Αγγελική Ραυτοπούλου – Ήχος

Το σώμα σου ψηλό δενδρί που το ‘βλεπεν ο ήλιος,
μιά αρμαθιά ξερόκλαδα στο πέλαγος σιμά,
μία καρδιά αναπάντεχα στα ουράνια να χτυπάει
κι ένας αητός να φτερουγά στο αιώνιο μακριά..

Στην κόκκινη ελευθεριά να ομιλεί η ψυχή σου
κι εσύ ατόφιος αρωγός στο νήμα του Μαγιού
ξετύλιξες το αίμα σου και έσυρες μαζί σου
τα μάτια σου που έσταζαν το δάκρυ του λαού..

Δεν ήσουν μιά κατάνυξη με όριο μιά σημαία,
δεν ήσουν ένας πρόσφυγας σε μία ξένη γη,
ήσουν εικόνα αληθινή με όπλο μιάν ιδέα
κι ο σπόρος σου εφύτρωσεν βαθιά μες στην πληγή..

Ο ήχος διώχνει τα πουλιά μακριά στα πέρα βάθη
κι εσύ μία χιλιόχρονη εικόνα γαλανή
κατάστηθα πώς έδεσες του πόνου το αγκάθι
και κοίταξες τ´απέραντο σε κόκκινη φυγή..

Σύντροφοι έδεσαν σφιχτά τον ήλιο να μην βλέπει
το μπόι πώς εθέριεψε χωμάτινου σωρού,
είναι που η αλήθεια πολεμά για πάντα να αντέχει
στην μνήμη της ανατολής του κόκκινου καιρού..

Θα ξημερώσει, σύντροφοι, στο πλάτωμα του κόσμου
και μιά ανάσα θα βρεθεί να λέει φανερά,
λεβέντες δεν εκιότεψαν στον έρωτα του δρόμου
κομμουνιστές και πέθαναν τόσο ηρωικά..

Το σώμα σου ψηλό δενδρί που το ‘βλεπεν ο ήλιος..

Αγγελική Ραυτοπούλου