Εμετικό κι όμως βρετανικό! – Καλύτερος ο κορονοϊός παρά ο καρκίνος για τους γέρους λέει σύμβουλος της βρετανικής κυβέρνησης

Απίστευτη επιχειρηματολογία ανώτατου συμβούλου της Βρετανικής κυβέρνησης υπέρ των …συγκριτικών πλεονεκτημάτων που παρουσιάζει ο θάνατος από COVID-19 για τους ηλικιωμένους!

Από το προφίλ Facebook του Νίκου Ζαρταμόπουλου, στελέχους του ΠΑΜΕ Δημοσίου και μεταφραστή.

Είναι σίγουρα η παράγραφος που με δυσκόλεψε περισσότερο από κάθε άλλη στη μεταφραστική μου σταδιοδρομία… Μου ήταν σχεδόν αδύνατο να την τελειώσω λόγω τάσης για εμετό. Παρ’ όλα αυτά την τέλειωσα γιατί κάπου έπρεπε. […]

Το υποκείμενο που τη συνέγραψε είναι ο συμπεριφορικός κοινωνιολόγος Robert Dingwall που συμβουλεύει τη βρετανική κυβέρνηση (ως μέλος των επιτροπών NERVTAG και MEAG) να ακολουθήσει την πολιτική της περιβόητης “ανοσίας αγέλης” ως μέσο ανάσχεσης των συνεπειών (όχι της εξάπλωσης) του κορονοϊού. Απλώς διαβάστε την, όσοι μπορείτε διαβάστε και ολόκληρο το άρθρο. Θα σας δώσει μια καλή γενική ιδέα της -mainstream στη Βρετανία- καπιταλιστικής παλιανθρωπιάς και πώς αυτή κουκουλώνεται με τον μανδύα της “ελεύθερης επιλογής”. […]

Διαβάστε το απόσπασμα:

“[…] Υπάρχει όμως και ένα ερώτημα που πρέπει να τεθεί πρώτο: ποιος λέει πως είναι επιθυμητό να αποτραπεί ο κάθε θάνατος ανεξάρτητα από το κόστος; Δική μου εντύπωση είναι πως οι ηχηρότερες φωνές προς αυτή την κατεύθυνση προέρχονται από νέους ή μέσης ηλικίας ανθρώπους που δεν έχουν ακόμη αποδεχτεί το γεγονός ότι ο θάνατος αποτελεί φυσιολογικό μέρος της ζωής. Συμβαίνει σε όλους μας όταν έρθει η ώρα μας. Βεβαίως, κάθε σώφρον άτομο θα προτιμούσε να πεθάνει αργότερα παρά νωρίτερα, όμως οι άνθρωποι αυτοί θα πρέπει επίσης να λάβουν υπόψη ότι μερικοί θάνατοι είναι ευκολότερο να τους αντέξει κανείς συγκριτικά με κάποιους άλλους. Δεν είναι τυχαίο ότι η πνευμονία περιγραφόταν παλαιότερα σαν “ο φίλος του γέρου”, τον καιρό που δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί τα αντιβιοτικά. Αντίθετα με τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε το θέμα από ορισμένα ΜΜΕ, κανείς δεν υποστηρίζει πως οποιοδήποτε γηραιό άτομο θα πρέπει να εγκαταλειφθεί να πεθάνει χωρίς επαγγελματική νοσηλεία. Ωστόσο, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πολλοί αδύναμοι γέροντες θα μπορούσαν να δουν τη λοίμωξη του Covid-19 σαν ένα σχετικά γαλήνιο τέλος, σε σύγκριση, φερειπείν, με το να παραμείνουν για πολλά χρόνια σε άνοια, ή σε σύγκριση με μερικούς καρκίνους. Η πρόταση να ενθαρρύνει η κυβέρνηση τη συζήτηση επ’ αυτού του ζητήματος μέσα στις οικογένειες, δεν αποτελεί ένα σχέδιο εξόντωσης των ηλικιωμένων αλλά ένα σχέδιο σεβασμού της αυτονομίας τους και του δικαιώματός τους να είναι οι ίδιοι που θα λάβουν τέτοιες αποφάσεις και όχι κάποιοι άλλοι για λογαριασμό τους […]”

Πηγή για το πρωτότυπο άρθρο: Social Science Space

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

2 Σχόλια

  • Ο/Η ΑΧΠ λέει:

    Υπάρχει και Κυπριακό, Χριστιανο-Ορθόδοξο και Ταλιμπανικό προηγούμενο:

    “Θα διερωτηθεί κάποιος εμείς που ερχόμαστε εκκλησία δεν θα αρρωστήσουμε; Θα αρρωστήσουμε και θα πεθάνουμε. Ποιος μας είπε ότι θα μείνουμε αθάνατοι σε αυτόν τον κόσμο. Θέλαμε το κορωνοϊό για να μας πει ότι μια μέρα θα πεθάνουμε; Θέλαμε τον κορωνοϊό να μας πει ότι μια μέρα θα αρρωστήσουμε; Οι Άγιοι Σαράντα μάρτυρες τι είπαν. Αφού μια μέρα θα πεθάνουμε που θα πεθάνουμε, ας πεθάνουμε τίμιοι με τον εαυτό μας και ενώπιον του Θεού ευάρεστοι. Και ας έχουμε μνήμη θανάτου να μας θυμίζει την έξοδό μας από αυτόν τον κόσμο. Τι μας προσφέρει η εκκλησία; Την αφοβία. Τη νίκη κατά του φόβου του θανάτου. Τον βιολογικό θάνατο θα τον περάσουμε όλοι. Τον πνευματικό θάνατο, όμως, δεν θα τον περάσει ο άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό”

    Όταν κάποιος μετρήσει και τον κίνδυνο κάποιος από αυτούς τους κρετίνους να μεταδόσουν την ασθένεια σε άλλους και δη ευπαθείς, θα μπορούσε άνετα να το χαρακτηρίσει και κήρυγμα της Αλ Κάιντα σε βομβιστές πριν την επίθεση αυτοκτονίας.

  • Ο/Η vassilis λέει:

    Δεν μου βγάζει κανείς απ το μυαλό, ότι η πρόθεση των ηγετικών κύκλων της Αγγλίας, ήταν (και είναι) να εφαρμόσουν ένα είδος ευγονικής για τον πληθυσμό τους. Γέροι και αδύναμοι…θα αφανίζονταν ελαφρώνοντας το συνταξιοδοτικό και το σύστημα υγείας και ταυτόχρονα θα βελτιώνονταν και η ράτσα. Πρέπει αν είμαστε έτοιμοι να δούμε να αναβιώνουν τέτοιες θεωρίες, που με την ύπαρξη του σοσιαλιστικού στρατοπέδου και την προσπάθεια του καπιταλισμού να φανεί πιό ανθρώπινος, είχαν μπει στα συρτάρια, περιμένοντας την ευκαιρία να επανέλθουν.

9 Trackbacks

Κάντε ένα σχόλιο: