Στη μνήμη του Κώστα Κάππου
Μια ζωή προσηλωμένη στα ιδανικά της εργατικής τάξης, στην πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Αυτή ήταν η ζωή του Κώστα Κάππου…..
Μια ζωή προσηλωμένη στα ιδανικά της εργατικής τάξης, στην πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Αυτή ήταν η ζωή του Κώστα Κάππου, που πριν λίγες μέρες συμπληρώθηκαν 21 χρόνια από τον θάνατό του, στις 10 Σεπτέμβρη 2005.
Γεννημένος το 1937, από τα νεανικά του χρόνια συμμετείχε στους μεγάλους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες. Οργανώθηκε αρχικά στην ΕΔΑ, πριν τη δικτατορία, και στη συνέχεια στο ΚΚΕ.
Στα χρόνια της χούντας ο Κώστας Κάππος ακολούθησε την πορεία χιλιάδων κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών. Συνελήφθη το 1968, με την κατηγορία κατοχής πολυγράφου, και βασανίστηκε από ειδικά εκπαιδευμένους στο εξωτερικό αξιωματικούς για να αποκαλύψει ό,τι γνώριζε για την Οργάνωση. Ο Κ. Κάππος δεν μίλησε. Στάθηκε αγέρωχα και παλικαρίσια. Στάλθηκε εξορία στο Λακκί. Εμεινε εκεί τρία χρόνια. Με συγκίνηση θυμόταν τη «φυλακίστικη» ζωή, την οργάνωση της ζωής των κρατουμένων, τη στήριξη των παλιότερων συντρόφων, την τεράστια μορφωτική και διαπαιδαγωγητική δουλειά που γινόταν.
Οπως έλεγε σε συνέντευξή του στον «Ριζοσπάστη» (27/11/1983): «Εκείνο που έχει ιδιαίτερη σημασία απ’ τη ζωή στο στρατόπεδο είναι πως το ηθικό των κρατουμένων ήταν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Εμάς τους νέους μάς βοήθησαν οι παλιότεροι, με τις συζητήσεις και άλλα μέσα, να διαπαιδαγωγηθούμε σωστά και να αφομοιωθούμε στην υπόθεση της εργατικής τάξης…».
Μετά την αποφυλάκισή του εντάχθηκε στις παράνομες Οργανώσεις του Κόμματος και της ΚΝΕ και ήταν υπεύθυνος του «Οδηγητή». «Το πώς έβγαινε δεν μπορούσα να ξέρω ακριβώς. Συγκέντρωνα το υλικό και το έδινα σ’ έναν σύντροφο που το προωθούσε. Από κει και πέρα το μόνο που γνωρίζω είναι το πώς έφτανε και σε μένα ένα φύλλο του «Οδηγητή». Με βάση τις αρχές της αποκέντρωσης και των συνωμοτικών κανόνων, όλα έπρεπε να μένουν άγνωστα…», θυμόταν στον «Ριζοσπάστη».
Συνελήφθη ξανά το 1974 και βασανίστηκε φριχτά, στην Ασφάλεια και στο Μπογιάτι. Οπως ο ίδιος έλεγε αργότερα στον «Ριζοσπάστη», «τα βασανιστήρια είναι πια άλλου τύπου: Οχι τόσο για να ομολογήσει ο κρατούμενος, αλλά για να τον αχρηστέψουν». Ο Κ. Κάππος έμεινε όρθιος. Για να αντιμετωπιστούν τα τραύματά του, νοσηλεύτηκε 50 μέρες στο νοσοκομείο…
Μετά το 1974 ο Κ. Κάππος ως μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ – είχε εκλεγεί στο 9ο Συνέδριο, τον Νοέμβρη του 1973 – χρεώνεται στην κοινοβουλευτική δουλειά. Για πολλά χρόνια υπήρξε βουλευτής του ΚΚΕ και κοινοβουλευτικός του εκπρόσωπος έως και το 1989.
Τα επόμενα χρόνια ο Κ. Κάππος δραστηριοποιήθηκε στο Κέντρο Μαρξιστικών Ερευνών (ΚΜΕ) ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του, ενώ συνέχισε ακαταπόνητα, παρά τα προβλήματα υγείας του, να συμμετέχει στους λαϊκούς αγώνες, πάντα στο πλευρό του ΚΚΕ.
Η ζωή του Κ. Κάππου δεν μπορεί να ιδωθεί έξω από την πάλη του εργατικού κινήματος και του ΚΚΕ, όπου αφιέρωσε τη ζωή του, παρά τις όποιες διαφωνίες που τον οδήγησαν πρόσκαιρα να απομακρυνθεί από το Κόμμα, την περίοδο της κρίσης και της διαπάλης μέσα στο Κόμμα, των αντεπαναστατικών ανατροπών.
Μέσα από την οργανωμένη πάλη και δράση σε άλλοτε πιο δύσκολες και άλλοτε πιο εύκολες αλλά εξίσου σύνθετες συνθήκες, διαμορφώθηκαν όλες εκείνες οι αρετές του αγωνιστή που συνέθεταν την προσωπικότητά του, όπως η ανιδιοτέλεια, η πίστη και η αφοσίωση στην ιστορική προοπτική της εργατικής τάξης.
Αναδημοσιεύεται από τον Ριζοσπάστη Σάββατο 26 Σεπτέμβρη 2026 – Κυριακή 27 Σεπτέμβρη 2026
