Στο φως και στη σκιά

Λυχνάρι για το βήμα σου, των ποιητών ο λόγος
Φως, που στη νύχτα άστραψε, να βρεις το μονοπάτι.
…..
Τον πόνο τον καθημερνό, τα δάκρυα, το αίμα,
μετάτρεψέ τα σε οργή κι ανένδοτο αγώνα…

Ρίξε ένα βλέμμα θαυμασμού, σ’ αυτό που σε θαμπώνει,
στα έργα τα θαυματουργά, της εμπνευσμένης πλάσης.

Ο φόβος κι η αναβολή, υπάρχουν στη σκιά σου.
Μ’ αν ρίξεις φως στον ίσκιο σου, στο φως σκιές δε θα ‘χεις.

Όπου πατήσεις κι όπου πας, να ‘χεις καινούρια μάτια,
να βλέπεις το επωφελές, το σκάρτο να ξορκίζεις.

Κι η χρεία, ότι θα σού πει, δε θα στο πει με λέξεις.
Με πράξεις και μ’ αντίμετρα θ’ αντιτεθείς στη βία.

Κι απ’ τις αλήθειες των καιρών, κοίτα να βρεις τη μία,
αυτή που σπάει τα δεσμά και σ’ απελευθερώνει.

Οι άκαρδοι κι οι ιδιοτελείς, πάλι θα σε προδώσουν
κι έφτασε η ώρα σύντροφε, να θυμηθείς ποιος είσαι.

Σκλάβε, μη θες τη λευτεριά, να στη χαρίσουν άλλοι,
Σήκω, πολέμα σα θεριό, για να την κατακτήσεις.

Κι αν θες να ιδείς ανάσταση, το αίμα μη φοβάσαι,
μ’ αίμα και σθένος άτρωτο, τα κάστρα θα κουρσέψεις.

Να χτίσεις στα χαλάσματα, ουράνιες πολιτείες,
με φως κι αγέρα λευτεριάς, μ’ ισότητα κι ειρήνη.
…..
Πνεύμα, αγάπη και ζωή, το σύνθημά μας να ‘ναι.
Για τον καθένα χωριστά και για την κτίση όλη!