Πατρίδα διάδρομος

Το σύνθημα του φετινού Φεστιβάλ, που ανέδειξε το ελάττωμα του ανθρώπου να σκέφτεται, απέναντι σε στρατηγούς που κουμαντάρουν περισσότερο νεκρούς από ζωντανούς για λογαριασμό των αφεντικών τους, και πολλά μυαλά άνοιξε και είναι καιρός να πάμε και τη σκέψη μας παραπέρα. Επειγόντως μάλιστα. Γιατί στην προεκλογικώς περιοδεύουσα χώρα μας με το θηριώδες ζιζάνιο της ανάγκης και του φόβου σπαρμένο όχι απλώς σε κάθε στρέμμα, αλλά σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό της γης και της ζωής μας, και ξεπηδάνε και πηγαινοέρχονται κάθε λογής στρατηγοί. Οι οποίοι μάλιστα τις τελευταίες μέρες, εν αναμονή του Αμερικάνου που θα ‘ρθει για να μας ελέγξει ως …διάδρομο, την έχουν δει Βυζαντινοί τιμαριούχοι! Σπεύδουν όλοι σε εκκλησίες, μοναστήρια και ρασοφορικές συνάξεις για την …ευλογία των όπλων τους.

Μνήσθητί μου Κύριε, εν μέσω ενεργειακής φτώχειας και πυρηνικής απειλής, αριστεροί και δεξιοί να ψάχνουν καλόγερους για να γίνουν από συστημικά τσιράκια κομματικοί τσάροι. Αυτό δεν είναι πισωγύρισμα της Ιστορίας, είναι τόσο βαθύς χειραγωγικός μεσαίωνας που για να ξεφύγουμε απ’ αυτόν πρέπει να συγκροτήσουμε ένα σώμα αγίων σκεπτόμενων ελαττωματικών, που ξέρει τόσο καλά τον στρατηγό ώστε να μην τον ακούει. Ούτε κουβέντα να τον υπακούει. Και η αμαρτία δική μου που παίζω με τον Μπρεχτ.

Λοιπόν, αγαπητοί μου αναγνώστες, η χώρα – κι ας λέει η κυβέρνηση ό,τι θέλει – όχι απλώς δεν αναβαθμίστηκε, αλλά από χώρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης έγινε απλώς ένας αμερικανοϊσραηλινός διάδρομος. Που τον διασχίζουν καθημερινά αόρατα στρατά και αμέτρητα συμφέροντα, που σκορπάνε είτε απειλές είτε μπαξίσια. Πρέπει να σκεφτούμε και να θυμηθούμε πως από ένα σημείο Χ του διαδρόμου Ελλάδα, όπως η Λευκάδα, που ξωκείλει ένα ουκρανικό εξοπλισμένο ντρόουν, φτάνουμε σε ένα άλλο σημείο του, την Αλεξανδρούπολη, όπου στον παράκτιο αποθηκευτικό σταθμό πιάνει και δένει ένα από τα μεγαλύτερα τάνκερ μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου. Αμερικάνικο. Με το αέριο ίσως το ακριβότερο επί Γης. Θα το ζεστάνουνε κυριολεκτικά με το δωρεάν νερό του Αιγαίου, θα ξαναγίνει αέριο προς στρατηγική κατεύθυνση πολύ μακριά από δω κι απ’ όπου άνθρωποι καθημερινοί το χρειάζονται. Ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, που φτάνει εδώ την Τρίτη το απόγευμα, δεν φέρνει μπέργκερ και ντόνατς. Ερχεται να καθορίσει πότε, πώς και με τι τίμημα θα μπει στη φωτιά η Ελλάδα διάδρομος, σε έναν πόλεμο που ήδη διεξάγεται σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ούτε ψύλλος στον κόρφο των ενστόλων μας, που χάρη στην ευρωατλαντική συμμαχία βλέπουν τους στρατηγούς του κεφαλαίου να μαζεύουν παράσημα της κερδοφορίας, και είμαι σίγουρη πως πολλοί απ’ αυτούς μένουν άυπνοι τις νύχτες, γιατί ξέρουν ότι θα ξεκληριστούν τα σπίτια και τα χωριά τους, οι πόλεις μας και τα νιάτα μας, τόσο εύκολα όσο τα κουμπιά της στολής τους. Οταν η πατρίδα γίνεται διάδρομος, είναι δύσκολο να την υπερασπίζεσαι στριμωγμένος στα κουβούκλια των διοδίων.

Κανείς δεν τολμάει να εκβιάσει ούτε με Ρούμπιο, ούτε με ρουμπίνια, λαό που ‘ναι στους δρόμους, χωρίς αντίδωρο άλλο από την πανάκριβη τη λευτεριά της σκέψης και της δράσης. Κι αν έχει σημασία περίσσια να βγούμε στους δρόμους σ’ αυτήν την περίσταση, γι’ αυτήν τη συγκυρία, είναι γιατί σκεφτόμαστε πως πρέπει να αντισταθούμε στα πολεμικά σχέδια που απεργάζονται οι διαδρομιστές του κεφαλαίου. Προσοχή. Ολοι ψάχνουν μια φιτιλιά, πριν πλακωθούν με συμβατικά ή πυρηνικά όπλα, με φθηνά ντρόουν ή πανάκριβα βαλλιστικά τέρατα, για να πατάξουν κάθε αντίσταση, κάθε κόμμα που εμπιστεύεται τον λαό ως ιστορικό υποκείμενο και όχι ως αναλώσιμο αντικείμενο. Στους δρόμους, στα γραφεία, στα χωράφια και στα καφενεία, στα πανεπιστήμια και στα μπαράκια, ας πολεμήσουμε έγκαιρα, πριν ο δικός τους ο πόλεμος των αφρόνων εκμεταλλευτών μάς πείσει ότι τη γη και το σπίτι μας τα καίνε όποτε θένε. Τώρα πρέπει να ματαιώσουμε την υπολογισμένη τους ζαριά…