«Κι άμα θε να ‘ρθει το καλοκαίρι, θάχει φύγει το κακό, θάχει πάει μακριά ο κορονοϊός…ν’ ανταμώσουμε όλοι στα πανηγύρια, ν’ αγκαλιαστούμε, να φιληθούμε, να σβαρνιστούμε και στα χώματα άμα θέλουμε…να παίξουμε κι ένα μπελελέκο...»

Γιατί μέσα στις τόσες στατιστικές που γίνονται για το ποιους προσβάλλει ο ιός π.χ. ηλικίες, φύλο, συνυπάρχοντα νοσήματα, χώρες κλπ. δεν μέτρησαν τη διασπορά και στις τάξεις; Στην εργατική τάξη και γενικότερα στους εργαζόμενους ή στην αστική...

Αν δεν καώ εγώ Αν δεν καείς εσύ Αν δεν καούμε εμείς Πώς θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη;

Τα μέτρα που παίρνει σήμερα η κυβέρνηση για τον κορονοϊό, επιχειρώντας να αντιμετωπίσει ένα πραγματικό πρόβλημα, αναδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι κάθε εργαλείο, κάθε μέτρο εξυπηρετεί στόχους με σαφές ταξικό πρόσημο. Τίποτα δεν είναι ουδέτ...

Ταινίες, θεατρικές παραστάσεις, περιήγηση σε μουσεία, μουσική, τηλεοπτικές σειρές, βιβλία και άλλες προτάσεις για τις μέρες που πρέπει να μένουμε στο σπίτι.

Μικρόψυχοι ή απλά επικίνδυνα Ανόητοι, αυτοί που ξέσπασαν το μένος τους, ξηλώνοντας τα πανό των φορέων της πόλης, στο περιβάλλοντα χώρο του Κέντρου Υγείας (ΙΚΑ) και τα οποία ανάρτησαν στις 7 Απρίλη ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΥΓΕΙΑΣ, προβάλλοντας το Παλλ...

Η ταξική πάλη δεν αναστέλλεται υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, πολύ περισσότερο όταν αυτές πιθανόν εγκυμονούν σημαντικές εξελίξεις. Μόνο οι λαοί είναι εκείνοι που μπορούν να δώσουν διέξοδο στα αδιέξοδα του συστήματος.

Ακόμα και από την προηγούμενη μέρα κατέφτασαν οδηγοί, περιμένοντας υπομονετικά για ώρες ώστε να παραλάβουν λίγο γάλα, κονσέρβες και άλλα βασικά τρόφιμα, την ώρα που η ανεργία χτυπά την πόρτα σε εκατομμύρια Αμερικανούς.