Γιατί;

Μια φιγούρα στο τζάμι,
μια γραμμή στην παλάμη
η ψυχή ραγισμένο γυαλί.
Μια μορφή σ’ ένα τοίχο,
μια ρωγμή μέσ’ στον ήχο,
μια βοή που φωνάζει: ζωή.

Μια σκιά στην βεράντα
ψάχνει τώρα και πάντα
να φανεί ένα πλοίο. Φυγή!
Μια ζωή τσακισμένη
σε σταθμούς περιμένει
να προλάβει να δει την αυγή.

Μια κηλίδα στο χιόνι,
μια ψυχή που κρυώνει
ψάχνει κάπου απάγκιο να μπει.
Μια σπασμένη ανεμώνη,
το κορμί που ματώνει
κρεμασμένο σε ένα γιατί.

Το παιδί στα φανάρια
δεν γυρεύει φεγγάρια,
μόνο λίγο τον ήλιο να δεί.
Το παιδί που πεινάει
ένα πιάτο ζητάει,
ζητιανεύει το χάδι. Ντροπή!
…
Και μεις ζούμε σε χίμαιρες,
στις χαρές τις εφήμερες
την καρδιά μας την χάσαμε,
τα απλά τα ξεχάσαμε.
Γιατί;
Στο κλειστό το καβούκι μας,
τα λεφτά, το σεντούκι μας
δεν μας νοιάζ’ αν ο κόσμος καεί.
Γιατί;

Γιώργος Σπυρόπουλος
Ηράκλειο Κρήτης