Γηρατειά φθοράς και διαφθοράς

Άμα έχεις λεφτά και γερνάς, μπορείς να αποφασίζεις για τους άλλους. Αν μάλιστα είσαι και άντρας, κάνεις και παιδιά στα 80, όπως ο Αλ Πατσίνο, που μεγαλώνουν μαζί με τα εγγόνια σου. Άμα δεν έχεις, αποφασίζουν οι άλλοι για σένα. Ποιος να νοιαστεί γι’ αυτήν την τοξικά ταξική αλλοτρίωση της πάλαι ποτέ τρίτης ηλικίας, στον παραλογισμό ενός κόσμου που συρρίκνωσε φιλοσοφικά, πολιτικά, ηθικά και πολιτισμικά την έννοια του βίου σε λούπες βίντεο στο Τικ Τοκ.

Στα ογδόντα του ο Τραμπ κυβερνάει κι έχει και πάντα δίπλα του το βαλιτσάκι με τους πυρηνικούς κωδικούς εξάλειψης του κόσμου. Χαίρεται τη ζωή και τα βίτσια του, τη δύναμη και τα καπρίτσια του, πέφτουν τα χρηματιστήρια άμα μιλήσει ή άμα φανεί ο λεκές από τα αντιπηκτικά στο χέρι του, λέει και δυστυχώς πραγματοποιεί όλες τις προσοδοφόρες παλαβομάρες που σε άλλη περίπτωση θα έκαναν γιους και κόρες να τον οδηγούν σε ειδικούς γιατρούς και χώρους προς περίθαλψη. Το μυστικό της …υγείας του είναι σε αυτό το ρημάδι το «προσοδοφόρες». Ποιος άλλος θα ‘παιρνε μια πιστόλα, θα βάραγε όποιον δεν γουστάρει και μετά θα ζήταγε και Νόμπελ Ειρήνης, όπως ζητάνε τα παιδάκια παγωτό. Δεν είναι ο Τζακ κάτω από τη φασολιά, αλλά ένας ξεμωραμένος Μπέντζαμιν Μπάτον, ένα αγοράκι με δολοφονικά σπίρτα.

Ο δικός μας ο γέρος στα ογδόντα εννιά, παραδόξως με αμερικανικά ένσημα κι αυτός, κατέληξε στη φυλακή, με μια παρόμοια πρακτική, υπερήλικη περιπέτεια. Αλλά αν κάνω ένα άλμα, σύντροφοι, από το άσπρο σπίτι των κοτσονάτων γερόντων στις ΗΠΑ σε ένα κανονικό σπίτι – διαμέρισμα χρώματος καυσαερί στην καρδιά της Αθήνας, στους Αμπελόκηπους, θα βρω τέσσερις γριές από εβδομήντα κάτι έως ογδόντα οκτώ, πεταμένες σ’ έναν παράνομο αυτοσχέδιο οίκο ευγηρίας. Και είναι ένας από τους πολλούς που δεν έχουμε ψάξει και βρει ακόμη. Τούτος δω δεν θα γινόταν γνωστός αν ο μπράβος της 72χρονης ιδιοκτήτριας δεν απειλούσε μία από τις κόρες των τρόφιμων ότι θα της πετάξει τη μάνα στον κάδο των σκουπιδιών αν δεν πάει το Χ ποσό, που δεν είχε συμφωνηθεί για τη …φιλοξενία της γερασμένης μήτρας που τη γέννησε. Ευτυχώς η κόρη φοβήθηκε. Κι έτσι βρέθηκαν οι γριούλες μες στη βρώμα, παρέα με ληγμένα τρόφιμα και πέντε κατοικίδια, όχι στον λευκό αλλά στον γκρίζο οίκο ευγηρίας της οδού Σεβαστουπόλεως.

Πέρα από τα φανταχτερά γηρατειά και τα άλλα, τα …φυσικώς και κοινωνικώς κοτσονάτα, που ‘ναι τα ελάχιστα του κόσμου, υπάρχουν εκατομμύρια δαμασμένα από τον χρόνο κορμιά, γυναίκες και άνδρες, σε πόλεις και χωριά, χωρίς φροντίδα, χωρίς διάθεση να βαρύνουν άλλους, πνιγμένοι στις τύψεις που δεν έγιναν βαλίτσες με ρόδες και αποσκευές του χάρου μια ώρα αρχύτερα. Υπάρχουν γέροι και γριές, με τα μυαλά στη θέση τους και το κορμί σε αποδρομή, που δεν έχουν ούτε υγιεινή διατροφή, ούτε γιόγκα και πιλάτες για άσκηση, ούτε σεντς για πάμπερς ενηλίκων. Σαν κάτι συνταξιούχους αξιοπρεπείς, ενενήντα και ενενήντα πέντε χρονών στην Ιαπωνία, που ζουν σε σπίτια – μινιατούρες και περιμένουν μια φορά τον μήνα ταχυδρόμο για να μην ξεχάσουν να μιλάνε σε άνθρωπο και όχι σε μποτ.

Οι γέροι, που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούνται ηλικιωμένοι, εκτός από τους της εξουσίας βεβαίως, είναι αυτοί που σχεδόν αυτομάτως μας καθιστούν συνένοχους, και ως συγγενείς και ως ξένους και ως πολίτες, στην κακή ποιότητα του τέλους της ζωής τους. Όταν ο πολιτισμός δεν σέβεται την υλική φθορά του βίου του σώματος, τότε είναι εξ ορισμού διεφθαρμένος. Μπότοξ στην αθανασία δεν υπάρχει. Έχει η ευγηρία σημασία.