Και του χρόνου και κάθε χρόνο νάμαστε πάντα νέοι σύντροφοι.

Επειδή γνώρισα τον Φαρσακίδη από κοντά. Τον απλό, γελαστό, σπουδαίο και ουσιαστικό κομμουνιστή καλλιτέχνη. Τον αστείο Φαρσακίδη που οι διηγήσεις του από τους τόπους των μαρτυρίων είναι μήνυμα ελπιδοφόρο για τον αυριανό κόσμο.

Ακόμα χθες ήταν τα στυγερότατα εγκλήματα του ναζισμού που άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια της συμφοράς. "Ποτέ πια φασισμός" φωνάξαν οι λαοί. Και όσα αυγά του φιδιού να κλωσσήσει ο καπιταλισμός, όσες παραλλαγές να ενδυθεί, έχουν γνώσιν οι φύλακε...

Ήταν ωραία η Αριστούλα, με τη φινέτσα μιας άλλης γενιάς ουσιαστικά παρούσας και ανεπιτήδευτα συντροφικής.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να μαθαίνω —εν μέσω καύσωνος, καταιγίδων, πλειστηριασμών, ενδεχόμενης πυρηνικής καταστροφής, νέων μέτρων και ξεπουλημάτων— τι χρώμα μαγιό φορούσε στην ασφυκτικά γεμάτη πλαζ της 250ευρης ξαπλώστρας, μια αγνώστου επαγγέλ...

Η ανημπόρια έμπνευσης γίνεται σημαία «πρωτοπορίας». Πράγματι! Το κάθε τι μπορεί να είναι Τέχνη ακόμα και το τίποτα. Άλλωστε δεν κοστίζει ούτε κόπο, ούτε σκέψη, ούτε απεύθυνση.

«Εκτός» θα πει πως δεν χωράω σε κανένα σχολείο…Αλλά η μαμά μου δεν το καταλαβαίνει και βρίζει συνέχεια τον εαυτό της και το χέρι της «που δεν της κοβότανε» και βρίζει και μια κυρία που δεν ξέρει να μετράει καλά ―η καημένη― κι όλο λάθος μας ...

Δεν ξέρω τι ψήφιζε ο Θοδωρής. Δεν τον ρώτησα ποτέ.