Ο γερόλυκος και το καρύδι της Καραϊβικής (Για την τιτάνια μάχη του πολιορκημένου λαού της Κούβας)

Μια από τις πιο συγκλονιστικές ιστορίες για την ανθρώπινη θέληση και την αντοχή βρίσκεται στο αριστούργημα του Ερνεστ Χέμινγουεϊ (γραμμένο στην Κούβα το 1951) με τον τίτλο «Ο γέρος και η θάλασσα», στο οποίο εξιστορείται η μάχη του ανθρώπου με τη φύση, τον χρόνο και τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν θα αναφέρουμε αναλυτικά το τι περνάει ο ηλικιωμένος, φτωχός Κουβανός ψαράς, που έχει να πιάσει ψάρι για 84 ολόκληρες μέρες κι αποφασίζει να ανοιχτεί ολομόναχος, πολύ βαθιά στον ωκεανό για να ψαρέψει. Μονάχα να θυμίσουμε πως ο γέρος, σε κάποια στιγμή της εξαντλητικής, πολυήμερης μάχης του στην ανοιχτή θάλασσα, είναι υποχρεωμένος να φάει ένα ψαράκι εντελώς ωμό, για να μην λιποθυμήσει από την εξάντληση και σκέφτεται πόσο δύσκολο του είναι να μασήσει το σκληρό, ωμό κρέας επειδή τα δόντια του είναι φθαρμένα και λείπουν πολλά από αυτά.

Το επεισόδιο αυτό μας έφερε στον νου ο γερόλυκος αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, που έχοντας πάθει μεγάλο κάζο στη Μέση Ανατολή, στρέφει τώρα ακόμα πιο επιθετικά την προσοχή του στην Κούβα, λες κι αυτή είναι για τα δικά του δόντια…

Οικονομικός στραγγαλισμός και απειλή στρατιωτικής βίας

Αυτές τις ώρες διαβάζουμε στα αστικά δυτικά ΜΜΕ, που όλα τα χρόνια αναμασούν τις ανυπόστατες κατηγορίες των Αμερικανών και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών κατά της Κούβας, ότι οι κουβανικές αρχές μοιράζουν στον λαό οπλισμό, κάτι αρκετά ασυνήθιστο για μια «στυγνή δικτατορία», όπως αρέσκονται προκλητικά να την χαρακτηρίζουν, αυτοί, οι εκπρόσωποι της δικτατορίας των μονοπωλίων, πολέμιοι των λαών.

Η εξέλιξη δείχνει πως η κουβανική ηγεσία εκτιμά ως πολύ πιθανή την επιδίωξη των ΗΠΑ με στρατιωτικά μέσα να επιχειρήσουν να επιβάλλουν τα συμφέροντά τους στο Νησί της Επανάστασης.

Οι ΗΠΑ αποθρασυνόμενες από την αρπαγή του Προέδρου της Βενεζουέλας, Ν. Μαδούρο, που βέβαια δεν θα μπορούσε να γίνει με τόση ευκολία, εάν δεν υπήρχε εμπλοκή παραγόντων στο εσωτερικό του αστικού συστήματος και του κυβερνητικού Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος, ενέτειναν τον αποκλεισμό της Κούβας, περνώντας και σε ακόμα σκληρότερο ενεργειακό αποκλεισμό. Ωστόσο, ούτε αυτό τους έφτασε, για να στραγγαλίσουν τον ηρωικό κουβανικό λαό, που έδειξε τεράστια αντοχή, αν και μήνες τώρα πρέπει να υπομένει 20-22 ώρες χωρίς ρεύμα.

Ετσι, ανοιχτά πέρασαν στην απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας, στέλνοντας το αεροπλανοφόρο «Nimitz» με τον στολίσκο του, ενώ από τον Φλεβάρη τα κατασκοπευτικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη των ΗΠΑ έχουν κάνει δεκάδες πτήσεις πάνω από την Κούβα.

Ο Αμερικάνος ΥΠΕΞ, κουβανικής καταγωγής, Μ. Ρούμπιο ανοιχτά κάλεσε τον κουβανικό λαό να ανατρέψει την επαναστατική κυβέρνησή του, ενώ οι δικαστικές αρχές των ΗΠΑ ξεκίνησαν δίωξη κατά του Ραούλ Κάστρο, ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, γιατί όταν εκτελούσε τα χρέη του ως υπουργός Αμυνας, πριν 30 χρόνια, είχε προστατέψει τον εναέριο χώρο της Κούβας από παραβιάσεις κατευθυνόμενων μηχανισμών προβοκατόρων και είχε υπερασπιστεί την κυριαρχία της χώρας του.

Ο «γερόλυκος» αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ακόμη και τώρα που αμφισβητείται η πρωτοκαθεδρία του στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα από την Κίνα, μας δείχνει πως κι αν «άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμη άλλαξε, μήτε την κεφαλή του»!

Η έκρυθμη κατάσταση, που έχει διαμορφωθεί εξαιτίας του σχεδιασμού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, έχει οδηγήσει πολλές αεροπορικές εταιρείες να σταματήσουν προσωρινά τις πτήσεις τους από και προς την Κούβα, ενώ από το περασμένο Σάββατο αναστέλλονται συναλλαγές με Master card και Visa και κάποιες ξένες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην Κούβα ανακοινώνουν πως αποσύρονται, φοβούμενες τις νέες δρακόντειες αμερικανικές κυρώσεις.

Αντοχή στις δυσκολίες

Κάποτε ο Φιντέλ Κάστρο, που θα τον τιμήσουμε στο Περιστέρι με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννησή του, είχε πει πως αν κάποιος μας έλεγε πως αύριο δεν θα υπάρχει η Σοβιετική Ενωση θα θεωρούσαμε πως μας λέει πως αύριο δεν θα ανατείλει ο ήλιος.

Κι όμως η Κούβα άντεξε και χωρίς την ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες της Ευρώπης, που τη στήριζαν ποικιλόμορφα. Χρειάστηκε να περάσει νέες μεγάλες δυσκολίες μετά το 1991, να ψάξει νέες συμμαχίες, όχι πάντα με τα αποτελέσματα που προσδοκούσε, αλλά άντεξε! Δεν παραδόθηκε! Κι έχει τον απέραντο θαυμασμό μας για αυτό το κατόρθωμα.

Σαφώς η Κούβα δεν είναι η ίδια, όπως ήταν στα χρόνια που υπήρχε η ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Ούτε θα ήταν η ίδια εάν δεν είχε ανατραπεί ο σοσιαλισμός στην Ευρώπη κι αν συνέχιζε η Κούβα να εντάσσεται σε έναν παγκόσμιο σοσιαλιστικό οικονομικό σχεδιασμό, όπως ήταν το Σύμφωνο Οικονομικής Αλληλοβοήθειας. Οπως διαφορετική θα ‘τανε η κατάσταση εάν στην ΕΣΣΔ δεν κυριαρχούσαν τη δεκαετία του ’60 οι οπορτουνιστικές αντιλήψεις της «ειρηνικής άμιλλας» καπιταλισμού – σοσιαλισμού, του «ειρηνικού δρόμου» και της υπερεκτίμησης στην αλλαγή του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων, που κατέληγε στο συμπέρασμα πως ο σοσιαλισμός έχει νικήσει στην ΕΣΣΔ ανεπιστρεπτί.

Ωστόσο η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σήμερα στην Κούβα, με τη σοβαρή έλλειψη Ενέργειας και τροφίμων, δεν είναι αποτέλεσμα ενός «αποτυχημένου έθνους» ή «μιας χρεοκοπημένης διαχείρισης», όπως ισχυρίζονται οι Τραμπ και Ρούμπιο. Είναι αποτέλεσμα ενός εγκληματικού σχεδιασμού των ΗΠΑ, που έχουν επιβάλει έναν πολύχρονο αποκλεισμό, που με βάση τις πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις προκάλεσε ζημιές δισεκατομμυρίων δολαρίων στην οικονομία της Κούβας.

Η αμερικανική συκοφαντία και η πραγματικότητα

Το Κόμμα μας έχει υποχρέωση να μελετά τις εξελίξεις και ιδιαίτερα να σκύψει στην ιστορική μελέτη των χωρών που μπήκαν στον δρόμο οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής – κομμουνιστικής κοινωνίας. Πρώτα απ’ όλα, αυτό είναι αναγκαίο για να προετοιμαστεί το ίδιο το Κόμμα μας κατάλληλα, αντλώντας συλλογικά συμπεράσματα που θα το θωρακίσουν μπροστά στις δυσκολίες και καμπές της ταξικής πάλης. Αυτή η υποχρέωσή του και το δικαίωμά του, να διαμορφώνει συλλογικά τις δικές του εκτιμήσεις για ζητήματα σοσιαλιστικής οικοδόμησης σε κάθε χώρα, συμπεράσματα που με τη σειρά τους γίνονται κτήμα των μελών και στελεχών του, συζητιούνται ουσιαστικά με τα ΚΚ με τα οποία συνεργάζεται.

Αυτή η υποχρέωση όχι μόνο δεν αντιστρατεύεται, αλλά αντίθετα δρα ενισχυτικά και για το άλλο μεγάλο καθήκον μας: Την εκδήλωση και οργάνωση της διεθνιστικής αλληλεγγύης και ιδιαίτερα τώρα με την Κούβα, τον λαό της και το ΚΚ Κούβας, οργανώνοντας μαζικές κινητοποιήσεις, πολύμορφες εκδηλώσεις καταδίκης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του εγκληματικού, πολύχρονου αποκλεισμού που έχει επιβάλει, παίρνοντας πρωτοβουλίες και σε διεθνές επίπεδο.

Σήμερα που ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός σφίγγει τον οικονομικό κλοιό, τη θηλιά στον λαιμό του γενναίου λαού της Κούβας, σήμερα που ακονίζει τα σύγχρονα πολεμικά μαχαίρια του και ζεσταίνει τις πολεμικές μηχανές του, κάθε κομμουνιστής και κομμουνίστρια σε κάθε χώρα πρέπει να πρωτοστατήσει στην αλληλεγγύη με την Κούβα.

Να μην περάσει η προπαγάνδα των ιμπεριαλιστών περί δήθεν «δικτατορίας του ΚΚ» και δήθεν «χρεοκοπίας του σοσιαλισμού».

Ο λαός της Κούβας έχει το δικαίωμα να καθορίζει την τύχη της χώρας του χωρίς οικονομικό και ενεργειακό αποκλεισμό, χωρίς ξένες ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις.

Ο πολιορκημένος κουβανικός λαός ξέρει καλύτερα από τον Τραμπ

Η κατάσταση δεν είναι εύκολη. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, που εκτοπίζεται από νέες ανερχόμενες καπιταλιστικές δυνάμεις, χάνοντας μερίδια αγορών, γεωπολιτικά στηρίγματα, θέσεις, έχει καθορίσει νέο «Δόγμα Μονρόε», προτάσσοντας τον έλεγχο της αμερικανικής ηπείρου, ως της πίσω αυλής τους.

Είναι σαφές πως έχει υπεροπλία, έχει υπερσύγχρονα όπλα, που όμως, όπως διδάσκει η επίθεση ΗΠΑ – Ισραήλ κατά του Ιράν καθώς και ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στην Ουκρανία, αλλά και ιστορικά παραδείγματα προηγούμενων χρόνων, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την επικράτησή τους όπως σχεδιάζουν και προσδοκούν.

Γνωρίζουμε επίσης πως χρόνια τώρα ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός κι όχι μόνο παλεύει για να στρατολογήσει πρόθυμους στο εσωτερικό, πως αυτοί μπορεί και να έχουν αυξηθεί εξαιτίας του πολλαπλασιασμού των δυσκολιών, αλλά έχουμε την πεποίθηση πως ο κουβανικός λαός, στηριγμένος στις επαναστατικές παρακαταθήκες του, μπορεί να αποδειχθεί άθραυστο καρύδι στα δόντια του γερόλυκου αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Γιατί πιστεύουμε στη δύναμη των λαών να οικοδομήσουν μια κοινωνία που δεν βασίζεται στο κέρδος, αλλά στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην αξιοπρέπεια και τον σεβασμό των ανθρώπινων αναγκών.

Γιατί εμείς πιστεύουμε πως ο κουβανικός λαός έχει κάνει μια ιστορικής σημασίας επιλογή και παλεύει για τη συνέχεια της κουβανικής επανάστασης, «δεν είναι για τα δόντια» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των εκμεταλλευτών.

Γιατί πιστεύουμε ότι ο πολιορκημένος κουβανικός λαός ξέρει καλύτερα από τον δισεκατομμυριούχο Πρόεδρο των ΗΠΑ το συμφέρον του και δεν θα τον αφήσει αυτόν και τους ομοίους του να αποφασίζουν το τι θα γίνει στη χώρα του, να αποφασίζει πώς και τι θα τρώνε τα παιδιά του, πού και πώς θα δουλεύουν.

Γιατί πιστεύουμε ότι καμία ξένη δύναμη δεν έχει το δικαίωμα να εισβάλει στο νησί, να αιματοκυλήσει έναν λαό, που τώρα επιδιώκει να τον γονατίσει με την πείνα και να το αποκαλέσει όλο αυτό «αποκατάσταση της ελευθερίας».

Η Κούβα δεν είναι ένα «αποτυχημένο κράτος που περιμένει να διασωθεί», όπως ισχυρίζονται οι ιμπεριαλιστές.

Η Κούβα είναι ένας λαός – λαμπρός, επίμονος, γενναιόδωρος και ζωντανός – που αρνήθηκε για σχεδόν 70 χρόνια να γίνει η αγορά κάποιου άλλου.

Είναι ο ηλικιωμένος που επέζησε από το χειρουργείο, με τη στήριξη των Κουβανών γιατρών και του λαϊκού συστήματος Υγείας, αλλά πέθανε γιατί τα αναγκαία ιατρικά εφόδια, που τα κατασκεύασε το κράτος, δεν έφτασαν έγκαιρα από το εργοστάσιο, λόγω της έλλειψης βενζίνης που προκαλεί ο ιμπεριαλιστικός αποκλεισμός.

Είναι τα εκατομμύρια Κουβανών με χρόνια νοσήματα (διαβήτη, υπέρταση, καρδιακά), που δυσκολεύονται να βρουν τα καθημερινά τους φάρμακα, ή που βιώνουν τη δραματική έλλειψη σε αντιβιοτικά, παυσίπονα, γάζες, σύριγγες, γάντια και αναισθητικά και δεν υποτάσσονται.

Είναι τα παιδιά, που δεν έχουν αρκετό γάλα και φαγητό.

Είναι η γειτονιά, που βιώνει τις ελλείψεις σε βασικά τρόφιμα, αλλά εξακολουθεί να μαζεύεται, να μαγειρεύει ο ένας για τον άλλον πάνω από ξυλοφωτιές, για να μη μείνει κανείς νηστικός.

Είναι η Κούβα της αλληλεγγύης των γιατρών σήμερα της Διεθνούς Μπριγάδας Ειδικευμένων Υγειονομικών για την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών και μεγάλων επιδημιών «Χέρνι Ριβ» και των Διεθνιστών μαχητών στην Αγκόλα χτες…

Είναι ο Τσε, ο Φιντέλ, ο Ραούλ, η Επανάσταση, που 7 δεκαετίες τώρα κατατρόπωσε πολλά ιμπεριαλιστικά σχέδια για την ανατροπή της και «φιλοδώρησε» τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό με παταγώδεις ήττες.

Να γιατί τη Δευτέρα θα είμαστε όλοι στο Περιστέρι!

Αναδημοσιεύεται από τον Ριζοσπάστη Σάββατο 13 Ιούνη 2026 – Κυριακή 14 Ιούνη 2026