Αναμετράς τον εαυτό σου, αν μπορέσεις σαν έρθει η ώρα ν’ απλώσεις αντρίκια το χέρι, να χαιρετήσεις το χάρο, να σύρεις μαζί του την τελευταία στροφή. Δε γνωρίζεις ακόμα πως στο μονοπάτι της ζωής ο Χάρος κι ο Έρωτας βαδίζουν αντάμα. Πως τούτη η διαλεχτική, όλο αντιφάσεις, μπολιάζει και συντηρεί τη ζωή…
“Οι νέοι” “Οι νέοι θα μας σώσουν!” Ποιοι νέοι;
Στο βιβλίο που πρόκειται να κυκλοφορήσει από τον «Ίκαρο» και την επιμέλεια του οποίου υπογράφει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, περιλαμβάνονται 130 επιλεγμένα αποσπάσματα πεζού λόγου του Νομπελίστα ποιητή, που «διαμορφώνουν μιαν άλλου είδους πατριδογνωσία»
“Σκύψε μονάχος, ω Άδη, στη θολή σου σπηλιά και τρόμαξε: να, ο Ήφαιστος, ο κόκκινος, άναψε! Με σφυρί και δρεπάνι σου στέκει φρουρός. Ο Μπελογιάννης είναι νεκρός…”
”κι ορθοί / ξαναπάμε κι αδάκρυτοι / τον ίδιο όρκο μας ενάντια στο θάνατο”
Τι πανούργο πλάσμα που είναι η γυναίκα! Τώρα μόλις κατάλαβα τι θα πει γυναίκα. Μέχρι σήμερα κανείς δεν είχε μάθει με ποιον είναι ερωτευμένη. Εγώ πρώτος το ανακάλυψα. Η γυναίκα είναι ερωτευμένη με το διάβολο!
Υπήρξε για την εποχή της μια γυναίκα απίστευτα δυναμική και ανατρεπτική και ταυτόχρονα εύθραυστη. Έζησε μόλις 28 χρόνια αναζητώντας και πιστεύοντας σε μια ιδανική ευτυχία που ποτέ δεν συνάντησε. Από τις πιο χαρακτηριστικές παρουσίες της μεσοπολεμικής μας ποίησης, η Μαρία Πολυδούρη γεννήθηκε σαν σήμερα.
“Για δες για που τράβηξε ο κόσμος… και μην κάνεις ότι δεν βλέπεις. Βγες από την πρίζα για να δεις το αληθινό φως…”
Και οι δυο μας το ξέρουμε, και οι δυο μας διαβάσαμε το ίδιο ποίημα… «Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Άνοιξη να ‘ρθει»
Ο χαιρετισμός του Ρίτσου στον ομότεχνό του Αγγουλέ συμπυκνώνει τη ρεαλιστική αισιοδοξία του κομμουνιστή, που δεν χάνεται μπροστά και στη μεγαλύτερη δυσκολία, ούτε ακόμα μπροστά στον ίδιο το θάνατο.
