστερός παλαιάς κοπής. Ο κόσμος προχωράει, αλλά αυτός αμετακίνητος!…»
“Απόψε γιέ μου δεν είμαι μονάχα η δική σου μάνα…”
“Ο κομμουνισμός είναι η αναγέννηση όλου του κόσμου. Και αυτό ακούγεται τρομακτικό για τις άρχουσες τάξεις…” – Ολόκληρη η τελευταία συνέντευξη του μεγάλου Σοβιετικού λογοτέχνη σε ξένο μέσο, στην αγγλική εφημερίδα “News Chronicle”, δυο μήνες πριν από το θάνατό του.
“Η αμέλεια δεν πρέπει να συχωρεθεί. Περισσότερα θα μπορούσαμε να πετύχουμε….”
Τα παιδιά χυμούσαν μέσ’ στις φλόγες, και τις πηδούσαν με ξεφωνητά, και τα κορίτσια μάζευαν και κείνα, τα φουστάνια τους, κι έπαιρναν φόρα, και τις δρασκελούσαν, -κι ένας γενικός αλαλαγμός,- μια «πρόγκα», σα διπλή κραυγή, τρόμου και θριάμβου, υποδεχόταν χαρωπά το κάθε πήδημά τους…
