Ταγμένο στις εξεγέρσεις που έρχονται…
Είναι υπέροχο να είσαι κομμουνιστής μολονότι προκαλεί πολλούς πονοκεφάλους.
Η 9η Μάη, άμεσα συνδεδεμένη με την 1η Μάη 1945, καταγράφηκε στην ιστορική μνήμη ως η μέρα που η κόκκινη σημαία, το σύμβολο της Οκτωβριανής Επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, υψώθηκε στο Ράιχσταγκ – Πένες συντονισμένες με τα βήματα της Ιστορίας
“Και σήμερα ξανά είναι ο Στάλιν πάνου στο ίδιο τούτο Μαυσωλείο Και δίπλα του είναι οι δοξασμένοι συναγωνιστές του Κι όλοι μαζί από δω κοιτάμε Πέρα μακριά-μακριά στον πιο βαθύν ορίζοντα…”
Και μια μέρα, έτσι απλά όπως ανάπνεες ή γελούσες, με φώναξες για πρώτη φορά με τη δική σου πραγματική φωνή: «Μάνααα!». Η ανατέλλουσα συνείδησή σου με αναγνώριζε και με προσδιόριζε στον πιο μεγάλο και ουσιαστικό μου ρόλο: «Μάνα!»
“Αλλ’ οι εργάτες επίμονα σαν το τρεχάμενο νερό τη σκληρή πέτρα λιανίζουν την λιανίζουν, ολοένα την λιανίζουν. Μες στα μάτια τους ο κόσμος που ονειρεύονται…”
Καλός είναι ο Πλάτωνας με το πλατωνικό του Μα «το κορμί —είπε ο ποιητής— θέλει το μερτικό του» (Εν όψει της… νέας σχολικής χρονιάς στις 10 Μάη)
Φρίκη! Εκεί ήτο έν μικρόν καφενείον και εκεί εκάθητο. Η πρώτη εντύπωσίς μου ήτο ως μία ζάλη και ενόμιζα ότι ήθελα να πέσω. Ακούμπησα εις έν παράπηγμα και τον εκοίταξα πάλιν. Τα ίδια μαύρα ρούχα, το ίδιο ψάθινο καπέλλο, η ιδία φυσιογνωμία, το ίδιο βλέμμα. Και με παρετήρει ασκαρδαμυκτεί…
“Σαν ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις Όπλα αρκετά οι αστυνόμοι τους δεν έχουν!”
πυρετικός σαν ένα μικρό φωτεινό σύμπαν στις ατέρμονες νύχτες διόρθωσες το αξιοθρήνητο έργο του Θεού
