1ο Διεθνές Συμπόσιο «Φιντέλ: Κληρονομιά και Μέλλον» | Άρ. Ευαγγελίδης: Ο Φιντέλ, η Κουβανική Επανάσταση και ο λεγόμενος «ειρηνικός δρόμος»

Το 1ο Διεθνές Συμπόσιο «Φιντέλ: Κληρονομιά και Μέλλον» πραγματοποιήθηκε στην Κούβα, από 10 έως 13 Αυγούστου, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο.

Σε αυτό συμμετείχε αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, αποτελούμενη από τους Γιώργο Μαρίνο, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, Ελισαίο Βαγενά, μέλος της ΚΕ και υπεύθυνο του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ, Αρη Ευαγγελίδη, μέλος της ΚΕ και του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ, και Λευτέρη Νικολάου – Αλαβάνο, μέλος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ και ευρωβουλευτή του Κόμματος.

Στην παρέμβαση του ο Άρης Ευαγγελίδης σημείωσε:

Η νίκη της Κουβανικής Επανάστασης το 1959, όπως και η ανακήρυξη του σοσιαλιστικού της χαρακτήρα το 1961, με την καθοριστική ηγετική συμβολή του Φιντέλ Κάστρο και των άλλων επαναστατών, αποτελεί πολύτιμη πηγή έμπνευσης και διαχρονικών συμπερασμάτων για το διεθνές επαναστατικό κίνημα.

Πρώτον, η Κουβανική Επανάσταση, η σκέψη και η πρακτική του Φιντέλ επιβεβαίωσαν στην πράξη ένα θεμελιώδες συμπέρασμα. Πως η εργατική τάξη ως ηγετική δύναμη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να αξιοποιούν όλες τις μορφές και τα μέσα πάλης για να αποτινάξουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ιμπεριαλιστική καταπίεση, να κατακτήσουν την εξουσία για να κτίσουν τη νέα σοσιαλιστική κοινωνία.

Η Κουβανική Επανάσταση νίκησε με την ένοπλη πάλη των επαναστατών ανταρτών σε συνδυασμό με την πολύπλευρη παράνομη δράση των άλλων επαναστατικών οργανώσεων στα αστικά κέντρα. Η πείρα αυτή επιβεβαίωσε τις μαρξιστικές – λενινιστικές θέσεις για την ανάγκη αποφασιστικού αγώνα, με όλες τις μορφές, ενάντια στην αστική τάξη, ντόπια και ξένη, επιβεβαίωσε τον προοδευτικό ρόλο της επαναστατικής βίας, αποτελεί άλλη μία διάψευση της στρατηγικής της «ειρηνικής μετάβασης» και του «κοινοβουλευτικού δρόμου» για τον σοσιαλισμό που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ και σε καμία χώρα.

Πολύ σύντομα, η Κούβα βρέθηκε στο στόχαστρο του ιμπεριαλισμού και υπερασπίστηκε αποφασιστικά τον επαναστατικό της δρόμο και την κυριαρχία της με τα όπλα. Ολοι γνωρίζουμε για το πώς οι επαναστατικές ένοπλες δυνάμεις στον Κόλπο των Χοίρων υποχρέωσαν τους μισθοφόρους των ΗΠΑ σε μια ντροπιαστική ήττα, με τον Φιντέλ να διευθύνει ο ίδιος τις μάχες από την πρώτη γραμμή του πυρός.

Στη βάση αυτής της πολύτιμης πείρας, ο Φιντέλ και η κουβανική ηγεσία αντιλήφθηκαν σωστά το διεθνιστικό καθήκον της στήριξης του ένοπλου αγώνα που διεξήγαγαν άλλοι λαοί για την εθνική και κοινωνική τους απελευθέρωση. Η στάση του ΚΚ Κούβας – και του Φιντέλ Κάστρο – δικαιώθηκε ιστορικά. Αντίθετα, δεν δικαιώθηκε η οπορτουνιστική στρατηγική που διαμόρφωσε το ΚΚΣΕ, ιδιαίτερα μετά το 20ό Συνέδριο του 1956, δηλαδή την «ειρηνική συνύπαρξη» και «άμιλλα» μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού. Ηταν μια περίοδος που ενώ η ΕΣΣΔ μιλούσε για «ειρηνική συνύπαρξη», οι αστικές τάξεις σε συνεργασία με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό εξαπέλυαν ένα κύμα πολέμων και ένοπλων επεμβάσεων, αιματηρών δικτατοριών και εγκλημάτων κατά των λαών της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, ακόμα και στην Ευρώπη, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας.

Τα διδάγματα αυτά είναι πολύτιμα για τη στρατηγική επιλογή και την προετοιμασία των επαναστατικών δυνάμεων στις μέρες μας, που οξύνεται έντονα η βασική αντίθεση κεφαλαίου – μισθωτής εργασίας και επιβάλλεται να επιλυθεί μέσω του επαναστατικού δρόμου, με τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Η Κούβα έδωσε πολύμορφη διεθνιστική στήριξη: Με εκπαίδευση ανταρτών, παροχή όπλων και πυρομαχικών, οικονομική ενίσχυση, ταξιδιωτικά έγγραφα και διευκόλυνση μετακινήσεων, ιδεολογική και διπλωματική υποστήριξη σε μια σειρά κινήματα, καταρχάς στη Λατινική Αμερική, σε χώρες όπως η Βενεζουέλα, η Γουατεμάλα, η Νικαράγουα, το Ελ Σαλβαδόρ και η Κολομβία.

Μεγάλη ήταν η συμβολή της Κούβας στην υπόθεση της αποτίναξης του αποικιακού ζυγού των λαών της Αφρικής, όπως της Αιθιοπίας, του Κονγκό, της Μοζαμβίκης και της Ναμίμπια. Πιο εμβληματική περίπτωση ήταν η στήριξη του αγώνα του λαού της Αγκόλας ενάντια στις ντόπιες αντιδραστικές δυνάμεις και το ρατσιστικό καθεστώς του Απαρχάιντ της Νότιας Αφρικής, που είχαν τη στήριξη των ΗΠΑ, του Ισραήλ και άλλων καπιταλιστικών κρατών. Δεκάδες χιλιάδες Κουβανοί στρατιώτες υπηρέτησαν στην Αγκόλα, χιλιάδες έδωσαν τη ζωή τους.

Επιπρόσθετα, η Κούβα στήριξε, με όσους πόρους μπορούσε να διαθέσει, τον μεγάλο αγώνα του βιετναμέζικου λαού ενάντια στη βάρβαρη ιμπεριαλιστική επίθεση των ΗΠΑ, ενώ έμπρακτα εξέφρασε την αλληλεγγύη στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού και στο δικαίωμα του να έχει τη δική του πατρίδα.

Δεύτερον, η περίοδος 1959-1961 ήταν αντικειμενικά περίοδος όξυνσης της ταξικής πάλης ενάντια στα αστικά – ρεφορμιστικά στοιχεία που παρέμεναν στην Κούβα, με διακύβευμα τον χαρακτήρα της νέας εξουσίας και οικονομίας. Η κουβανική επαναστατική ηγεσία υπό τον Φιντέλ Κάστρο, κατανόησε πως για να μπορέσει να απαγκιστρώσει τη χώρα από την επιρροή των ΗΠΑ, για να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματα του λαού και να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα και τις στερήσεις που βίωνε ο λαός, έπρεπε να γίνει το αποφασιστικό βήμα μπροστά, προς τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, αποδεικνύοντας στην πράξη μετά τη Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση πως δεν υπάρχει ενδιάμεσο στάδιο ανάμεσα στον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό, η εξουσία θα είναι προλεταριακή ή αστική.

Τα παραπάνω, σύντομα και ενδεικτικά, υπογραμμίζουν την πολύτιμη κληρονομιά της σκέψης και της δράσης του Φιντέλ ως ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης. Είναι από τους καθοριστικούς λόγους που και σήμερα η μορφή του Φιντέλ παραμένει σύμβολο της επαναστατικής πάλης για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.