Το νέο τραγούδι, που ερμηνεύει η Μαρία Αλαμανή-Ναθαναηλίδου, αποτελεί προάγγελο της ολοκληρωμένης εργασίας του συνθέτη πάνω στην ποίηση του Ρώμου Φιλύρα, με τίτλο «Τα ποιήματα ενός γελοίου» – Ένας φόρος τιμής και μνήμης στον εν πολλοίς ξεχασμένο ποιητή.
Το αγγλικό «ενδιαφέρον» για την Ελλάδα το έζησε στο πετσί του ο λαός μας, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το Εικοσιένα, στην Εθνική μας Αντίσταση κατά της τριπλής φασιστικής Κατοχής, στην ωμή στρατιωτική επέμβαση και το ματοκύλισμα της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944 και συνολικά στις εξελίξεις που οδήγησαν στη συμφωνία της Βάρκιζας και αργότερα στον εμφύλιο.
“Ως πότε, παλληκάρια, να ζούμεν στα στενά, μονάχοι, σαν λιοντάρια, στες ράχες, στα βουνά;…”
“Χάσαμε το Ζέβγο – αυτό τα λέει όλα. Κι όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίζουν από πιο κοντά – σαν Άνθρωπο, σαν Αγωνιστή και Διανοητή – ξέρουν τι έκλειναν οι δυο αυτές οι συλλαβές για το Κόμμα, για την υπόθεση του λαού, για τη σύγχρονη αριστερή ελληνική διανόηση και επιστήμη…”
Δυο ποιήματα του Στρατή Γαλιάτσου
“Μα το παιχνίδι που έστησες Θα το πληρώσεις με αίμα Ο σκλάβος που αλυσόδεσες Έχει φωτιά στο βλέμμα…”
“Κι αν δε διψάτε για δικαιοσύνη την πλάστιγγα κάνετε τηγάνι, που μέσα εκεί τον κόσμο να τηγανίζετε…”
“Να πεις «ευχαριστώ» μ’ ευγνωμοσύνη στον αγοραστή σου· να πεις και «δόξα τω Θεώ» που έστειλε ένα αφεντικό για σένα·”
“Ολάνθιστα τραγούδια της φτωχολογιάς πεντάρφανα απομείνατε, τώρα που η φτώχεια ντύθηκε τα ψεύτικα, φανταχτερά της ρούχα και νόμισε πως πλούτισε!”
“Ξετυλίγω την κλωστή λίγο λίγο απ’ το κουβάρι πώς με σέρνει, λες ζητεί στα ουράνια να με πάρει!…”
