Συντμήσεις σχολικών τμημάτων και λοιπές κυβερνητικές αθλιότητες

“Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις απαρνήση με”. Η φράση αυτή της Καινής διαθήκης, που μεταφορικά επιβεβαιώνει ένα γεγονός, ταιριάζει απόλυτα με τα όσα ακούσαμε ως άλλοθι στο δημοτικό συμβούλιο, με αφορμή τη διαγραφή της προσπάθειας 15 επιτυχόντων μαθητών στις εξετάσεις του μουσικού σχολείου, σε σύνολο 39, διά της άρνησης δημιουργίας δεύτερου τμήματος στην Α’ Γυμνασίου του Μουσικού σχολείου. 

Πρώτο βιολί φυσικά ή “κόφτης” ονείρων των παιδιών, η κυβέρνηση της ΝΔ,  με εκτελεστικό όργανο τη διοίκηση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που  με σημαία εγκυκλίους και νόμους όλων των κυβερνήσεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ μαζί και χώρια,  θεωρούν κόστος τα παιδιά μας και τα τιμολογούν με το κομμάτι. 

Δυστυχώς από κοντά και η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΛΜΕ, σε ένοχες ταυτίσεις με τη διοίκηση και συντεχνιακές λογικές του τύπου, θα χαθούν θέσεις εργασίας από άλλα γυμνάσια ή λύκεια κλπ γνωστά του κυβερνητικού εργοδοτικού συνδικαλισμού από το παρελθόν. 

Σε δύσκολη θέση ο διευθυντής και ο σύλλογος διδασκόντων του μουσικού σχολείου, που βρίσκονται μεταξύ σφύρας  και άκμονος, πατώντας πάνω στα μεγάλα και υπαρκτά και δίκαια προβλήματα του σχολείου, πρέπει να  ξανασκεφτούν την απόφαση που πήραν κατά πλειοψηφία και να συνταχθούν με το κυρίαρχο ζήτημα που δεν είναι άλλο από τις   ανάγκες και τα όνειρα όλων των παιδιών που επέλεξαν το συγκεκριμένο σχολείο.

Οι αποφάσεις για δημιουργία ενός τμήματος,  δεν παίρνονται μια βδομάδα πριν τα παιδιά υποστούν την εξεταστική βάσανο, αν δεν υπάρχουν οι σαφείς και πάγιες εντολές του υπουργείου και της διοίκησης  για περικοπές, τμημάτων σε αυτή τη φάση, οργανικών θέσεων σε άλλη προσφορότερη γι αυτούς φάση.

Είναι προφανές και πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους,  ότι η βασική και κύρια κυβερνητική ευθύνη είναι αυτή που πετά τα παιδιά έξω από το μουσικό, αυτή είναι που αφήνει χιλιάδες τάξεις κάθε χρόνο χωρίς καθηγητές και δασκάλους, που καταργεί ουσιαστικά την παράλληλη στήριξη και ενισχυτική διδασκαλία, οργανικότητες σχολείων, ακόμα και σχολεία, που επιδιώκει τμήματα των 28 μαθητών, που στηρίζεται σε 50 χιλιάδες αναπληρωτές δασκάλους και καθηγητές με μια βαλίτσα στο χέρι και το μέλλον τους τοπίο στην ομίχλη και με την απόλυση στο χέρι κάθε καλοκαίρι.

 Είναι επίσης προφανές ότι αυτό γίνεται με εντολή της διοίκησης της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, γιατί ακριβώς ανήκει στο στενό κύκλο της κρατικής υπαλληλίας και γι αυτό έχει επιλεγεί, για να κάνει αυτή τη δουλειά.

Δεν είναι τυχαία για παράδειγμα η θέση του ταξικού κινήματος για διαγραφή αυτών των στελεχών από τα συνδικαλιστικά σωματεία ως ξένο προς τα συμφέροντα των εκπαιδευτικών και των παιδιών σώμα.

Μα οι νόμοι και οι εγκύκλιοι θα σπεύσουν κάποιοι/ες;;;;

Αν οι σημαίες των λαών έγραφαν “νόμοι και εγκύκλιοι” θα είμαστε ακόμη στην Τουρκοκρατία, αλλά αυτά είναι φαίνεται για τις εθνικές εορτές και εξαιρεσίμους, δεν είναι για να τα εφαρμόζουμε κιόλας!

Τα ίδια  γίνονται και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, που επιβεβαιώνουν την εισαγωγική ρήση. Στο πρώτο Δημοτικό Βροντάδου γίνεται σύντμηση δύο τμημάτων σε μία τάξη με 25 παιδιά, με σχολικό νοσηλευτή και γνωματεύσεις ειδικών μαθησιακών δυσκολιών και με τους γονείς στα κάγκελα, τα ίδια και στην Αστική Σχολή -11ο δημοτικό που κι εκεί γίνεται σύντμηση από δύο σε ένα τμήμα, για να τροφοδοτηθούν τα πλεονάσματα, να συνεχίσουμε να πληρώνουμε την Ουκρανία με 700 εκ ευρώ, τις φρεγάτες μας στην ερυθρά θάλασσα για τα συμφέροντα των εφοπλιστών, τα υπερκέρδη των τραπεζών και ο χορός των κερδών καλά κρατεί για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Φωτιά και μπούρμπερη οι ζωές μας και των παιδιών μας στο βωμό του κέρδους!

Πολιτικολογία; Όχι βέβαια! «Φύσει πολιτικόν ζώο» ο άνθρωπος λέει ο Αριστοτέλης και δεν εννοεί μόνο τη ζωή στα πλαίσια της πόλης , αλλά την ολοκλήρωσή του ηθικά, πνευματικά, κοινωνικά εντός της πόλης.

Εδώ λοιπόν, «ανάγκη στήναι», δηλ. αναγκαίο να σταθούμε, που έλεγε και ο δάσκαλός μας ο Φανούρης ο Βώρος. Κι αυτό αφορά και στο δημοτικό συμβούλιο, και τους γονείς όλων των σχολείων και τους μαθητές και τους δασκάλους και καθηγητές με τα συνδικαλιστικά τους όργανα. 

Οι δρόμοι είναι δύο. Περικοπές , συντμήσεις, ευτέλεια και ημιμάθεια, τα παιδιά μας λογιστικά φύλλα και υποταγή ή αγωνιστική ανάταση, αντίσταση και ανατροπή, από τα μικρά μέχρι τα μεγάλα.

Το δημοτικό συμβούλιο μπορεί σε συνεννόηση με το σύλλογο διδασκόντων του μουσικού  τις τεχνικές υπηρεσίες και τους γονείς να βρει λύση για τη στέγαση σε αυτή τη φάση των δύο τμημάτων για το καλό των παιδιών, με στρατηγικό στόχο από δω και μπρος, ένα νέο σύγχρονο μουσικό σχολείο που θα πληροί όλες τις προδιαγραφές και δεν θα αποτελεί σύνθημα για «ξεκάρφωμα» του τύπου, «παίρνω την κιθάρα μου και σας χαιρετώ».

Καμία σύντμηση τμημάτων στο 1ο δημοτικό Βροντάδου ούτε φυσικά και στην Αστική Σχολή 11ο δημοτικό της Χίου, καθώς και σε κανένα άλλο σχολείο. 

Καμία ανοχή του δημοτικού συμβουλίου σε τέτοιες αποφάσεις της κυβέρνησης και των υφισταμένων της διοικητικά, στο  κάτω κάτω εκείνο έχει την ευθύνη των κτιρίων, άρα και πώς και πού θα τα διαθέσει και αποφασίζει για τις όποιες αλλαγές με βάση τις εισηγήσεις των διοικήσεων που απορρίπτει ή τις κάνει αποδεκτές.

Επιτέλους το ανώτερο όργανο του ακριτικού μας  νησιού-όσο κι αν είναι μέρος της κρατικής διοίκησης ακόμα παραμένει αιρετό με δημοκρατικές επιφάσεις- δεν μπορεί να μένει αμέτοχο σε ό,τι συμβαίνει στην ποιότητα εκπαίδευσης των παιδιών μας, δεν μπορεί να ανέχεται η υπογεννητικότητα που αφορά  και στη χώρα μας και στο νησί μας, να γίνεται το πρόσχημα για ακόμα μεγαλύτερη επιδείνωση των συνθηκών εκπαίδευσης των παιδιών μας , αντί να παίρνονται μέτρα αντισταθμιστικά και σε αντίθετη κατεύθυνση από αυτή την αντιδραστική κυβερνητική πορεία. 

Οι διευθυντές / ντριες των σχολείων, αν δεν νιώθουν managers και δεν θεωρούν ότι η «καρέκλα» τους δίνει αξία, η στάση ζωής τους δίνει αξίες στις «καρέκλες» και όχι το αντίστροφο, οφείλουν να μπουν μπροστά και να διεκδικήσουν τα δίκαια των μαθητών και μαθητριών  τους, των γονέων των σχολείων τους και των εκπαιδευτικών που υπηρετούν σε αυτά. 

Άλλωστε ένα μέσο μεταξύ των πολλών, είναι και τα Σχολικά συμβούλια στα οποία μετέχουν και δημοτικοί σύμβουλοι και στα οποία έχουν την ευθύνη λειτουργίας τους οι ίδιοι,  πλην όμως κατά συντριπτική πλειοψηφία ΔΕΝ λειτουργούν.

Τέλος , ας γνωρίζουν οι πάντες, ότι στο δικό μας επάγγελμα- λειτούργημα (;) τα παιδιά και οι γονείς  μας αποδίδουν τις εύφημες μνείες και όχι οι εκάστοτε υπουργοί, οι παρατρεχάμενοί τους και όσοι/ες τους υπηρετούν με ή χωρίς «καρέκλες».

Μάρκος Σκούφαλος, Δημοτικός Σύμβουλος, επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Χίου