Η θέση του λογοτέχνη

Οι μέρες μας, μέρες δύσκολες για τον εργαζόμενο Λαό. Μέρες που επιχειρούνται οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις απ’ τις  σύμμαχες  της Ευρωπαϊκής Ένωσης κυβερνήσεις, και η επίθεση του μονοπωλιακού κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη, τη νεολαία, σ’ όποια δικαιώματα και κατακτήσεις απέχτησαν μέσα από ηρωικούς αγώνες, είναι άγρια, ολόπλευρη,  ισοπεδωτική, δημιουργώντας συνθήκες χειροτέρευσης της ζωής μας, χειραγώγησης της σκέψης μας, της ζωής, του αγώνα μας.

  Παρ’ όλες όμως τις προσπάθειες των μονοπωλίων, για όσους δραστηριοποιούνται στο χώρο του Πολιτισμού, και των υποταγμένων κυβερνήσεων τους, τις γεμάτες χαρά κραυγές της «συμβιβασμένης» διανόησης, των φιλάθλων της «υψηλής κουλτούρας» των Μεγάρων, είναι αλήθεια ότι σ’ όλους τους χώρους που δημιουργείται Πολιτισμός έχουμε μια διαδρομή μέσα από εμπόδια τεράστια, αδυναμίες, προς την ανάπτυξη και τη διέξοδο για έναν πολιτισμό κτήμα και κατάχρηση του λαού, μέσα από μάχες, μικρές ακόμη, δημιουργία κινήματος έτοιμου για την πολιτιστική του επανάσταση. Το λαϊκό κίνημα, η εργατική τάξη αναζητά και προετοιμάζει νέους δημιουργούς, νέους λογοτέχνες και νέα λογοτεχνικά έργα κι έργα τέχνης γενικότερα, που δίπλα στους μεγάλους, τους καταξιωμένους του χώρου μας, θα εκφράσουν με τη γραφή, το έργο τους αυτήν την κρίσιμη και δύσκολη εποχή, τις ανάγκες που βγαίνουν με έμπνευση αντάξια της εποχής που συντελείται η πραγματική αναζήτηση μιας ζωής απαλλαγμένης από δυνάστες.

   Όλοι μας γινόμαστε μάρτυρες  κάθε μέρα ότι οι μονοπωλιακοί όμιλοι στο χώρο του πολιτισμού, το ίδιο το Καπιταλιστικό σύστημα, επιχειρούν μια τεράστια προσπάθεια, χρόνια πολλά δελεασμού, εξαγοράς καλλιτεχνών. Ζητούν η σκέψη μας να εγκλωβίζεται «σ’ ερωτικά εγκλήματα», ό,τι δουλεύουν χίλοι δυο μηχανισμοί του Κράτους της αντίδρασης, μ’ ένα τεράστιο οπλοστάσιο ιδεολογικών και υλικών μέσων. Χρησιμοποιούν τη δημαγωγία, την υπόθαλψη του ατομικισμού, της διάσπασης της ενότητας του χώρου, όλα δηλαδή τα μέσα για να εμποδίσουν την ελευθερία του καλλιτέχνη να δημιουργήσει για το λαό και να προσεταιριστούν και να ενσωματώσουν στο εκμεταλλευτικό τους σύστημα και τις επιδιώξεις τους και τους καλλιτέχνες-λογοτέχνες.

   Και δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η αστική προπαγάνδα, παραασχολείται μαζί μας μέσα από αμέτρητα έντυπα της για την δήθεν ελευθερία του καλλιτέχνη «απ’ την κομματική φιλοσοφία» και το σιγοντάρουν αυτό και κάθε είδους οπορτουνιστικές , μεταλλαγμένες φωνές, πως νοιάζονται τάχα για την ελευθερία και το αδέσμευτο του καλλιτέχνη από κομματικές προσταγές, βαμμένες σήμερα με το καινούργιο χρώμα της δήθεν αυτονομίας  τους. Στο χώρο του πολιτισμού κι όσους δουλεύουν σ’ αυτόν συντελείται ένα έγκλημα παρόμοιο των πιο μαύρων εποχών της πατρίδας μας. Μια ματιά φτάνει για να το δούμε στα θέατρά μας, στη Λογοτεχνία μας, στους μουσικούς μας.

   Η ιστορία όμως δείχνει ότι μόνο έργα που οι δημιουργοί τους με τον έναν ή άλλο τρόπο εκφράζον το λαό, την αλήθεια του και τα προοδευτικά μηνύματα της εποχής τους έμειναν αθάνατα. Απ’ την πλευρά της λογοτεχνίας, ο εργαζόμενος λαός θα αγκαλιάσει και θ’ αναγνωρίσει τους λογοτέχνες που προσφέρουν με τις όποιες δυνάμεις τους σ’ αυτόν τον αγώνα της ανατροπής και τον υπερασπίζονται με το μολύβι τους.

   Όσες προσπάθειες κι αν κάνει το σύστημα της εκμετάλλευσης, ο λαός πάντα θα γεννά Ρίτσους, Βάρναλη, Ραβάνη-Ρεντή, Λειβαδίτη. Κι ας ξαναθυμηθούμε εκείνο το περήφανο που είχε πει ο Γκόρκι: «Με ποιους είσαστε μαστόροι του πνευματικού πολιτισμού; Είσαστε με τους εργάτες της κουλτούρας για τη δημιουργία καινούργιων μορφών ζωής ή είσαστε ενάντια σ’ αυτή τη δύναμη και υπέρ της κάστας των αρπαχτικών ανεύθυνων ανθρώπων, κάστα που έχει σαπίσει, αρχίζοντας απ’ το κεφάλι και που δεν επιζεί πια παρά μόνο από κεκτημένη ταχύτητα;».  

Αλέκος Πούλος