“Προσωπικά”

Εμείς, μόνο μαμόθρεφτα δεν υπήρξαμε!

Αυτό ήταν “προνόμιο” ελάχιστων παιδιών που συναντούσαμε τα καλοκαίρια σε καμιά οικογένεια παραθεριστών.

Μεγαλώσαμε στο φτωχικό μας. Κάποια στιγμή φύγαμε για σπουδές, για δουλειά, αλλά πάντα γυρνούσαμε να ευτυχήσουμε με τους δικούς μας.

Ένα διάστημα βρεθήκαμε όλοι στην ίδια στέγη, μεγαλώναμε μαζί τα πρώτα μας ανήψια, τα πρώτα παιδιά όλων μας, κοιμηθήκαμε στρωματσάδα δυο μήνες μετά τον σεισμό του ’78, φύγαμε, ξαναγυρίσαμε.

Κανείς δε μας είπε “Ακόμα με τους γονείς σου, στο πατρικό;”

Αυτή την αμερικανιά δεν τη ζήσαμε.

Μαζί ή χώρια, η ελευθερία ήταν δεδομένη. Από μικρή ηλικία είχαμε απογαλακτιστεί ζώντας με γονείς που έφεραν τις ιδέες τους στην καθημερινότητα.

Λέγαμε τα πάντα, πεινούσαμε μαζί και γελούσαμε πολύ.

Κλαίγαμε ο ένας για τον άλλο και κοροϊδευόμασταν χωρίς συμπλέγματα. Πειραζόμασταν, το πιο σωστό.

Το σπίτι πάντα γεμάτο κόσμο και τα πιάτα χόρταιναν τους πεινασμένους με το περιεχόμενο μιας μαγειριάς.

Τραγούδια και όνειρα! Στα γλέντια αγόρια και κορίτσια κι οι γονείς να πρωτοστατούν. Όταν ερωτευόμασταν τρέχαμε αλλού….

Δε μαλώσαμε ποτέ για χωράφια και σπίτι κι όποιος έφτιαχνε δικό του ήταν για όλους χωρίς διαπραγμάτευση. Όταν μέναμε μακριά λέγαμε τα πάντα στο τηλέφωνο. Τα “ασήμαντα” ,τα καθημερινά που μικραίνουν τις αναγκαστικές αποστάσεις.

Και, όχι! Ποτέ δεν νιώσαμε εξαρτημένοι, δέσμιοι, πως δεν ενηλικιωθήκαμε, πως δε μεγαλώσαμε…

Και… “Ναι! Μένω με τους δικούς μου, όποτε μπορώ και χαίρομαι γι αυτό”.

Όσο για μένα, προσωπικά, μακάρι να συνέβαινε ακόμα…

Στην πραγματικότητα συμβαίνει φυσικά, όταν έχεις μάθει να βρίσκεις τη μεγάλη οικογένεια στους ανθρώπους που αγωνίζεσαι μαζί για τα καλά και ωραία που μας αξίζουν.