Τίποτα δεν χαρίζεται

Πώς να σου κρύψω μάτια μου
του κόσμου την ασχήμια,
επάνω σε συντρίμμια
εχτίσαμε ζωές.
Μετράω τα κομμάτια μου
στις γειτονιές του κόσμου,
το φως σου αν θέλεις δώσ’ μου
να δω τις χαραυγές.

Πώς να σε κρύψω απ’ τ’ άγριο,
τ’ άδικο και το ψέμα,
πώς θα πληρώνεις μ’ αίμα
δυό ψίχουλα ζωής.
Το μέλλον σου ενέχυρο,
παρόν που ξεπουλιέται,
σβήνει – ξαναγεννιέται
η φλόγα της ψυχής.

Τίποτα δεν χαρίζεται
μονάχα καταχτιέται
σαν κύμα που χτυπιέται
διέξοδο θα βρείς.
Κι αν μιά στιγμή σκορπίζεται
Κι εκεί στον βράχο σπάει,
πιο δυνατό γυρνάει
στην πάλη της ζωής.

Γιώργος Σπυρόπουλος
Ηράκλειο Κρήτης