Ένας ποιητής που ύμνησε τη λευτεριά του Ανθρώπου και θυσιάστηκε γι’ αυτήν στα νταμάρια του στρατοπέδου στο Χαϊδάρι, μαζί με άλλους πατριώτες.

Και του χρόνου και κάθε χρόνο νάμαστε πάντα νέοι σύντροφοι.

Υπάρχει κάπου ένα νησί, ένας τόπος φανταστικός όπου γίνονται απίστευτα θαύματα. Είναι τόπος ξερός αλλά φυτρώνουν ξάφνου σπάνια «φρούτα». Είναι τόπος μικρός αλλά χωράει όλο το χρυσάφι της γης. Κι όταν το χρυσάφι ρέει όλα μπορούν να συμβούν.

Ακόμα χθες ήταν τα στυγερότατα εγκλήματα του ναζισμού που άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια της συμφοράς. "Ποτέ πια φασισμός" φωνάξαν οι λαοί. Και όσα αυγά του φιδιού να κλωσσήσει ο καπιταλισμός, όσες παραλλαγές να ενδυθεί, έχουν γνώσιν οι φύλακε...

Ήταν ωραία η Αριστούλα, με τη φινέτσα μιας άλλης γενιάς ουσιαστικά παρούσας και ανεπιτήδευτα συντροφικής.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να μαθαίνω —εν μέσω καύσωνος, καταιγίδων, πλειστηριασμών, ενδεχόμενης πυρηνικής καταστροφής, νέων μέτρων και ξεπουλημάτων— τι χρώμα μαγιό φορούσε στην ασφυκτικά γεμάτη πλαζ της 250ευρης ξαπλώστρας, μια αγνώστου επαγγέλ...

Η ανημπόρια έμπνευσης γίνεται σημαία «πρωτοπορίας». Πράγματι! Το κάθε τι μπορεί να είναι Τέχνη ακόμα και το τίποτα. Άλλωστε δεν κοστίζει ούτε κόπο, ούτε σκέψη, ούτε απεύθυνση.

«Εκτός» θα πει πως δεν χωράω σε κανένα σχολείο…Αλλά η μαμά μου δεν το καταλαβαίνει και βρίζει συνέχεια τον εαυτό της και το χέρι της «που δεν της κοβότανε» και βρίζει και μια κυρία που δεν ξέρει να μετράει καλά ―η καημένη― κι όλο λάθος μας ...