Αποφορά

Άλλο να το λες σάπιο το σύστημα, κι άλλο ν’ αρχίσεις να το μυρίζεις τον τελευταίο καιρό καθώς μολύνει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, πολλές φορές απελπισμένους, φοβισμένους κι εντέλει παρατημένους συμπολίτες μας της εργατικής τάξης. Κι αυτή η αποφορά δεν φεύγει με μια μάσκα, ούτε μ’ ένα κλείσιμο των αυτιών και των ματιών. Είναι σαν να διαβρώνει τον ιστό της κοινωνίας, όπως η οξείδωση τα μέταλλα που κάμπτουν ράγες και μπάρες και σιδεριές και σιδερένια καπάκια, και μετράς, μετά την προδιαγεγραμμένη κι αναπόφευκτη κακή στιγμή, νεκρά παιδιά κι εργάτες ολούθε.

Μόλις πεις τη λέξη παιδιά, μέσα σ’ αυτή τη βρωμιά, το πράγμα γίνεται πιο βαρύ. Το κακό είναι δυσβάσταχτο για το οποιοδήποτε παιδί. Είδα πως τις προάλλες πιάσανε έναν εξηντάρη, ιδιοκτήτη εταιρείας καθαρισμού, πιο βρώμικο κι απ’ τη βρωμιά. Είχε ξεφορτωθεί ο αχρείος, ο ίδιος ή κάποιος στη δούλεψή του που θα του το φορτώσει δεν ξέρω, καταμεσής σε δρόμο στο Μπραχάμι, ένα δοχείο με υδρόθειο. Απλώς το πέταξε στη γωνία. Σ’ έναν σωρό σκουπίδια. Αυτό βρωμάει σαν κλούβιο αβγό. Ευτυχώς, κι έτσι το πήραν πρέφα οι πέριξ. Η ζημιά που κάνει είναι σατανικά βασανιστική, και μπορεί να σακατέψει ή και να σκοτώσει άνθρωπο, που θα το εισπνεύσει, θα το αγγίξει… Πού να σου περάσει από το μυαλό ότι γεμίζουν σιγά σιγά οι γειτονιές από εργολαβίες του ποδαριού, όχι μόνο του πλούσιου, αλλά και του μικροαστού, του περήφανου ανήθικου αυτοδημιούργητου που τσαλαβουτάει στα σκατά, για να περνά αυτός καλύτερα κι εμείς καθόλου. Ούτε που του πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να μολύνει παιδιά, σκυλιά, γατιά, ακόμα και τους οδοκαθαριστές, χωρίς τους οποίους θα καθόμασταν πάνω στα απόβλητά μας.

Ακόμα κι αν δεν τη δουν ή την ακούσουν ποτέ αυτή την ιστορία της αδιαφορίας για τον διπλανό, της πραγματικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την επιβίωση τάχα μου δήθεν δια της μετατροπής λόγω κέρδους των πάντων σ’ έναν απέραντο σκουπιδότοπο, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μια απέραντη χωματερή του καπιταλισμού, τη νιώθουν στο πετσί τους. Κι εξεγείρονται. Κι όλοι οι περισπούδαχτοι κι οι δασκαλεμένοι και μη αντικομμουνιστές περιπλανώνται σε ατέρμονα κολασμένα ψεύτικα γιατί, για να πλασάρουν σε γκλίτερ περιτυλίγματα νόμου και τάξης τις απαντήσεις που τους συμφέρουν. Και δεν γίνεται όλα να αδιαφορήσουν απέναντι στον ιστορικό βιασμό της ταύτισης της σβάστικας με το σφυροδρέπανο. Οσο και να τα συκοφαντήσει η γενιά που πλιατσικολόγησε το μέλλον τους, ξέρουν πολλά, καταλαβαίνουν περισσότερα, και ήδη συνειδητοποιούν πως η συλλογικότητα άμα οργανωθεί και θελήσει να ανατρέψει την ιδεολογία της χωματερής δεν υποκύπτει σε καμία ινφλουένσερ γοητεία του κουστουμαρισμένου ναζιστοφασίστα με το καλογυαλισμένο παπούτσι. Μια και να φτύσουν καταγής και πάει περίπατο η γοητεία της μπότας που μεταμφιέζεται σε σκαρπίνι.!

Είναι δύσκολο αλλά πρέπει να εξηγήσουμε στα παιδιά πως ο εχθρός είναι πάντα εντός, συνήθως κοντινός, και τάχα μου νοιάζεται για τα ταλέντα και τα χαρίσματά τους. Σ’ αυτό το σκάνδαλο για παράδειγμα που ξέσπασε με στημένα και δωροδοκίες στο μπάσκετ, η μεγάλη ανατριχίλα είναι πως έφτασε ως τα σχολικά πρωταθλήματα. Πολλοί αστοί θα καμώνονται ότι κλαίνε για τα παιδιά στο άθλημα. Κι εδώ θα χαθεί η ουσία του ανήθικου εμπορευματοποιημένου αθλητισμού, που δωροδοκεί τα παιδιά πρωταθλητές με παραπάνω μόρια στις εισαγωγικές στα πανεπιστήμια. Ποιος δωροδόκησε για να κλαίνε οι έφηβοι που χάσαν ενώ κέρδιζαν από στημένα σφαλτσοσφυρίγματα; Μην περιμένετε να βρεθεί ποτέ ο γονιός χορηγός που δεν μυρίζει σαν κλούβιο αβγό, ούτε σαν τον ασβό του χρήματος που διδάσκουν στα παιδιά ότι δεν έχει μυρωδιά. Δεν θα τον καταδικάσει κανείς που πετάει τα παιδιά του στη χωματερή του ανταγωνισμού. Ισως μόνο τα ίδια του τα παιδιά, που βλέπουν γύρω τους νέους να ξυπνάνε και να ζητάνε ζωή κι όχι επιβίωση σ’ έναν διαρκή πόλεμο ταξικής αειφόρου κερδοφορίας.

Οι φασίστες και οι ναζίδες έχουν τρομοκρατηθεί, κι εδώ κι αλλού κι αύριο παντού. Σιγά σιγά κατεβάζουν τα στρατά. Τα παιδιά που απ’ τη φύση τους βλέπουν καθαρά και με το μυαλό και με την καρδιά, όλο και πιο ορμητικά, ορθώνουν ανάστημα στο μέλλον. Θέλουν να το υπογράψουν. Βαστάτε γερά ανιόντες τα μετόπισθεν.