Φλώρινα – Θοδωρής Κωτσαντής: Βαδίζουμε στα χνάρια των μαχητών του ΔΣΕ, κρατάμε ψηλά την κόκκινη σημαία του ΚΚΕ (ΒΙΝΤΕΟ-ΦΩΤΟ)
Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας άφησαν οι σύντροφοί μας. Μας ζήτησαν, με τη ζωή και τη στάση τους, να συνεχίσουμε. Να γίνουμε κι εμείς άνθρωποι που, όταν το απαιτήσουν οι καιροί, θα μπορούν να σταθούν με καθαρό βλέμμα απέναντι στην Ιστορία και να πουν: ”Είμαστε έτοιμοι. Κάθε ώρα είναι η δική μας ώρα”…
Η Ιστορία του ΔΣΕ δεν ζητά από τη νέα γενιά να στέκεται απέναντί της με θαυμασμό. Τη δοκιμάζει στο αν θα πάρει τη σκυτάλη, στο αν θα βάλει το «εμείς» πάνω από το «εγώ», στο αν θα οργανώσει τη δύναμή της απέναντι στη βαρβαρότητα του πολέμου, της εκμετάλλευσης και της ανασφάλειας. Αυτό το κάλεσμα έδωσε ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ, Θοδωρής Κωτσαντής, μιλώντας στην ασφυκτικά γεμάτη πλατεία Μόδη της Φλώρινας, όπου χιλιάδες νέοι και νέες από κάθε γωνιά της Ελλάδας έδωσαν το «παρών».
Ανάμεσα στις υψωμένες γροθιές, στις κόκκινες σημαίες και στα πανό των Οργανώσεων της ΚΝΕ, το μήνυμα της συνέχειας του αγώνα έδινε τον τόνο. «80 χρόνια ΔΣΕ. “Στην υπηρεσία του ιδανικού μου θέτω το είναι μου και τη ζωή μου”. Συνεχίζουμε, θα νικήσουμε», έγραφε το πανό της Οργάνωσης Περιοχής Ηπείρου – Κέρκυρας – Λευκάδας της ΚΝΕ. Γύρω από την πλατεία, κάτοικοι της Φλώρινας είχαν βγει στα μπαλκόνια των σπιτιών τους και παρακολουθούσαν την ομιλία, ενώ η φωνή της συγκέντρωσης έφτανε στους γύρω δρόμους.
Απέναντι σε ένα σύστημα που ζητά από τη νέα γενιά να χαμηλώσει τις απαιτήσεις της, να συμβιβαστεί με τη δουλειά χωρίς δικαιώματα, την ακρίβεια, τη στεγαστική ασφυξία και τους πολέμους, ο Θ. Κωτσαντής κάλεσε τους νέους να δυναμώσουν την οργάνωση και την πάλη τους. Να σταθούν στο ύψος των καιρών, να πάρουν τη σκυτάλη από τις προηγούμενες γενιές και να παλέψουν για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό.
«Οι μαχητές του Βίτσι δεν λύγισαν ποτέ – δόξα και τιμή στον ΔΣΕ» και «Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός, είναι ο νέος κόσμος, ο σοσιαλισμός», βροντοφώναζαν ξανά και ξανά οι χιλιάδες συγκεντρωμένοι.
Στην ίδια κατεύθυνση ξεχώριζε το πανό της Οργάνωσης Περιοχής Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης της ΚΝΕ. Οι ασπρόμαυρες μορφές των μαχητών του ΔΣΕ συναντούσαν τη σημερινή νεολαία, μέσα σε ένα πλήθος με κόκκινες σημαίες. Δίπλα τους δέσποζε το μήνυμα: «Σε έναν κόσμο που φλέγεται, το δίκιο κερδίζεται στον δρόμο της σύγκρουσης και της ανατροπής!». Η τιμή στους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ γινόταν κάλεσμα συνέχισης του αγώνα σήμερα.
Με τη λήξη της συγκέντρωσης, η μεγάλη πορεία παίρνει τον δρόμο προς το Μνημείο της ΚΕ του ΚΚΕ για τους πεσόντες μαχητές του ΔΣΕ στη Μάχη της Φλώρινας. Προς τον ομαδικό τάφο όπου θάφτηκαν οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ, η νέα γενιά βαδίζει με μια καθαρή υπόσχεση: Δεν προσκυνά παρά μόνο τους νεκρούς της τάξης της.
Παραθέτουμε την ομιλία του Γραμματέα του ΚΣ της ΚΝΕ, Θοδωρή Κωτσαντή:
«Η 35η Αντιιμπεριαλιστική Κατασκήνωση της ΚΝΕ δεν θα μπορούσε να γίνει πουθενά αλλού! Γιατί φέτος τιμάμε τα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και σε αυτά εδώ τα μέρη κορυφώθηκε η τρίχρονη εποποιία του!
Στεκόμαστε με περηφάνια, συγκίνηση και θαυμασμό για όλους όσοι πολέμησαν με το όπλο στο χέρι. Για όλους όσοι πάλεψαν στα βουνά, τις πόλεις και τα χωριά, στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές και τις εξορίες, στην παρανομία και στην πολιτική προσφυγιά.
Σύντροφοι δεν σας ξεχνάμε! Είστε σήμερα εδώ, μαζί μας!
Τιμάμε τη θυσία και την τόλμη σας!
Βαδίζουμε στα χνάρια σας. Ανασαίνουμε τους πόθους σας. Κρατάμε ψηλά τη κόκκινη σημαία του ΚΚΕ!
Διδασκόμαστε από το παράδειγμα και το ήθος σας για να γίνουμε άξιοι συνεχιστές αυτού του αγώνα, μέχρι τη νίκη!
Διαδίδουμε την ιστορική αλήθεια κόντρα στο ψέμα και τη λάσπη των κυρίαρχων!
Μαθαίνουμε την Ιστορία του Κόμματός μας, των αγώνων του λαού μας. Αντλούμε πείρα και διδάγματα με στόχο να γίνουμε πιο ικανοί στη σύγχρονη πάλη για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Είμαστε σίγουροι ότι το μέλλον μας είναι ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός!
Κόντρα σε όσους θέλουν να μας πείσουν ότι ζούμε το τέλος της Ιστορίας, ότι είναι ανίκητη η αδικία και η εκμετάλλευση.
Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τη δυναμική της εξέλιξης προς τα μπρος, την αναμέτρηση του νέου με τον παλιό κόσμο της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Ο ίδιος ο καπιταλισμός με τις αξεπέραστες αντιθέσεις του γεννά την ανάγκη και τους όρους για την ανατροπή του!
Σήμερα που ο κόσμος φλέγεται απ’ άκρη σ’ άκρη. Σήμερα που οι δήθεν ακλόνητες ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ραγίζουν κάτω από τους ανταγωνισμούς τους και σέρνουν τους λαούς στον όλεθρο, ο σοσιαλισμός προβάλλει πιο επίκαιρος και αναγκαίος από ποτέ!
Είναι ανάγκη των καιρών. Είναι η ελπίδα των λαών. Είναι το όμορφο μέλλον που πρέπει να κάνουμε παρόν!
Δίκαιος και αναγκαίος ο αγώνας του ΔΣΕ
Ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν πέρα για πέρα δίκαιος και αναγκαίος. Εξέφραζε τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού, της εργατικής τάξης, των φτωχών αγροτών και αυτοαπασχολούµενων των πόλεων.
Αυτός ο λαός που έδωσε το αίμα του μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ για να διώξει τους φασίστες κατακτητές, προσδοκούσε με την απελευθέρωση καλύτερες μέρες, όχι να ξαναβρεθεί αλυσοδεμένος στο καθεστώς της εκμετάλλευσης. Όμως η ελληνική αστική τάξη μαζί με όλα τα αστικά κόμματα – δεξιά και “κεντρώα” – και τον βασιλιά, έχοντας την καθοριστική στρατιωτική και οικονομική στήριξη από το βρετανικό και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, απαίτησαν από τον νικητή λαό, στο όνομα της “εθνικής ενότητας”, να παραδώσει τα όπλα, να παραιτηθεί από τις διεκδικήσεις του, να υποταχθεί στην εξουσία τους. Αποδείχθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία “εθνική ενότητα” μεταξύ καταπιεστών και καταπιεζομένων, καμία εξουσία που να υπηρετεί ταυτόχρονα και το κεφάλαιο και τον λαό. Ποτέ και πουθενά.
Ο μόνος τρόπος για να στεριώσουν την κυριαρχία τους ήταν να εξοντώσουν το ΚΚΕ και το μεγαλειώδες ΕΑΜικό κίνημα. Για αυτό εξόπλισαν παρακρατικές συμμορίες, τους πρώην συνεργάτες των ναζί και εξαπέλυσαν ένα όργιο τρομοκρατίας ενάντια στον λαό. Σχεδόν ένα χρόνο μετά τον ηρωικό Δεκέμβρη του 1944 και την απαράδεκτη Συμφωνία της Βάρκιζας, που επέβαλε τον αφοπλισμό του απελευθερωτικού λαϊκού στρατού, του ΕΛΑΣ, τα εγκλήματα εις βάρος κομμουνιστών κι άλλων αγωνιστών μιλούν από μόνα τους: 1.289 δολοφονίες, 6.671 τραυματισμοί, 31.632 βασανισμοί, 18.767 λεηλασίες και φυλακίσεις, 84.931 συλλήψεις, 509 απόπειρες φόνου, 265 βιασμοί γυναικών.
Το δίλημμα που τέθηκε ήταν αμείλικτο. Ή τις αλυσίδες ή τα όπλα. Το ΚΚΕ επέλεξε να βαδίσει τον δρόμο της σύγκρουσης και όχι αυτόν της υποταγής και της ταπείνωσης.
Η συγκρότηση του ΔΣΕ έσωσε την τιμή του ΚΚΕ και του εργατικού – λαϊκού κινήματος και απέδειξε ότι οι λαθεµένες επιλογές του ΚΚΕ την προηγούμενη περίοδο δεν οφείλονταν σε πρόθεση συμβιβασμού µε τον ταξικό αντίπαλο.
Έτσι γεννήθηκε ο ΔΣΕ!
Ο ΔΣΕ απέδειξε ότι όταν ένας λαός αποφασίσει να πάρει τις τύχες του στα χέρια του, δεν υπάρχει δύναμη ικανή να τον σταματήσει. Η εγχώρια αστική τάξη γνώρισε τότε τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την κυριαρχία της. Δίχως τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ενίσχυση των ξένων συμμάχων της, δεν θα μπορούσε να νικήσει.
Ο Δημοκρατικός Στρατός ήταν ένας στρατός λαϊκός, που στηρίχθηκε στην αυτοθυσία των μαχητών του και στη βοήθεια των λαϊκών στρωμάτων.
Οι περισσότεροι μαχητές του, περίπου το 80%, ήταν νεολαίοι, οργανωμένοι στη Δημοκρατική Νεολαία Ελλάδας (ΔΝΕ) και την ΕΠΟΝ. Νέοι και νέες που αψήφησαν τον πάνοπλο αντίπαλο και αφιέρωσαν τη νιότη τους στον αγώνα για την τιμή και τη λευτεριά του λαού.
Μαχητές που πολεμούσαν και περπατούσαν μερόνυχτα, συχνά δίχως τροφή, πολλοί και ξυπόλητοι, στους πάγους και τις θύελλες.
Φαντάζουν υπεράνθρωποι, αλλά ήταν απλοί άνθρωποι του λαού. Η αφοσίωση στον σκοπό και στο δίκιο του αγώνα, η οργανωμένη πάλη για ανώτερα ιδανικά είναι που τους έδινε τη δύναμη να παλεύουν ενάντια σε ασύγκριτα πολλαπλάσιες δυνάμεις, να φτάνουν να νικούν ακόμη και το νθάνατο.
Για όλους αυτούς έγραφε ο μαχητής λογοτέχνης Δημήτρης Χατζής:
”Πιστεύουν στο δίκιο τους και γι’ αυτό πολεμάνε καλά. Έχουν συνείδηση για το χρέος τους, γι’ αυτό πειθαρχούν στην ομάδα τους και πεθαίνουν όταν χρειάζεται. Μέσα στην αρμονική συμβίωση της πειθαρχημένης ομάδας η καρδιά γαληνεύει και το πνεύμα ισορροπεί.
Αγαπούνε τους συντρόφους τους, την πατρίδα τους, λαχταρούνε τη νίκη. Είναι απλοί και χαρούμενοι. Γι’ αυτό τραγουδάνε τόσο πολύ. Αγαπούνε τη ζωή, τ’ αγαθά της, την ειρήνη. Είναι ήρεμοι και συναισθηματικοί. Γι’ αυτό συγκινούνται έτσι εύκολα και δακρύζουνε με το πρώτο. Έτσι είναι όλοι τους. Πολεμούνε καλά, τραγουδάνε πολύ και δακρύζουνε με το τίποτα”.
Δίπλα στον άνδρα μαχητή μεγαλούργησε και η γυναίκα αντάρτισσα που έφτασε να αποτελεί το 1/4 της συνολικής δύναμης του ΔΣΕ και μάλιστα σε συνθήκες όπου κυριαρχούσε η αντιδραστική αντίληψη για την κατωτερότητα του γυναικείου φύλου.
Η εργάτρια της πόλης και η κοπέλα του χωριού εξυψώθηκε σε μαχήτρια που ανοίγει τον δρόμο για μια καλύτερη ζωή. Να πώς περιγράφουν οι μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού αυτή τη μεταμόρφωση: “Ο ηρωισμός της δυναμώνει γιατί είδε μέσα στη φωτιά του αγώνα να σπάζουν οι παλιές αλυσίδες που την έδεναν, να αποκτάει ισότιμη θέση, να αναγνωρίζονται τα δικαιώματά της, να της ανοίγεται ο δρόμος στη ζωή (…). Αυτή που δίσταζε να περάσει μπροστά απ΄ τον καφενέ του χωριού και κανείς δεν ζητούσε τη γνώμη της, τώρα ορμάει μπροστά με το πολυβόλο, διαφωτίζει χιλιάδες με τον τηλεβόα της και αιχμαλωτίζει άνδρες του εχθρού. Έμαθε να κυβερνάει στο χωριό της, να γίνεται ηγέτης του λαού”.
Αυτός ήταν ο ΔΣΕ!
Εδώ, στον Νομό Φλώρινας γράφτηκαν ορισμένες από τις πιο λαμπρές σελίδες του! Όχι μόνο στο στρατιωτικό – πολεμικό πεδίο, αλλά και στο δημιουργικό του έργο, στην οργάνωση της νέας ζωής.
Εδώ υπήρχε πραγματικά μια Ελεύθερη Ελλάδα. Μέσα στη φωτιά της ένοπλης αναμέτρησης γεννήθηκαν νέοι λαϊκοί θεσμοί. Στα ελεύθερα χωριά έγιναν εκλογές με τη συμμετοχή όλου του λαού και με την ψήφο των γυναικών. Εκλέγονταν άντρες και γυναίκες άνω των 18 χρόνων, σε αιρετά και ανακλητά Λαϊκά Συμβούλια που λογοδοτούσαν στον λαό μέσα από Γενικές Συνελεύσεις.
Οργανώθηκε η Λαϊκή Πολιτοφυλακή που περιφρουρούσε τις ελευθερίες και τα δικαιώματα του λαού. Η Λαϊκή Δικαιοσύνη, με την εκλογή και λειτουργία Λαϊκών Δικαστηρίων.
Τα Λαϊκά Συμβούλια αποφάσισαν και μοίρασαν τη γη των τσιφλικάδων σε ακτήμονες και σε αγρότες με μικρό κλήρο. Οργάνωναν τη σπορά, χορηγούσαν εργαλεία, σπόρο, ζώα σε όσους δεν τα είχαν. Κατασκεύασαν ή επισκεύασαν δρόμους, γέφυρες, βρύσες.
Πρωτοστάτησαν στη λειτουργία Λαϊκών Ιατρείων και σχολείων, στη μόρφωση και στην πολιτιστική ανάπτυξη, στην προστασία των παιδιών. Μέσα στον πόλεμο άνοιξαν νέα σχολεία, βρέθηκαν δάσκαλοι και θρανία.
Χτίστηκαν νοσοκομεία και Υγειονομικά Συγκροτήματα, όπως αυτό που -με την εθελοντική δουλειά των συντρόφων μας- φέραμε στο φως στο χωριό Πράσινο και είναι πλέον προσβάσιμο σε όλους. Στα νοσοκομεία αυτά δεν περιθάλπονταν μόνο οι μαχητές, αλλά και οι κάτοικοι των γύρω περιοχών, που σε πολλές περιπτώσεις δεν είχαν δει πότε στο παρελθόν γιατρό.
Με έργα και πράξεις ο Δημοκρατικός Στρατός απέδειξε τη δύναμη του λαού και τη δυνατότητα που έχει να οργανώσει τη δική του εξουσία. Να γίνει ο ίδιος αφέντης στον τόπο του.
Να γιατί ο αγώνας του συγκέντρωσε το φοβερό μίσος και τη μανία των αστών που εκφράστηκε με τον πιο απάνθρωπο τρόπο στη Μάχη της Φλώρινας τον Φλεβάρη του 1949.
Ο αστικός στρατός είχε έγκαιρα αντιληφθεί τις προθέσεις του ΔΣΕ από τη συγκέντρωση μεγάλων δυνάμεών του στην περιοχή. Έτσι το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού είχε χαθεί. Το γεγονός ότι ο αστικός στρατός ήταν προετοιμασμένος γι’ αυτή τη μάχη και έχοντας τον συσχετισμό δύναμης υπέρ του, έκανε εξαρχής αυτή την πολεμική σύγκρουση άνιση σε βάρος του ΔΣΕ.
Και στη Μάχη της Φλώρινας, παρά τις πολύ μεγάλες απώλειες (πάνω από 700 ήταν οι νεκροί και πάνω από 1.000 οι τραυματίες), αναδείχθηκε περίτρανα ο άφθαστος ηρωισμός των μαχητών και μαχητριών του ΔΣΕ.
Μετά το τέλος των επιχειρήσεων, ο αστικός στρατός διέπραξε μία απίστευτη φρικαλεότητα. Μάζεψε τους νεκρούς μαχητές του ΔΣΕ μαζί με πολλούς τραυματίες και όλους μαζί, ζωντανούς και νεκρούς, τους παράχωσε με μπουλντόζες σε ένα λάκκο που άνοιξε σε χωράφι στη νοτιοανατολική πλευρά της πόλης.
Σε αυτό το χωράφι το ΚΚΕ έστησε ένα εμβληματικό μνημείο τιμής και μνήμης, υπόσχεσης συνέχισης του αγώνα.
Η καρδιά των μαχητών του ΔΣΕ χτυπά μέσα σε κάθε μέλος της ΚΝΕ
Οι μαχητές και οι μαχήτριες του ΔΣΕ, που πολέμησαν με αξεπέραστη τόλμη και λεβεντιά, ήταν σίγουροι ότι η θυσία τους δεν θα πάει χαμένη. Ότι η επαναστατική τους σπορά θα ριζώσει βαθιά. Ότι το Κόμμα θα τραβήξει μπροστά κάτω από όλες τις συνθήκες.
Η νίκη τους στο πεδίο των ιδεών, του δίκιου, της αξιοπρέπειας, η ηθική και πολιτική τους υπεροχή είναι συντριπτική!
Η παρουσία μας σήμερα εδώ είναι άλλη μια απόδειξη ότι ο αγώνας του ΔΣΕ, οι ιδέες και οι σκοποί του παραμένουν ζωντανοί. Η καρδιά των μαχητών του χτυπά μέσα σε κάθε μέλος της ΚΝΕ.
Η ατσάλινη αντοχή, η ανιδιοτέλεια, ο μαζικός λαϊκός ηρωισμός, η αφοσίωση σε υψηλά ιδανικά δεν μπορούν να κλειστούν στο μουσείο της ιστορίας. Εμπνέουν, συναρπάζουν, διαπαιδαγωγούν.
Μέσα στον αγώνα του ΔΣΕ μπορούμε να βρούμε παραδείγματα για το πώς να παλεύουμε κι εμείς σήμερα:
- Η δημοκρατική του λειτουργία, οι συνελεύσεις των μαχητών, η κριτική και αυτοκριτική, επιβεβαιώνουν τη δύναμη της οργάνωσης και της συνειδητής πειθαρχίας, αρετές που “φυτρώνουν” στο έδαφος της συντροφικότητας και της αφομοίωσης της επαναστατικής στρατηγικής του Κόμματος.
- Το βιβλίο και η εφημερίδα που δεν έλειπαν ποτέ από το σακίδιο του μαχητή, ακόμη κι αν έλειπε το ψωμί ή τα βόλια. Τα μαθήματα στην ανάπαυλα, οι θεατρικές παραστάσεις, τα τραγούδια και οι χοροί τους “φωτίζουν” την ανάγκη να μελετάμε πολύ και διαρκώς. Να καλλιεργούμε το μορφωτικό ρεύμα στις γραμμές της ΚΝΕ.
- Η βοήθεια που έλαβε και έδωσε ο ΔΣΕ από τον λαό και τη νεολαία των ελεύθερων περιοχών, οι σχέσεις εμπιστοσύνης που αναπτύχθηκαν μάς δείχνουν τη σημασία που έχει να αγαπάμε τους ανθρώπους του μόχθου και να έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμή τους. Να πρωτοστατούμε στην οργάνωση των αγώνων σε κάθε χώρο που ζει, μορφώνεται και εργάζεται η νέα γενιά.
Φοβούνται τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει η νέα γενιά από αυτό τον αγώνα
Σήμερα, 80 χρόνια μετά, η ιστορία παραμένει ζωντανή. Εξακολουθεί να εμπνέει, αλλά και να ενοχλεί. Δεν φοβούνται τόσο την ιστορική μνήμη όσο τα συμπεράσματα που μπορεί να βγάλει από αυτή η νέα γενιά για να πάει τον αγώνα της μπροστά, να σπάει τα καπιταλιστικά δεσμά.
Γι’ αυτό η συκοφαντία απέναντι στο κομμουνιστικό κίνημα δεν σταματά ποτέ.
Γι’ αυτό η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κάνει τον αντικομμουνισμό επίσημη ιδεολογία της, αναμασά την ανιστόρητη θεωρία των δυο άκρων με πρώτο βιολί τη ΝΔ που έφτασε στο σημείο να αξιοποιεί μια προβοκατόρικη, εγκληματική ενέργεια στη Θεσσαλονίκη για να στοχοποιήσει τους αγώνες του λαού και της νεολαίας.
Κυβερνήσεις, ΜΜΕ και κάθε λογής απολογητές του συστήματος αναπαράγουν τα ίδια ψέματα, που αξιοποιούν σήμερα ακροδεξιοί και φασίστες, πολλές φορές με την ανοχή ή ακόμη και την κάλυψη κρατικών μηχανισμών. Το είδαμε πρόσφατα και με τη δικαστική απόφαση που ουσιαστικά αθώωσε τους φασίστες της ΕΝΕΘ στη Θεσσαλονίκη!
Άλλοι, πάλι, επιχειρούν να καπηλευτούν τους μεγάλους λαϊκούς αγώνες. Επικαλούνται το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, την ίδια στιγμή που δίνουν καθημερινά διαπιστευτήρια στο κεφάλαιο και στον ”διαβολικά καλό” Τραμπ.
Είναι χαρακτηριστικό ότι τις ίδιες ημέρες που βρισκόμασταν στις βουνοκορφές του Βίτσι, τιμώντας τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού, στην αμερικανική πρεσβεία έκαναν παρέλαση κυβερνητικά στελέχη και όλοι οι επίδοξοι ”σωτήρες”, ανάμεσά τους ο Τσίπρας, η Καρυστιανού, ο Ανδρουλάκης, ο Χάρης Δούκας, ο Σαμαράς, η Λατινοπούλου και πολλοί ακόμη, δηλώνοντας την υποταγή και την προσήλωσή τους στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς.
Άλλωστε, η ομολογία του ίδιου του Μητσοτάκη τα λέει όλα: ”Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις υπερβαίνουν κυβερνήσεις και εκλογικούς κύκλους”. Με αυτή τη φράση αποτυπώνεται η διακομματική σύμπλευση στις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης, που βυθίζουν τον λαό και τη χώρα ολοένα και βαθύτερα στους επικίνδυνους, πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.
Αυτό ακριβώς επιβεβαίωσε και η φάρσα στον σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού, Θάνο Ντόκο. Γιατί το ζήτημα δεν είναι ότι ”παγιδεύτηκε”, ούτε ότι αποκάλυψε κάποιο “μυστικό”, κάποια “παραφωνία”.
Το ζήτημα είναι ότι αποκάλυψε την αλήθεια, την πλήρη ταύτιση της κυβέρνησης με τους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Αποκάλυψε ότι η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο γνωρίζει, αλλά και ”κατανοεί τις ανάγκες του πολέμου”! Με άλλα λόγια, κατανοεί τη μετατροπή της χώρας μας σε “θέατρο” των πολεμικών επιχειρήσεων, με ουκρανικά drones να σουλατσάρουν στο Ιόνιο βάζοντας στο στόχαστρο ρωσικά πλοία, την ανάγκη να δίνει από τα λεφτά του ελληνικού λαού 600 εκατ. στο καθεστώς Ζελένσκι.
Για όλα αυτά, τα άλλα κόμματα κάνουν την πάπια. Το πρόβλημά τους ήταν σε ποιον τα είπε και όχι αυτά που είπε ο Ντόκος αφού στην ουσία συμφωνούν…
Παλιοί και νέοι σωτήρες υπηρετούν ένα σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση και την αδικία
Η νέα γενιά έχει μπροστά της ολόκληρη τη ζωή. Κι όμως, αυτό το σύστημα της ζητά να τη μικρύνει. Να χαμηλώσει τις απαιτήσεις της.
Να θεωρεί φυσιολογικό να αλλάζει δουλειές χωρίς δικαιώματα, να μην μπορεί να νοικιάσει ένα σπίτι για να χτίσει τη ζωή της, να τελειώνει ο μισθός πριν τελειώσει ο μήνας.
Να αποδεχθεί την εντατικοποίηση και τη 13ωρη δουλειά ως ”ανάπτυξη”, την ακρίβεια ως ”διεθνές, φυσικό φαινόμενο” και τον πόλεμο ως ”αναγκαία γεωπολιτική επιλογή”.
Να εξοντώνεται σε ένα σχολείο-εξεταστικό κέντρο και αρένα ανταγωνισμού.
Να αγοράζει πτυχία και σπουδές ανάλογα με το πορτοφόλι της, κάτι που επισφραγίζεται με την αναθεώρηση του άρθρου 16.
Να κοστολογεί φθηνά τις ανάγκες της σε Παιδεία, Υγεία, στέγη, Αθλητισμό, Πολιτισμό και να πληρώνει ακριβά την κρατική φοροληστεία, τα κέρδη των ομίλων και τους ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς.
Και μέσα σ’ αυτή την πραγματικότητα παρακολουθεί ένα άθλιο πολιτικό παιχνίδι που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια της.
Νέα κόμματα εμφανίζονται, άλλα εξαφανίζονται, βουλευτές αλλάζουν κόμματα, κοινοβουλευτικές έδρες μετατρέπονται σε αντικείμενο συναλλαγής. Μια εικόνα σήψης και παρακμής.
Ο Μητσοτάκης διαγωνίζεται με τους επίδοξους Μητσοτάκηδες ποιος είναι πιο ικανός να εξασφαλίσει τη σταθερότητα της αντιλαϊκής πολιτικής.
Παλιοί πρωθυπουργοί φτιάχνουν ”νέα” κόμματα με τα ίδια μπαγιάτικα υλικά για να μας σώσουν ξανά, αφού αυτό δεν πέτυχε την 1η φορά.
Ο Τσίπρας που ξεπούλησε τον σιδηρόδρομο με τις ευλογίες της ΕΕ μας υπόσχεται τζάμπα εισιτήριο στα ξεχαρβαλωμένα ΜΜΜ κι ας πάνε ακόμα τα τρένα στα τυφλά!
Κόμματα στήνουν γελοία show στη Βουλή την ώρα που είναι άφαντα στην πραγματική ζωή, στους αγώνες ενάντια στην κυβερνητική πολιτική.
Ο Κασιδιάρης ετοιμάζει νέο κόμμα γιατί το προηγούμενο, οι ”Σπαρτιάτες” έγιναν Νεοδημοκράτες και ψηφίζουν όλα τα νομοσχέδια της κυβέρνησης στη Βουλή. Τόσο αντισυστημικοί τα τσιράκια των εφοπλιστών!
Η Καρυστιανού προσπαθεί να μακιγιάρει θέσεις αντιδραστικές και ακροδεξιούς πολιτευτές, να φρεσκάρει την κλονισμένη εμπιστοσύνη στο σάπιο κράτος και στους θεσμούς με την αίγλη του μεγάλου κινήματος των Τεμπών. Όμως αυτός ο μεγαλειώδης αγώνας δεν συμβιβάζεται με την αθώωση της ΕΕ των λόμπι και της πολιτικής του κέρδους, δεν εξαργυρώνεται με βουλευτικές καρέκλες, δεν υποτάσσεται σε προσωπικές φιλοδοξίες. Το σύνθημα ‘Ήή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας” δείχνει τον δρόμο της σύγκρουσης για την ανατροπή.
Όλοι τους, παλιοί και νέοι σωτήρες, ακόμη και όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως ”αντισυστημικοί”, πίσω από διαφορετικά συνθήματα, υπηρετούν την ίδια πολιτική. Μια πολιτική που δεν αμφισβητεί το σύστημα που γεννά την εκμετάλλευση και την αδικία.
Μόνο το ΚΚΕ λέει καθαρά ότι για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο
Αυτό το σύστημα δεν είναι μόνο κάποια πρόσωπα ή διεφθαρμένοι πολιτικοί. Είναι η οικονομία που λειτουργεί με σκοπό το κέρδος. Με μια λέξη, ο καπιταλισμός. Πραγματικά αντισυστημικός είναι όποιος συγκρούεται με την εξουσία του κεφαλαίου. Όποιος δεν ζητά να τη διορθώσει, αλλά να την ανατρέψει.
Αυτή την διέξοδο και προοπτική εκφράζει το Κόμμα μας, το ΚΚΕ.
Γιατί μόνο το ΚΚΕ λέει καθαρά ότι για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο.
Προτείνει μια κοινωνία όπου ο πλούτος θα ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν, όπου η παραγωγή θα οργανώνεται με κριτήριο τις κοινωνικές ανάγκες και όχι το κέρδος των λίγων. Μια κοινωνία όπου η επιστήμη, η τεχνολογία, η ΤΝ θα υπηρετούν τον εργαζόμενο άνθρωπο και όχι τις πολυεθνικές. Όπου κανένα παιδί δεν θα στερείται τη μόρφωση, η εργασία θα σημαίνει δημιουργία και κοινωνική προσφορά και όχι ανασφάλεια και εκμετάλλευση, ενώ ο Πολιτισμός, ο Αθλητισμός και ο ελεύθερος χρόνος θα αποτελούν δικαίωμα για όλους.
Αυτό είναι το μόνο εναλλακτικό σχέδιο από τα σημερινά αδιέξοδα, που αξιοποιεί τις τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες που έχει η χώρα μας, το επιστημονικό και εργατικό δυναμικό προς όφελος των πολλών.
Επειδή ακριβώς το ΚΚΕ έχει ένα τέτοιο σχέδιο, σύγχρονο και ανατρεπτικό, για αυτό μπορεί και σήμερα να αποτελεί τη μόνη πραγματική εργατική – λαϊκή αντιπολίτευση και να υπερασπίζεται τα δικαιώματα της νεολαίας, απέναντι σε όλες τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις.
Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι να δυναμώσει η πεποίθηση ότι καμία κυβέρνηση δεν πρέπει να αισθάνεται ασφαλής. Πρέπει να βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπη με την πίεση του οργανωμένου εργατικού – λαϊκού κινήματος. Με έναν λαό που δεν περιμένει λύσεις από τα πάνω, αλλά διεκδικεί αποφασιστικά το δικαίωμα να καθορίζει ο ίδιος την πορεία της ζωής του!
Αυτό τον δρόμο εκφράζει το ΚΚΕ!
Και βλέπουμε ήδη τις πρώτες ψηφίδες του:
Στους αγρότες που παλεύουν να μείνουν στα χωράφια τους.
Στη νίκη της “Πανσπουδαστικής” για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά.
Στους φαντάρους και τους λιμενεργάτες που αρνούνται να γίνουν συνένοχοι στους πολέμους.
Στους εργαζόμενους που υπερασπίζονται τη ζωή τους απέναντι στα εργοδοτικά εγκλήματα και τα σπίτια του λαού απέναντι στα funds.
Πίσω από αυτούς τους μεγάλους αγώνες υπήρχε οργάνωση, συλλογική δράση, πρωτοπόρα παρέμβαση. Υπήρχε το ΚΚΕ.
Όταν η Ιστορία χτυπήσει τη δική μας πόρτα, να είμαστε άξιοι να σταθούμε δίπλα τους
Τα χρόνια που έρχονται θα φέρουν γεγονότα που θα επιδράσουν καθοριστικά στη συνείδηση του λαού. Θα έχουμε γρήγορες μεταβολές, μέρες που θα ισοδυναμούν με χρόνια. Μέρες που θα διαπαιδαγωγήσουν μια νέα γενιά αγωνιστών.
Αυτή τη γενιά που μαθαίνει σήμερα να βαδίζει στα βήματα του ΔΣΕ και να ανατριχιάζει όταν ξεστομίζει τη λέξη ”σύντροφος”.
Γιατί, όταν την προφέρουμε, δεν εννοούμε μόνο εκείνον που βρίσκεται σήμερα δίπλα μας στον αγώνα. Μαζί του κουβαλάμε όλους εκείνους που περπάτησαν πριν από εμάς. Τους κομμουνιστές της Καισαριανής, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, των φυλακών και των εξοριών, των σκληρών ταξικών αγώνων και της παρανομίας.
Ανθρώπους που δεν συμβιβάστηκαν όταν ο συμβιβασμός έμοιαζε ο μόνος δρόμος, που δεν λύγισαν όταν όλα έδειχναν πως είχαν απέναντί τους έναν ανίκητο αντίπαλο, που απέδειξαν ότι η Ιστορία γράφεται από εκείνους που τολμούν να σταθούν στο ύψος των καιρών.
Γι’ αυτό και η Ιστορία του ΚΚΕ εκτός από περηφάνια μάς γεμίζει και ευθύνη. Γιατί δεν αρκεί να συγκινούμαστε μπροστά στις φωτογραφίες των 200 της Καισαριανής ούτε να υποκλινόμαστε στους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού.
Η πραγματική πρόκληση, το πραγματικό διακύβευμα είναι άλλο: Όταν η Ιστορία χτυπήσει τη δική μας πόρτα, να είμαστε άξιοι να σταθούμε δίπλα τους. Να έχουμε το ίδιο θάρρος, την ίδια αντοχή, την ίδια απόφαση στην καρδιά. Να είμαστε έτοιμοι να βάλουμε το ”εμείς” πάνω από το ”εγώ”, να υπηρετήσουμε τον λαό και την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης!
Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας άφησαν οι σύντροφοί μας. Μας ζήτησαν, με τη ζωή και τη στάση τους, να συνεχίσουμε. Να γίνουμε κι εμείς άνθρωποι που, όταν το απαιτήσουν οι καιροί, θα μπορούν να σταθούν με καθαρό βλέμμα απέναντι στην Ιστορία και να πουν: ”Είμαστε έτοιμοι. Κάθε ώρα είναι η δική μας ώρα”…
Ζήτω ο ηρωικός Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας!
Τιμή και δόξα στις μαχήτριες και τους μαχητές του ΔΣΕ!
Ζήτω το τιμημένο ΚΚΕ!».
