Απαγγελία των… άτακτων στίχων που έγραψε ο “Ευρυτάνας ιχνηλάτης” προς τιμήν του ΠρωτοΚαπετάνιου Άρη!
“Δεν έχεις τίποτα να χάσεις κι είναι βαριές οι αλυσίδες… Μα τα δεσμά, αν θες να σπάσεις, δόμησε βάσιμες ελπίδες!”
“Δεν έχουμε πια ούτε νερό, ούτε ψωμί, μιά συνήθης μεγάλη ημέρα τελειώνει• έτσι πεινασμένη, έτσι διψασμένη, χωρίς ανθρώπους και κυρίως χωρίς ποιητές.”
“Δεν ήταν πολλοί αυτοί που έφταναν τα τριάντα. Στα γεράματα προνόμιο είχαν οι πέτρες και τα δέντρα. Η παιδική ηλικία διαρκούσε όσο αυτή των κουταβιών του λύκου. Έπρεπε να βιάζεσαι, να προλάβεις να ζήσεις πριν βασιλέψει ο ήλιος, πριν πέσει το πρώτο χιόνι…”
“Στη σκέψη κάποιων ονειροπαρμένων σε είδα στα πεδία των μαχών βοτάνι στις πληγές των ηττημένων και δάφνη σε στεφάνια νικητών…”
“Μεγάλη ποίηση τα έργα σας. Τι να πω εγώ, ο ασήμαντος ποιητής, στα εργοστάσια, στην αγροτιά, στους λαούς που υποφέρουνε;”
“Αετέ, δεινέ πολεμιστή, την κόλαση την είδες, τη βία που επέβαλλε, κρεμάλες κι αλυσίδες…”
“Η λογοτεχνία στη σκηνή” είναι ένα στρογγυλό τραπέζι που φέρνει κοντά λογοτέχνες, σκηνοθέτες, δραματουργούς και ηθοποιούς, για να συζητήσουν τις οπτικές και τις πρακτικές τους στον εν λόγω χώρο μεταξύ τους και με το κοινό”
“Κανείς ποτέ δεν του εξήγησε τι ήθελε να πει ο Μπρεχτ για τον κύκλο, την κιμωλία, το σίδερο, την τιμή και για τα πέρα βάθη των πόλεων..”
“Εμείς σαν ουράνια τόξα θα υψωθούμε τη νύχτα να κάνουμε τ’ όνειρο αλήθεια μιας νίκης γεμάτης ιαχές ζωής…”
