1ο Διεθνές Συμπόσιο «Φιντέλ: Κληρονομιά και Μέλλον» | Λ. Νικολάου – Αλαβάνος: «Φιντέλ Κάστρο – Οργανωτής της πάλης του λαού για την υπεράσπιση της Επανάστασης ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό»

Το 1ο Διεθνές Συμπόσιο «Φιντέλ: Κληρονομιά και Μέλλον» πραγματοποιήθηκε στην Κούβα, από 10 έως 13 Αυγούστου, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο.

Σε αυτό συμμετείχε αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, αποτελούμενη από τους Γιώργο Μαρίνο, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, Ελισαίο Βαγενά, μέλος της ΚΕ και υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ, Αρη Ευαγγελίδη, μέλος της ΚΕ και του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ, και Λευτέρη Νικολάου – Αλαβάνο, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ και ευρωβουλευτή του Κόμματος.

Στην παρέμβαση του ο Λευτέρης Νικολάου – Αλαβάνου, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ και ευρωβουλευτής του ΚΚΕ επεσήμανε:

Ο Φιντέλ Κάστρο ανήκει δικαίως στο πάνθεον της ιστορικής μνήμης και της συνείδησης όλων των λαών του κόσμου. Στο μυαλό του ίδιου, και των συντρόφων του, ωρίμασε η σκέψη για την Κουβανική Επανάσταση. Οπως ο ίδιος σημειώνει «αν δεν είχαμε μελετήσει μαρξισμό…, αν δεν είχαμε εμπνευστεί από τον Μαρτί, από τον Μαρξ και από το Λένιν, δεν θα είχαμε καταφέρει ούτε καν να συλλάβουμε την ιδέα μίας επανάστασης στην Κούβα».

Οι ΗΠΑ, η ιμπεριαλιστική δύναμη που βρέθηκε στην κορυφή της πυραμίδας μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή της νίκης της Επανάστασης στην Κούβα ξεκίνησαν την υπονόμευσή της.

Με την ανακήρυξη του σοσιαλιστικού χαρακτήρα της Επανάστασης το 1961, η κυβέρνηση του κόμματος των Δημοκρατικών, Κένεντι, διέταξε την εφαρμογή σκληρού εμπάργκο στην Κούβα. Αυτό μετατράπηκε σε πλήρη αποκλεισμό όταν η Επαναστατική Κυβέρνηση κοινωνικοποίησε και έθεσε υπό εργατικό έλεγχο μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις που ανήκαν σε μονοπώλια των ΗΠΑ, ενισχύοντας τις βάσεις της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Κούβα.

Από τους πρώτους μήνες μετά την ανατροπή του καθεστώτος Μπατίστα, ο Φιντέλ συνέλαβε ότι για τη νίκη και την υπεράσπιση της Επανάστασης απαιτούνταν γιγαντιαία λαϊκή κινητοποίηση. Είχε συναίσθηση ότι η περίοδος της σοσιαλιστικής οικοδόμησης είναι μία περίοδος όξυνσης της ταξικής πάλης, όπου η ολιγαρχία του πλούτου που έχει χάσει τα πάντα, βασικά μέσα παραγωγής, και οι διεθνείς σύμμαχοί της δεν παραιτούνται από την προσπάθεια να ανατρέψουν την επανάσταση.

Στα 1960, ο Φιντέλ ανακοινώνει τη συγκρότηση των Επιτροπών Υπεράσπισης της Επανάστασης, ένα συλλογικό επαναστατικό σύστημα επαγρύπνησης σε κάθε γειτονιά, με την άμεση εμπλοκή όλου του λαού, υπό την καθοδήγηση του ΚΚ. Των ταγμάτων πολιτοφυλακής, με σύνθημα «ένας άντρας για κάθε όπλο» ώστε το συντομότερο δυνατό, όπως σημειώνει, «οι μαχητικές μας μονάδες να είναι τέλεια οργανωμένες κι εκπαιδευμένες».

Η τεράστια επαναστατική δύναμη του λαού, γρήγορα δοκιμάστηκε στην πράξη, καθώς ο βορειοαμερικανικός ιμπεριαλισμός οργάνωσε εισβολή μισθοφόρων εκπαιδευμένων από τις ΗΠΑ και με την άμεση στήριξή τους στον Κόλπο των Χοίρων, επιδιώκοντας να ανατρέψει τη νεαρή Κουβανική Επανάσταση. Ο κουβανικός λαός, ένοπλος υπό την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος, ανέτρεψε την επιχείρηση ενός εχθρού με υπέρτερες δυνάμεις! Πρόκειται για νίκη με μεγάλη ιστορική αλλά και διαχρονική σημασία. Αποδεικνύει ότι ακόμη και οι πιο προηγμένοι, τεχνολογικά ανεπτυγμένοι στρατοί των αστικών κρατών, δεν μπορούν να καταβάλουν τη δύναμη που αναβλύζει από τον επαναστατημένο λαό, που αγωνίζεται για το δίκιο του, για την υπεράσπιση της πατρίδας και των κατακτήσεών του.

Οι ΗΠΑ συστηματικά προσπάθησαν να απομονώσουν, να αποκλείσουν την Κούβα από το να αναπτύξει σχέσεις με άλλες χώρες. Ομως, με τη στήριξη και την αλληλεγγύη της ΕΣΣΔ, των σοσιαλιστικών χωρών ξεπέρασε προβλήματα που ταλανίζουν ακόμη τον καπιταλισμό, όπως είναι η ανεργία, ο αναλφαβητισμός, οι ασθένειες. Εβαλε τα θεμέλια για την ανάπτυξη των επιστημών, των τεχνών και του πολιτισμού. Του λαϊκού αθλητισμού. Για τα καθολικά λαϊκά δικαιώματα, όπως η δωρεάν Υγεία και περίθαλψη, η Παιδεία, η στέγη, που έχουν σήμερα εκλείψει ακόμη και στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.

Αυτή την αλληλεγγύη, η Κούβα την ανταπέδωσε στους λαούς που αγωνίζονταν για την ανεξαρτησία τους, ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, στον ρατσισμό, στον ιμπεριαλισμό. Ο Φιντέλ κλείνοντας το 1ο Συνέδριο του ΚΚ Κούβας διατρανώνει «είμαστε μέρος του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος».

Η Κούβα με τους 500.000 μαχητές της σε διεθνιστικές αποστολές έκανε πράξη τον προλεταριακό της διεθνισμό, κατανοώντας ότι το καλύτερο στήριγμα για την υπεράσπισή της ήταν η στήριξη εθνικοαπελευθερωτικών κι επαναστατικών κινημάτων σε άλλες χώρες και η απόσπαση χωρών από το καπιταλιστικό στρατόπεδο.

Μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, ο Φιντέλ με διορατικότητα συνέλαβε το γεγονός ότι προ των πυλών βρισκόταν μία χωρίς προηγούμενο ιδεολογική επίθεση των υποστηρικτών και απολογητών του καπιταλισμού. Ως απάντηση, διακήρυξε με ένταση την «Πάλη των Ιδεών» αναγνωρίζοντας ότι το ιδεολογικό – θεωρητικό στοιχείο της ταξικής πάλης πρέπει να αναβαθμιστεί, ότι η διεξαγωγή της ιδεολογικής – πολιτικής αντιπαράθεσης έχει πολύ μεγάλες απαιτήσεις, ότι ήταν απαραίτητο να γίνει με μαζικούς όρους, ιδιαίτερα μέσα στις νεότερες γενιές που είχαν ωριμάσει μετά την αντεπανάσταση.

Αυτό ισχύει και σήμερα. Οι λαϊκοί άνθρωποι σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο ζουν την ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και πολέμων, νέα διαφαινόμενη καπιταλιστική κρίση, ένταση της φτώχειας, ανεργία και προσφυγιά. Ολα αυτά είναι αποτελέσματα της φυσιολογικής λειτουργίας του καπιταλιστικού συστήματος.

Για να κερδίσει έδαφος η επαναστατική – κομμουνιστική ιδεολογία, βεβαίως, είναι απαραίτητο σε κάθε φάση και περίοδο να επιβεβαιώνεται ο χαρακτήρας του Κομμουνιστικού Κόμματος ως ιδεολογικής – πολιτικής – οργανωτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης για την εκπλήρωση της ιστορικής της αποστολής: Τη σοσιαλιστική επανάσταση για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.

Επιβεβαιώνεται ξανά η αναγκαιότητα οι μαζικοί εργατικοί – λαϊκοί αγώνες για τα σύγχρονα δικαιώματα να μπολιαστούν με την κομμουνιστική ιδεολογία, ώστε να φωτιστεί η πραγματική διέξοδος. Οι δυνατότητες της εποχής μας πρέπει να φωτιστούν από τη σκοπιά της εργατικής τάξης, να γίνει κατανοητό ότι αυτό που εμποδίζει την ικανοποίηση των ολοένα αυξανόμενων αναγκών των εργαζομένων είναι η καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, είναι η παραγωγή με σκοπό το κέρδος.

Η ίδια η ιστορία της Κουβανικής Επανάστασης και των κατακτήσεών της, εξάλλου, αποδεικνύει ότι η εξάλειψη του κέρδους ως κριτηρίου της παραγωγής, η οικοδόμηση των σοσιαλιστικών σχέσεων, μπορεί να αλλάξει την πορεία κάθε χώρας, να υπηρετήσει τα συμφέροντα και τις ανάγκες του εργαζόμενου λαού.