Η ιστορία ενός συνθήματος, που σφράγισε τη δεκαετία που τελειώνει. Μπορείτε αλήθεια να σκεφτείτε άλλο, που να είναι καλύτερο από αυτό;

Τρέχεις σαν τον Βέγγο για το αφεντικό, σφίγγεις κι άλλο το ζωνάρι. Αλλά το βασικό ερώτημα είναι τι κάνουμε στον πόλεμο, Θανάση; Όχι ενάντια στον κορονοϊό, αλλά σε αυτόν που μας κήρυξαν, ενάντια στον "εχθρό λαό"...

Ο αυτοδημιούργητος Πορφυρογέννητος. Που δεν ψάχτηκε ποτέ για καριέρα, γιατί την είχε αποφασίσει για αυτόν το όνομά του. Σπλάχνο από τα σπλάχνα της οικογένειας και σάρκα από τη σάρκα του σαρκοφάγου κόσμου του. Δοξάστε τον!

Χ όπως λέμε Χαρά. Και Χρυσοχοΐδης. Και Χούντα...

Οι ανθρωποφύλακες μισούν τα λουλούδια γιατί είναι όμορφα και "άχρηστα". Δεν τρώγονται, δε σκοτώνουν, δεν έχουν πρακτική αξία, μονάχα αισθητική, που είναι και αυτή μια μορφή συνείδησης, αλλά για να την προσεγγίσεις πρέπει να έχεις και συνείδ...

Μόνο όταν βλέπεις κάποιον σαν κατσαρίδα, θεωρείς λογικό και θεμιτό να τον ψεκάζουν τα ΜΑΤ με χημικά και δακρυγόνα και βγάζεις αύρες για να... ξεβρωμίσει ο τόπος από δαύτους.

Την κρίσιμη ώρα αυτή η κινηματική “ψήφος εμπιστοσύνης” του κόσμου στους κομμουνιστές, θα βαρύνει στην πλάστιγγα της ιστορίας πολύ περισσότερο από κάθε φοβισμένη ή χαζοχαρούμενη ψήφο στην κάλπη.

Οι μόνες μετακινήσεις που επιτρέπονται τη νύχτα είναι για δουλειά, υγεία και βόλτα με κατοικίδια, για να συνηθίζουμε στη νέα κατάσταση ως τέτοια. Επιτρέπεται επίσης η μετατόπιση του τόνου στη λέξη "δουλειά", στην παραλήγουσα.