Για Όλους τους Ανθρώπους με την κατάρα της προσφυγιάς στην ψυχή και της Ελπίδας το φως στα μάτια για μια “άλλη” Πατρίδα!

Με τρία ποιήματα από την συλλογή μου  “Εβδομήντα και ένα κομμάτια του Puzzle”.

Αντί συγγνώμης – αντί δακρύων – αντί προσευχής.

Η. Σ.

*

ΓΥΝΑΙΚΑ ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ. ΓΙΝΕΣΑΙ*  

 Για Σένα άγνωστη, ανώνυμη Γυναίκα,
 μαύρη μαντήλα που κρύβει το πρόσωπο σου,
 πληγωμένη περιστέρα μου,
 μερόνυχτα που σκεπάζεις τα παιδιά σου
 με τσακισμένα φτερά.
Για Σένα Γυναίκα,
 τα χαμηλωμένα σου μάτια – ήλιοι-
ποτέ δεν κοιτούν στον ουρανό.
Της πίκρας δάκρυα ενώνεις με αφρισμένα κύματα.
Για Σένα μόνο,
της περιπλάνησης Γυναίκα,
της προσφυγιάς, της ματωμένης αγκαλιάς,
του βίαιου έρωτα, της βάρβαρης εισβολής
του άνδρα στου κορμιού σου το κέντρο.
Για Σένα Γυναίκα,
που ήρωες βύζαξες κι επαναστάτες,
αρσενικά καθάρματα, φονιάδες και προδότες.

Εσύ είσαι η Γυναίκα,
με τη σφραγίδα της Αγίας και της πόρνης,
που σε ρωτούν σαρκαστικά:
 -Γιατί μωρή άνοιγες τα πόδια σου;
Γιατί γέννησες τόσα παιδιά;
Τότε ήταν καλά; Σου άρεσε εεε;;
Ξετσίπωτη , σκύλα, κουνέλα, ουστ από δω. Ουσττ!
-Αχ περιστέρα μου πληγωμένη!
 Αχ γυναίκα ολομόναχη… δίχως Θεό
δίχως Αγίους και Αγγέλους,
σε μια βάρκα με σκυλόψαρα που μεθυσμένα
απ’ του αίματος σου τη μυρωδιά,
θανάτου κύκλους κάνουν γύρω σου.
Αν σωθείς, αν … υπάρχουν τ’ «άλλα»
-ιθαγενείς και ντόπιοι κατακτητές αφέντες –
που εξόκειλαν σε προβλήτες, σ΄ ακρογιάλια
και που με δόντια και νύχια ακονισμένα
καρτερούν να σε κατασπαράξουν!

Γυναίκα ανώνυμη της προσφυγιάς,
με σφραγίδα πόρνης και Αγίας …
 Γυναίκα, Μητέρα, Αδερφή της θυσίας, κόρη,
ερωμένη, πολεμίστρια του πόνου, νικήτρια της ζωής!
– Άφησε με, ταπεινά στα κρόσσια της μαντήλας σου
έναν λυγμό ν΄ ακουμπήσω
και του αίσχους μας μια κόκκινη συγγνώμη,
σπίθα αγάπης, συμπαράστασης κι ανθρωπιάς!
ΣΥΓΝΩΜΗΗΗ !!!

                                              *(Σιμόν ντε Μποβουάρ)

*

ΣΑΠΙΟΚΑΡΑΒΑ

Μεσόγειος της ειρήνης, του γαλάζιου, της αγάπης,
του έρωτα, της ανοιχτής αγκαλιάς, του τραγουδιού!
Μεσόγειος με του κρασιού τ΄ αρώματα
της δάφνης, της μαστίχας, του πεύκου, της μυρτιάς!
Μεσόγειος του ονείρου, του παιδιού στο βυζί της μάνας του,
του ορφανού στη ποδιά της γιαγιάς,
του  ξενιτεμένου αδερφού στο δάκρυ της αγαπημένης του!
Ώωω Εσύ Μεσόγειος…
Πως θ΄ αντέξεις τόσους ακάρφωτους σταυρούς,
τόσα μάτια κλειστά, τόσα ανοιχτά στόματα
στη τελευταία τους κραυγή βοήθειας;

Κι εσύ άνθρωπε της αγάπης, πως θα κοιμηθείς
στο κρεβάτι σου ξανά, χωρίς να θυμάσαι «σαπιοκάραβα»;
Πως θ΄ ανασαίνεις λεβάντα, χωρίς να σκέφτεσαι
το λιβάνι, που δε βρήκε μνήμα για ν΄ ανάψει;
Θα φύγει ο καιρός και πάλι θα ξεθωριάσουν οι ενοχές μας…
«-Εμείς… μόνο Εμείς. Δεν έχει χώρο για τους άλλους»!

Άνθρωπε της αγάπης, πως θα κοιμηθείς; Πως; 

*

ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ

Αν μπορούσαμε να φτιάξουμε
μια θάλασσα απ΄ την αρχή,
χούφτα – χούφτα το νερό της βροχής
να μαζεύαμε, από αθάνατη πηγή
σταγόνες αιωνιότητας, μωρών χαμόγελα,
ίαμα από λεχώνας πρωτόγαλα.

Να φτιάξουμε θέλω
ένα πρωτόγονο αρχιπέλαγος,
έναν ασημόχρυσο ωκεανό αβάπτιστο,
με βυθό παρθένο χωρίς ναυάγια,
δίχως τάφους μανάδων, πατεράδων
και μικρών παιδιών φαντάσματα…
Σπαρμένος να ΄ναι μοναχά κοράλλια
κι άσπρα λαμπερά μαργαριτάρια!
Γιορτής να στήνουνε χορό δελφίνια,
γοργόνες και νεράιδες όμορφες.
Νέοι και γέροι ναυτικοί, τραγούδια
να λεν ερωτικά σε μάγισσες σειρήνες!

 Τέτοια, Ναι! Τέτοια θέλω μια θάλασσα!