Μια πνιγηρή αίσθηση αναλωσιμότητας της ανθρώπινης ζωής, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατακλύζει την ατμόσφαιρα.

"Την πρώτη φορά που ιστορήσαμε πως αργοσφάζανε τους φίλους μας, κραυγή φρίκης αντήχησε. Είχανε, τότε, σφάξει εκατό. Μα όταν σφάξαν χίλιους και η σφαγή δεν είχε τελειωμό, απλώθηκε σιωπή"

Το νόημα είναι περίπου το εξής: αναλαμβάνουμε την πολιτική ευθύνη, αλλά φταίνε όλοι οι άλλοι και κυρίως αυτοί που προσπαθούν να μας ρίξουν. Και δεν αποδίδουμε τώρα ευθύνες, γιατί θα ήταν δειλία, ενώ εμείς είμαστε γενναίοι και παραμένουμε ατ...

Και ένα νεκρό να είχαμε πάλι διάβολε οφείλεις κάτι να βελτιώσεις, πόσο μάλλον όταν μετράμε 80 κλειστές νεκρόκασες. Μιλάμε για αναισθησία, για αλαζονεία, για στενομυαλιά, για ανοησία, για υπεροψία, πιθανά για όλα μαζί; Γιατί πράμα μιλάμε;

Η Κατιούσα προτείνει μια συγκινητική ταινία που μας μεταφέρει στην ύπαιθρο τη δεκαετία του '60. Το φιλμ «Το δέντρο που πληγώναμε» σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη μάς ταξιδεύει στη Χίο, λίγες μέρες πριν κλείσουν τα σχολεία για τις καλοκαιρινές...

Ο πρωτομάστορας της διάβρωσης του ΚΚΕ την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας, που συνέχισε ως "εθνικόφρων" βουλευτής την πολιτική του πορεία και μετά τον εμφύλιο.

Στου Ματιού την ολόμαυρη ράχη Λεηλατούν χρυσαυγίτες μονάχοι...

Το να περιμένει κανείς παραιτήσεις, από εκείνους που προτιμούν τη σκύλευση νεκρών από το να αφήσουν τις καρέκλες τους, παραδεχόμενοι την ήττα, είναι σα να προσδοκά από την εκκλησία να καθαιρέσει τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων επειδή μαζεύτηκαν ...