Την απολογιστική ενστικτώδη διαδικασία κάθε χρονιάς που τελειώνει διαδέχεται τις πρώτες μέρες της καινούργιας, σχεδόν αναπόδραστα, η υπολογιστική του μέλλοντος.

...ένα μπιμπερό στριμωγμένο ανάμεσα σε δεσμίδες ευρωπαϊκών χαρτονομισμάτων φαντάζει σαν παιδί πεταμένο σ' έναν Καιάδα του χρήματος. Κανένα θρίλερ δε θα μπορούσε να αποτυπώσει καλύτερα τα ...σχέδια για το μέλλον των παιδιών, εδώ και τώρα, σ'...

Χονδρικά παρακράτος είναι άνθρωποι και μηχανισμοί που ασκούν παράνομα εξουσία. Το λόμπινγκ είναι ωσαύτως ομάδα πίεσης, μηχανισμός προώθησης συμφερόντων στα κέντρα λήψης αποφάσεων της εξουσίας.

Ποιος τολμάει φέτος να τηρήσει το εν πολλοίς εμπορευματοποιημένο έθιμο της ετήσιας ανασκόπησης των μεγάλων γεγονότων;

Τι λέξη κι αυτή! Δομές! Ηθικά γιαπιά ανηλίκων. Εκεί όπου τα παιδιά από φτώχεια, ανάγκη, κακοποίηση, αδυναμία, καταλήγουν σαν μπίλιες σε ρουλέτα φιλανθρωπίας.

Δε θα το πάω σε βάθος. Θα μείνω στην πολιτική του καμπινέ, του ξεφορτώματος περισσευάμενων χρημάτων και ιδιωτικής κάλυψης των γενικών κοινωνικών αναγκών.

Ξέρω ότι είμαστε στην εποχή του πληκτρολογίου, σύντροφοι. Όπως και το ότι το μελάνι πια το 'χουμε για προνόμιο της σουπιάς. Όμως το παιχνίδι με τις λέξεις και τις έννοιες παραμένει τόσο γοητευτικό όσο κι επικίνδυνο.

«Πρέπει να αποφεύγουμε την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής!». Δεν μπορεί, το έχετε ακούσει αυτό το κλισεδάκι, από πολλά και πολύχρωμα στόματα.