Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα: «Οργή» του Νίκου Παππά

Ο ποιητής, ιστορικός και μελετητής της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Νίκος Παππάς, γεννήθηκε το 1906 στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας και έφυγε από τη ζωή στις 28 Απρίλη του 1997, στην Αθήνα.

Σύζυγός του ήταν η ποιήτρια Ρίτα Μπούμη.

Σπούδασε νομικά και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στα Τρίκαλα και στην Αθήνα. Σαν δικηγόρος, υπερασπίστηκε αρκετούς αγωνιστές στα έκτακτα στρατοδικεία και συμμετείχε στους λαϊκούς αγώνες.

Σε συνεργασία με τον Γιάννη Σκαρίμπα, εξέδωσε το λογοτεχνικό περιοδικό των Τρικάλων με τον τίτλο “Επαρχία” (1931-1932) και ήταν μέλος της επιτροπής στο περιοδικό της Χαλκίδας “Νεοελληνικά Σημειώματα” (1936). Υπήρξε εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού “Νέοι Ρυθμοί” (1949) και της “Εφημερίδας των ποιητών” (1956-58).

Η εμφάνιση του Νίκου Παππά στην ποίηση, έγινε μέσα από τις σελίδες της “Νέας Εστίας”. Το έργο του περιλαμβάνει είκοσι ποιητικές συλλογές και μεταφράστηκε σε πολλές χώρες.

Έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση (1941-1944). Δημοσίευσε το έργο του “Το αίμα των αθώων”, όπου καταγράφονται με γλαφυρό τρόπο, τα γεγονότα της περιόδου εκείνης, καθώς και την αντιπολεμική συλλογή “Η Τετράχρονη Νύχτα”.

Για το έργο του “Το ηρωικό τριαντάφυλλο” (1964), έλαβε το Α’ κρατικό βραβείο ποίησης και για το μακρόπνοο συνθετικό ποίημα “Πατρίδα μου”, που είχε συμπεριληφθεί στο έργο του “Τα παραμύθια του υπνοβάτη”, το Α’ βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.

Το έργο του Νίκου Παππά:
Μάταια λόγια (1930), Η Τετράχρονη Νύχτα (1944), Αιχμάλωτοι Άγγελοι (1945), Τα παραμύθια του υπνοβάτη (1948), Το ημερολόγιο του βαρβάρου (1957), Σήματα από μια τρικυμία (1962), Τα χέρια (1963), Το ηρωικό τριαντάφυλλο (1964), Μετά την 21ην – Ιστορικά ψεύδη (1977), Όγδοη δεκαετία (1978) κ.ά.

Έγραψε δοκίμια και μελέτες για την ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία. Σημαντικό είναι το έργο του “Η αληθινή ιστορία της λογοτεχνίας μας” (1963). Δημοσίευσε και την “Εκλογή ελληνικών δημοτικών τραγουδιών”.

Μετέφρασε Ρ. Μ. Ρίλκε, Γκ. Απολλιναίρ, Μπ. Μπρεχτ, Βλ. Μαγιακόφσκι και άλλους.

Ο Νίκος Παππάς και η Ρίτα Μπούμη συνέγραψαν την περίφημη Παγκόσμια Ανθολογία Ποίησης (1952).

Οργή

Δροσεροί Μάηδες περνούν μέσ’ απ’ το καλοκαίρι
πρωινά γαλάζια, αισιόδοξα
γεμάτα μάτια προς τον κόσμο
πρωινά ισάξια με παραδείσους.
Όλ’ η ζωή απέραντος καμβάς
για να κεντάς επάνω της με στίχους
ν’ ανοίγεις στους ορίζοντες παράθυρα από φως
γέλια από πρασινάδα και κλαδιά,
να ζεις χωρίς νοσταλγίες, χωρίς ελπίδες
και ν’ ακουμπάς τ’ αυτί να καρτερείς
μια νέα ζωή που δεν έχεις ετοιμάσει…
Μόνο γιατί μπορώ να γράφω στίχους
και να σκέφτομαι
ήρεμος ή αναστατωμένος κάτω από ένα φεγγάρι
που το ‘χουν κλείσει όξω απ’ τα σπίτια τους,
μόνο γιατί μπορώ να χαϊδεύω
μια γατούλα στα γόνατα
και να καλημερίζω ένα λουλούδι,
μόνο γιατί μπορώ να βγάζω το καπέλο μου
στους πρωινούς εργάτες,
γι’ αυτό και μόνο
μπορώ να ξεριζώσω με τα νύχια μου
τις βάσεις των πυραύλων!

“Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα”: Δείτε όλα τα ποιήματα εδώ.