Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα: «Ζωή, ζωή» του Αρσένι Ταρκόφσκι

Ο ποιητής και μεταφραστής Αρσένι Ταρκόφσκι, γεννήθηκε τον Ιούνη του 1907, στο Κροπιβνίτσκι της Ουκρανίας και έφυγε από τη ζωή στις 27 Μάη του 1989, στη Μόσχα.

Οι γονείς του ανήκαν σε παλιά ρωσική οικογένεια διανοουμένων και ο ίδιος ο Αρσένι, ήταν πατέρας του σπουδαίου σκηνοθέτη και σεναριογράφου Αντρέι Ταρκόφσκι.

Κατά τη διάρκεια του β’ παγκόσμιου πολέμου, υπηρέτησε τον σοβιετικό στρατό και τραυματίστηκε σοβαρά, χάνοντας το ένα πόδι του.

Ο Αρσένι Ταρκόφσκι σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Λογοτεχνίας, στη Μόσχα.

Η πρώτη ποιητική του συλλογή, “Πριν από το χιόνι”, άργησε να εκδοθεί. Σε κάποιες ταινίες του Αντρέι Ταρκόφσκι, ακουγόταν η φωνή του πατέρα του, που διάβαζε ποιήματα του.

Έγραψε ποιήματα εσωστρεφή, καταχωρημένα σε διάφορες ενότητες, αλλά και ποιήματα που αναφέρονται στο β’ παγκόσμιο πόλεμο.

Οι ποιητικές συλλογές του Αρσένι Ταρκόφσκι:

Πριν από το χιόνι, Γης – γήινα, Ειδήσεις, Αγγελιαφόρος, Μαγικά βουνά, Χειμωνιάτικη μέρα, Από τα νιάτα στα γηρατειά κ.ά.
Ο ίδιος έκανε μια επιλογή ποιημάτων του, της περιόδου 1929 – 1977 και τα ενέταξε σε μια συλλογή με τον τίτλο “Λευκή μέρα”.

Το ποίημα “Ζωή, ζωή” είναι σε μετάφραση – απόδοση του Γιώργου Μολέσκη.

Ζωή, ζωή

Ι

Σε προαισθήσεις, δεν πιστεύω και προλήψεις.
Δε φοβάμαι. Δε φοβάμαι μήτε τη συκοφαντία,
Μήτε το δηλητήριο. Θάνατος δεν υπάρχει.
Αθάνατοι όλοι. Αθάνατα όλα. Δεν πρέπει
Να φοβάσαι το θάνατο ούτε στα δεκαεφτά
Μήτε στα εβδομήντα. Δεν υπάρχει θάνατος,
Ούτε σκοτάδι. Υπάρχει μόνο φως και αλήθεια.
Είμαστε όλοι στην ακροθαλασσιά κι εγώ
Ένας απ’ αυτούς που ξετυλίγουνε τα δίχτυα,
Καθώς η αθανασία περνάει σαν κοπάδι.

ΙΙ

Ζείτε μέσα στο σπίτι και το σπίτι δε ραγίζει.
Καλώ όποιον αιώνα θέλω.
Μπαίνω μέσα σ’ αυτόν και χτίζω σπίτι.
Να γιατί είναι μαζί μου τα παιδιά σας
Και οι γυναίκες σας σ’ ένα τραπέζι –
Και το τραπέζι ένα, και του προππάπου
Και του εγγονού. Το μέλλον τώρα χτίζεται,
Κι αν εγώ το χέρι μου σηκώσω,
Όλες οι πέντε ακτίνες του θα μείνουνε δικές σας.
Την κάθε μέρα που περνά πιο πολύ δυναμώνω.
Μέτρησα τις κλειδώσεις των κοκάλων μου,
Μέτρησα το χρόνο με της γης το μέτρο
Και πέρασα από μέσα του, σάμπως μέσ’ απ’ τα Ουράλια.

“Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα”: Δείτε όλα τα ποιήματα εδώ.