No politica (Από τον εκσυγχρονισμό στον μητσοτακισμό τριάντα χρόνια δρόμος)

Είναι πολύ συνηθισμένο η αριστερά, σε κάθε έκδοση στην οποία μπορεί να ανήκουμε ο καθένας, να σνομπάρει τον επαγγελματικό αθλητισμό. Και όχι μόνο βέβαια, ανά περιόδους μπορεί να σνομπάρει την εμπορική μουσική (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πρόσφατες αντιδράσεις στον θάνατο του τεράστιου Ozzy Osborne), τα video games, τις lifestyle επιλογές. Είναι όμως μόνο αυτά σημεία της εμπορικής και καταναλωτικής διείσδυσης του καπιταλισμού; 

Αυτό είναι ένα άλλο θέμα, ίσως και για ολόκληρο βιβλίο (το Ιθάκη δυστυχώς είναι πιασμένο, ίσως το πούμε Δονούσα και Σχοινούσα στα οποία δεν υπάρχει καπιταλισμός, τον μπάφο τον αγοράζουνε με ντομάτες και κοχύλια).

Καταρχήν να διευκρινίσουμε πως το κείμενο είναι καθαρά μεροληπτικό, υποκειμενικό και διχαστικό. Αν θέλετε εθνική ενότητα, ομοψυχία και άλλα τέτοια ψεύτικα και γλυκανάλατα έχετε την ΕΡΤ και τον κάθε “αντικειμενικό” λογαριασμό social media που ψάχνει πελάτες και like. Οπότε αν βρεθήκατε κατά λάθος εδώ, αποχωρήστε σιγά σιγά. 

Έχω μεγάλο πρόβλημα με τον Ολυμπιακό και ό,τι πρεσβεύει τα τελευταία χρόνια. Δεν ξέρω αν είμαι περισσότερο αντι-Ολυμπιακός ή Παναθηναϊκός. Ξέρω όμως ότι από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ο Ολυμπιακός παρέα με το σημητικό ΠΑΣΟΚ έστησαν την παράγκα και διέλυσαν το ποδόσφαιρο (και την Ελλάδα γενικότερα, αλλά αυτό να το διαβάσετε σε πιο σοβαρά άρθρα), δίδαξαν ήθος και αξιοπρέπεια στη Ριζούπολη, και πρόσφατα συγκλόνισαν το πανελλήνιο με τις επιδόσεις τους στο μποξ στο ΟΑΚΑ (ίσως βέβαια ο Μαρινάκης να προσπάθησε να υπερασπιστεί τον ταξικό χαρακτήρα του ολυμπιακού, είναι και αριστερός εξάλλου από ό,τι μας ενημερώνουν έγκριτοι αριστεροί δημοσιογράφοι).

Βέβαια, για εμένα δεν είναι αυτά τα χειρότερα που θυμάμαι από τον Ολυμπιακό. Είναι το no political πανό λίγο μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, είναι η δημόσια απαγόρευση της θύρας 7 στην ανάρτηση πανό για την Παλαιστίνη, είναι η φράση ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε και οι άλλοι να πάνε να… Η τελευταία φράση δε συνοψίζει μόνο την υποκρισία του ολυμπιακού, αλλά τη συνολική υποκριτική αντίληψη του μέσου μικροαστού στην Ελλάδα. Είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας ο οποίος μπορεί να κλέβει το δημόσιο, να πουλάει τους φίλους του, να κερατώνει τη γυναίκα του, να τη δέρνει, να κάνει ό,τι μπορεί να φανταστεί ο νους, αρκεί να μη το δει η γειτονιά, αρκεί να μη το πει ο κόσμος. Είναι ο μέσος κυρ Παντελής ο οποίος, όπως θα έλεγε ο Μπρεχτ, τρώει κρέας, αλλά θα σοκαριστεί με την εικόνα του σφαγείου.

Και σε αυτή την παγίδα πέφτουν και πολλά sites που έχουν αναφορά και στην αριστερά. Ακούμε για τοξικότητα, για αντιδράσεις τις Διοίκησης του Παναθηναϊκού, για δηλώσεις, αλλά τίποτα για τον οχετό συνθημάτων στο ΣΕΦ (μέχρι και για βιασμό οπαδού επιχαίρουν), τίποτα για το διάχυτο ρατσισμό της κερκίδας, τίποτα για τη σκανδαλώδη διαιτησία και διοίκηση στην ομοσπονδία. Και ακόμα χειρότερα, έχουν θεοποιήσει και παρουσιάσει σαν αριστερό και αγωνιστή (επειδή ήταν ο πατέρας του, λες και κληρονομείται αυτό δηλαδή, λες και είναι θέμα DNA, λες και είμαστε φασίστες δηλαδή για να πιστεύουμε τέτοια πράγματα) έναν προπονητή που έχει βρίσει χυδαία όποια και όποιον βρει μπροστά του, συμπεριφορά που οριακά επιβραβεύεται. 

Είναι και αυτός αριστερός. Στο hall of fame μαζί με το Μέγκα, τον Βαγγέλη, τη Νατάσα, τη Ράνια, τα παραπολιτικά, τον Γιάνη και χιλιάδες άλλους λουόμενους και κατασκηνωτές της Αντίπαρου, η οποία είναι ξεκάθαρα αριστερά της Πάρου.

Είπαμε όμως. Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Στην Ελλάδα ό,τι δηλώσεις είσαι και όχι ό,τι κάνεις. Και για μένα λοιπόν ο Παναθηναϊκός είναι σταθερά απέναντι στον καθωσπρεπισμό, την εξουσία και τη μοιρολατρία. Από το έντεκα αυτοί έντεκα και εμείς του Πούσκας, στο 0 1 του Άγιαξ και στην ανατροπή των τελικών του 2024. Και από την άλλη ο Ολυμπιακός, όσο τον έχω ζήσει, είναι συνώνυμο του κατεστημένου και της υποκρισίας. Και, όχι, ούτε όλοι είμαστε, ούτε θα είμαστε φίλοι, ούτε όλοι και όλες θα είμαστε αγαπημένοι. Κάποια στιγμή για να σπάσει η μικροαστική κουλτούρα της διαφθοράς που μετακόμισε σχεδόν αυτούσια από το 1996 του Σημίτη στο 2026 του Κυριάκου Μητσοτάκη, και αυτό δε θα γίνει με ομοψυχία και ενότητα. Γιατί κάποιοι κερδίζουν από αυτό.

Πολλοί θα πουν ότι όλα αυτά μπορεί να αφορούν και τον Παναθηναϊκό μιας άλλης περιόδου. Μπορεί, μπορεί και όχι. Εμένα αυτά είναι τα βιώματά μου. Και τη Δαμανάκη για παράδειγμα την έχω συνδέσει με το ξεπούλημα και τις πέστροφες. Δε ζούσα όταν ήταν εκφωνήτρια στο Πολυτεχνείο. Άλλοι θα πουν ότι καλά με χούλιγκαν θα ασχολούμαστε και ιδιοκτήτες μεγαλοομάδων; Σε αυτούς θα συμβούλευα να πάνε να δουν κάνα τοπικό. Ίσως τους βοηθούσε και στην αντίληψη που έχουν για τους από κάτω, αντί να τους κοιτάνε αφ’ υψηλού και να αναρωτιούνται μετά γιατί ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τι λένε. 

Δικαστής Αζντάκ