Ούτε ψωμί ούτε τριαντάφυλλα

Σήμερα δε με λένε με τ’ όνομά μου.

_ Με λένε Σταυρούλα, Βασιλική,  Αναστασία, Έλενα, Αγάπη.

_ Με λένε Γιώργο, Κώστα, Βασίλη, Γιάννη, Πέτρο.

Ο ένας πίσω απ’ τον άλλο στοιχισμένοι στο θάνατο.

_ Αόρατη ήμουν στο νυχτοκάματο του τρόμου.

_ Αόρατος ήμουν στα ναυπηγεία, στις οικοδομές, στα δημόσια έργα.

Αόρατες ζωές, φθηνές όσο ένα μπισκότο,

αρνητικό ρεκόρ στις στατιστικές:

τρεις φορές τα Τέμπη σε ένα χρόνο.

Σήμερα ούτε ψωμί ούτε τριαντάφυλλα.

Μήτε οι ξαφνιασμένοι να θρηνήσουν.

Κι όσοι ξορκίζουν το κακό, τη μοίρα, τη στιγμή

ας γονατίσουν κι άλλο.

Κάποτε θα γίνουν κι αυτοί παράπλευρες απώλειες.

Κι ο φόβος τους τη φωνή τους θα καλύψει.

Κι οι αγορές θα τους ευγνωμονούν 

τόσο μα τόσο βολικοί που υπήρξαν άνθρωποι.

Σήμερα δε με λένε με τ’ όνομά μου.

Περηφάνια κι αξιοπρέπεια με λένε

Εργάτη σε δυστυχισμένη πατρίδα με λένε…

Ευαγγελία Κούρτη