“Ήρθε η στιγμή να ξεκινήσει η συντριβή του σάπιου κόσμου, με σημαίες στα τζάμια και τους νεκρούς μας οδηγούς!”
“Σε τούτο ‘δω το σύστημα βγήκα να επιβιώσω αφέντης και προστάτης μου θεός τριαδικός, τα λάθη και τα κέρδη τους με αίμα να πληρώσω κι είπαν να ‘μαι υπάκουος κι αμνός κανονικός…”
“Στου σκόπελου τον τρομερό κλυδωνισμό έχεις ρεφάρει την ολόγιομη αμαρτία, σαν της γυναίκας τον τρελό αλαλαγμό που είχες δέσει μία μέρα την πορεία.”
«Κι’ αν ήταν να τον ξαναπορευτώ, θα τον ξαναπορευόμουν τούτο το δρόμο…»
Αδημοσίευτη ποίηση του Γιώργου Δ. Μπίμη
Στο χώρο του πολιτισμού κι όσους δουλεύουν σ’ αυτόν συντελείται ένα έγκλημα παρόμοιο των πιο μαύρων εποχών της πατρίδας μας. Μια ματιά φτάνει για να το δούμε στα θέατρά μας, στη Λογοτεχνία μας, στους μουσικούς μας.
Γράφει ο Αλέκος Πούλος
“Οραματίζομαι έναν άλλο ήλιο Μιαν ατέλειωτη άνοιξη Την ειρήνη των κάμπων…”
“Θα ξημερώσει, σύντροφοι, στο πλάτωμα του κόσμου και μιά ανάσα θα βρεθεί να λέει φανερά, λεβέντες δεν εκιότεψαν στον έρωτα του δρόμου κομμουνιστές και πέθαναν τόσο ηρωικά..”
“Θυσία, στο μυροβόλο μονοπάτι της Ανάστασης, στο δίκιο του μόχθου, της τιμημένης ψυχής της εργατιάς.”
“Τις νύχτες ακούγεται η φωνή των αγίων αγωνιστών…”
