Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Κομμουνιστικής Δράσης για την Πρωτομαγιά

Σε ανακοίνωσή της για τη φετινή Πρωτομαγιά η Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Δράση σημειώνει τα εξής:

«Η Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Δράση καλεί την εργατική τάξη της Ευρώπης και όλα τα λαϊκά στρώματα να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις της εργατικής τάξης την Πρωτομαγιά -την Παγκόσμια Ημέρα της εργατικής τάξης-και να κατακλύσουν τους δρόμους για να δείξουν την οργανωμένη δύναμη των εργαζομένων. Τιμάμε τους ήρωες και τους νεκρούς της τάξης μας, από αυτούς στο Σικάγο μέχρι και σήμερα. Συνεχίζουμε ανυπότακτοι στον ίδιο δρόμο!

Η Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Δράση καλεί επίσης τις ταξικές οργανώσεις και σωματεία να ενισχύσουν τον εργατικό χαρακτήρα αυτής της ημέρας αγώνα, καθώς και τη διεθνιστική αλληλεγγύη σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Εμείς οι εργάτες στην Ευρώπη προσεγγίζουμε αυτή την Πρωτομαγιά στο πλαίσιο της πολεμικής οικονομίας και της κλιμάκωσης της πολεμικής προετοιμασίας. Το βιοτικό μας επίπεδο και οι συνθήκες εργασίας μας συνεχίζουν να επιδεινώνονται με την κατάργηση των ΣΣΕ, η υποβάθμιση και η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών συνεχίζουν να προχωρούν, οι τιμές των ενοικίων διαρκώς αυξάνονται και το κόστος ζωής, του καλαθιού τροφίμων, της Ενέργειας, των καυσίμων συνεχίζει να εκτινάσσεται στα ύψη ανεξέλεγκτα. Ταυτόχρονα, σε εξέλιξη βρίσκεται η επίθεση εναντίον των συμφερόντων των μεταναστών και των γυναικών της εργατικής τάξης, με ρατσιστικές, σεξιστικές, ανορθολογικές και αντιδραστικές απόψεις που επιδιώκουν να διαιρέσουν την εργατική τάξη και να την κάνουν να δεχτεί έναν ξένο για αυτή και τα συμφέροντά της πόλεμο ως δικό της.

Η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα αποτελεί το κυρίαρχο ζήτημα εξαιτίας της συσσώρευσης εντάσεων και συγκρούσεων επί χρόνια σε διάφορα επίπεδα και περιοχές του κόσμου. Σήμερα, η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα οξύνεται ανά τον πλανήτη και έχει τις χειρότερες συνέπειες για τους εργαζόμενους στη Μέση Ανατολή – ιδίως στο Ιράν, την Παλαιστίνη και τον Λίβανο από τις βάρβαρες επιθέσεις των ΗΠΑ και Ισραήλ.

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα σε διαφορετικές χώρες, ανάμεσα σε καπιταλιστικά μπλοκ κλιμακώνεται και οι διάφορες κυβερνήσεις προετοιμάζονται για όλα τα σενάρια. Σε αυτό το πλαίσιο λαμβάνουν χώρα οι επανεξοπλισμοί, η στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και η κοινωνική προετοιμασία των λαών για πόλεμο:

• Οι κυβερνήσεις κινητοποιούνται προκειμένου να εξασφαλίσουν επανεξοπλισμούς, εντείνοντας έτσι την παραγωγή, αγορά και πώληση όπλων, καθώς και των στρατιωτικών πληροφοριών.
• Η οικονομία υποτάσσεται στα συμφέροντα του πολέμου (αύξηση των “αμυντικών” δαπανών, μετασχηματισμός παραγωγικών τομέων, δημιουργία απασχόλησης συνδεδεμένης με πολεμικές δραστηριότητες).
• Ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί τον προπαγανδιστικό μηχανισμό του για να εξασφαλίσει την ιδεολογική και κοινωνική αποδοχή του πολέμου και όλου του κόστους που αυτός συνεπάγεται για την εργατική τάξη. Προωθεί επίσης ένα ψεύτικο και επικίνδυνο κάλεσμα σε πλατιά τμήματα της εργατικής τάξης να χύσουν το αίμα τους για τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι διάφορες αστικές κυβερνήσεις αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιων διαδικασιών. Στηρίζουν τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις σε βάρος των λαών, εμπλέκονται πολύτροπα σε αυτές και αξιοποιούν τα άθλια προσχήματά τους, ενώ κουνάνε υποκριτικά τη σημαία του “Όχι στον πόλεμο” και παράλληλα εμβαθύνουν στη λεγόμενη στρατηγική αυτονομία. Επίσης επιδιώκουν να εξαπατήσουν την εργατική τάξη προβάλλοντας την ευρωπαϊκή κοινότητα καπιταλιστικών συμφερόντων ενάντια σε οποιαδήποτε άλλη ιμπεριαλιστική συμμαχία ή μπλοκ. Δεν υπάρχει τέτοια κοινότητα συμφερόντων μεταξύ καπιταλιστών και εργατών της ίδιας χώρας, μόνο μεταξύ των εκμεταλλευόμενων εργατών σε όλες τις χώρες του κόσμου.

Οι Ευρωπαίοι εργάτες είναι ξεκάθαροι: Τα ταξικά μας συμφέροντα δεν έχουν καμία σχέση με τα συμφέροντα εκείνων που μας εκμεταλλεύονται ούτε με τους πολιτικούς εκπροσώπους τους.

Ενώ οι καπιταλιστές προωθούν την αντιλαϊκή πολιτική, τη λιτότητα, τις περικοπές στους προϋπολογισμούς και τις απολύσεις, η εργατική τάξη μόλις και μετά βίας αναπαράγει την εργατική της δύναμη. Ενώ οι καπιταλιστές πρέπει να αυξήσουν την παραγωγή στη στρατιωτική τους βιομηχανία, η εργατική τάξη δολοφονείται σε άλλες χώρες με όπλα που παράγονται από την ίδια αυτή βιομηχανία. Ενώ οι καπιταλιστές καλλιεργούν αντιδραστικές στάσεις και εξαπολύουν καταστολή εναντίον της εργατικής τάξης, η ίδια υπομένει διώξεις και την επιχείρηση ταξικής συμφιλίωσης με τους εκμεταλλευτές της. Ενώ οι καπιταλιστές μεταδίδουν πολεμοχαρή προπαγάνδα, η εργατική τάξη απαντά με τον προλεταριακό διεθνισμό. Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι οι σημαίες τους δεν είναι δικές μας.

Σε αυτό το πλαίσιο, η εργατική τάξη πρέπει να απαντήσει στις επιθέσεις που υπομένει πρωτοστατώντας ώστε να ανταποκριθεί ενωμένα και οργανωμένα.

Σε αυτή την πορεία είναι απαραίτητο να αποστασιοποιηθούμε από τις διχαστικές, αντιδραστικές, αντισυνδικαλιστικές, ρατσιστικές και σεξιστικές ρητορικές, αλλά και από την επιζήμια επιρροή της σοσιαλδημοκρατίας στο εργατικό κίνημα, αποκαλύπτοντας τις πρακτικές κοινωνικής πολιτικής του συμβιβασμού και της ταξικής συνεργασίας που εφαρμόζουν, οι οποίες αξιοποιούνται για να αποπροσανατολίσουν και περιορίσουν τις μαζικές κινητοποιήσεις, την ταξική πάλη. Η οργανωμένη εργατική τάξη δεν μπορεί να εναποθέσει τις ελπίδες της σε “καλύτερα μοντέλα” καπιταλιστικής διαχείρισης. Για να κλονίσουμε τα θεμέλια του καπιταλισμού ανατρέποντάς τον, χρειαζόμαστε ένα ταξικό και ανεξάρτητο πρόγραμμα πάλης που να έρχεται σε σύγκρουση με την εξουσία των μονοπωλίων, να αντιτίθεται στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και να εφαρμόζει τον προλεταριακό διεθνισμό.

Αυτή η απάντηση χτίζεται στους χώρους δουλειάς, στις εργατικές και λαϊκές γειτονιές, σε κάθε απεργία, διαδήλωση και κοινωνική διαμαρτυρία από την ταξική οργάνωση στα συνδικάτα, από τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα.

Εργάτες της Ευρώπης, κάθε βήμα που κάνουμε, κάθε πρόοδος που πετυχαίνουμε ενωμένοι μάς ενισχύει, κάθε επιμέρους νίκη συσσωρεύεται μέχρι την οικοδόμηση μιας εργατικής αντιπολίτευσης ικανής να ανατρέψει αυτό το σύστημα εκμετάλλευσης, να οικοδομήσει μια κοινωνία απαλλαγμένη από αυτή, τον σοσιαλισμό. Με αυτή τη νίκη οι ανάγκες των εργατών στους χώρους δουλειάς μπορούν να τεθούν σε προτεραιότητα.

Ζήτω η πάλη της εργατικής τάξης!

Ζήτω η Εργατική Πρωτομαγιά!».