Πατρίδα

Μην ειν’ πατρίδα, των εφοπλιστών τα θεόρατα καράβια. 

Μην ειν’ πατρίδα, οι ξένες βάσεις με του ΝΑΤΟ τη σημαία. 

Μην ειν’ για την πατρίδα, τα φέρετρα που θα ‘ρθουν τυλιγμένα με σημαία. 

Μην ειν’ για την πατρίδα, τα τόσα δις που δίνουμε στο ΝΑΤΟ και όχι στην παιδεία. 

Μην γελιέσαι εργάτη, όσο ο πόλεμος κοντεύει, τα σύννεφά του μας πυκνώνουν. 

Θε να σε πείσουν, για την πατρίδα σου τάχα, να πολεμήσεις. 

Όχι το χώμα, το νερό, τα σπίτια, τους ανθρώπους. 

Μα τα καράβια τους, τις βάσεις τους, τα κέρδη και τις επενδύσεις. 

Πατρίδα εργάτη μου, το κεφάλαιο δεν έχει. Όπου του κάτσει, όπου φυσήξει του κέρδους ο αγέρας. 

Μανάδες θε να κλαίνε τα παιδιά τους, παιδιά ορφανά από πατέρα. 

Εργάτη μου, ούτε λεπτό να μη πιστέψεις,  τ‘ άθλια ψέματά τους. 

Ποια εθνική ενότητα; Ποιος εθνικός ηγέτης; 

Θέλουν το λαό να σκοτώσει μα και να σκοτωθεί. 

Μετά όσοι μείνουν, δύσκολα θα βρίσκουν το ψωμί. 

Σαν τα ακούς αυτά, εργάτη μου, μη χάσεις το κουράγιο. 

Η ελπίδα βρίσκεται, μέσα και δίπλα σου,  στην πάλη του λαού. 

Στο κόμμα του λαού, της τάξης σου. Στο κόμμα με την κόκκινη σημαία. Το κόμμα αυτό εργάτη μου, έχει περάσει μέσα απ’ εξορίες και πολέμους, παράνομο το είχανε κοντά μισό αιώνα. 

Το κόμμα αυτό εργάτη μου, την πάλη οργανώνει. 

Σαν έρθει ο πόλεμος, καμιά μεριά απ‘ τις δυό δε θα διαλέξει. 

Το κόμμα αυτό εργάτη μου, για τους λαούς ολάκερου του κόσμου θα παλέψει. 

Στον πόλεμο που θάρθει, μια και καλή θα ξεμπερδέψουμε απ’ το σάπιο. 

Μια κοινωνία θα χτίσουμε, αλλιώτικη, που κέρδος δε θα βγάζει πια κανένας, που τα παιδιά θα ζουν τα όνειρα τους. Κι εσύ εργάτη μου, για το ψωμί ξανά δε θα σε νοιάξει.

Ο κόσμος αυτός, εργάτη μου, θα ανήκει σ‘ όλους μας, μα και σε κανέναν. 

Το ποίημα αυτό είναι αφιερωμένο στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, που παλεύει πάντα με όλες του τις δυνάμεις, για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα δεσμά του καπιταλισμού.  

Σπύρος Μωυσιάδης