Να πας κερατά, να πας…
– Μα πώς να πάω και πού να σταθώ, σύντροφε Σπύρο, φοράω άσπρες ελβιέλες, δεν είμαι για τιμητική φρουρά!
Γράφει ο Παναγιώτης Α. Λαζαρίδης
2 Σεπτέμβρη 1984.
Ο Μάνος Κατράκης φεύγει από τη Ζωή.
Απώλεια με συνέπειες πολλαπλές, απώλεια ενός συνεπούς και τεράστιου κομμουνιστή Θεατρίνου και όχι μόνο.
Τιμητική φρουρά στο παρεκκλήσι στο Πρώτο νεκροταφείο.
Τιμή, καθήκον, περηφάνια αλλά και Δέος για έναν Κνίτη της εποχής.
– Να πάμε αμέσως, να σταθούμε τιμητική φρουρά σε βάρδιες!
– Μα πώς να πάω και πού να σταθώ, σύντροφε Σπύρο, φοράω άσπρες ελβιέλες, δεν είμαι για τιμητική φρουρά!
– Να πας κερατά, να πας με τα άσπρα παπούτσια που φοράς, στο λέω εγώ ο Γραμματέας σου και παίρνω την ευθύνη. Το ίδιο θα σου έλεγε και ο Μάνος.
Στο Σύνδεσμο Εξορισθέντων Φυλακισθέντων Αγωνιστών 67-74, αύριο.
Στενάχωρο αντίο, τιμητική φρουρά, αναμνήσεις, λόγια μεστά-κοφτά, ΚΚΕ-ΚΝΕ και περηφάνια!
Παναγιώτης Α. Λαζαρίδης
