Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα: «Ιστορία» του Κώστα Βάρναλη

Ο Κώστας Βάρναλης γεννήθηκε στις 14 του Φλεβάρη 1884, στον Πύργο (Μπουργκάς) της Βουλγαρίας και έφυγε από τη ζωή στις 16 του Δεκέμβρη 1974.

Τελείωσε το σχολείο στη Φιλιππούπολη και στη συνέχεια σπούδασε Φιλολογία στην Αθήνα. Το 1908 πήρε το πτυχίο του και άρχισε να εργάζεται στην εκπαίδευση.

Το 1919 πήγε στο Παρίσι με υποτροφία και παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας, φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας. Τότε προσχώρησε στον μαρξισμό και τον διαλεκτικό υλισμό. Το έργο του Κώστα Βάρναλη πλέον, ταυτίστηκε με τον αγώνα των εργαζομένων, για την ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και το κτίσιμο της  σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Υπήρξε κομμουνιστής, με διαρκή προσφορά και συμμετοχή στους αγώνες της εργατικής τάξης.

Τιμήθηκε με το Βραβείο «Λένιν» για την Ειρήνη το 1959 στη Μόσχα.

Το έργο του Κώστα Βάρναλη:

Ποιητικά: Το φως που καίει (1922), Σκλάβοι πολιορκημένοι (1927), Ποιήματα, Ελεύθερος Κόσμος.

Έγραψε πεζογραφία και κριτική: Η αληθινή απολογία του Σωκράτη, Σολωμικά – Αισθητικά – Κριτικά, Άνθρωποι, Οι διχτάτορες, Διηγήματα, Το ημερολόγιο της Πηνελόπης  κ.ά.

Έγραψε το θεατρικό “Άτταλος ο Τρίτος” και μετέφρασε Αριστοφάνη, Αισχύλο, Ευριπίδη, Ξενοφώντα, Μολιέρο, Θερβάντες, Μυσσέ, Πούσκιν και άλλους.

Το ποίημα του Κώστα Βάρναλη «Ιστορία», εμπεριέχεται στην ποιητική συλλογή του “Ελεύθερος Κόσμος”

Ιστορία

Ως εδώ και σταματήστε, δίχως να φτάσει.
Δε λιμπίζεται πια κι ας μην έχει χορτάσει.
Κοπαδιάρικα πλήθη μπροστά προχωράνε…
Δε λυπάσαι κ’ ελπίζεις, φτωχέ βετεράνε!

Χωρίς όνομ’ αλόγιστ’ ανέμου σαρίδια,
με την ίδια κοψιά και τη γνώμη την ίδια…
Απ’ αφτούς κάποιαν άνοιξ’ η μπόρα θα ‘ρθει
πρώτη σκέψη κι απόφαση, πρώτο σπαθί!

Είσουν όμοια και συ στα παιδιάτικα χρόνια,
την παρούσα στιγμή τη θαρρούσες αιώνια,
μα σαν είχες το νόημα του κόσμου συλλάβει,
το διαλάλησες τίμια ν’ ακούσουν οι σκλάβοι.

Τις φορές, που ο δεμένος πετάχτηκε απάνου
με τα δόντια να κόψει του ξένου τυράννου
το λυτάρι, δεμένος βρισκότανε πάλι.
Τόνε δένανε τρίδιπλα οι ντόπιοι μεγάλοι.

Τώρα η Νύχτα τελειώνει…Παθοί και μαθοί
ξέρουν, όταν η μάχ’ η μεγάλη δοθεί,
για να μην ξαναχάσουνε τη λεφτεριά τους,
θ’ αφανίσουνε πρώτα τα ντόπια θεριά τους.